Badanie nad kangrelorem i biwalurudyną u pacjentów z wstrząsem kardiogennym lub zatrzymaniem krążenia związanym z zawałem serca, wspieranych przez VA-ECMO
Badanie prowadzone w: Włochy
To badanie dotyczy pacjentów, którzy doświadczyli ciężkiego zawału serca prowadzącego do wstrząsu kardiogennego lub zatrzymania krążenia i wymagają specjalnej formy wsparcia życiowego zwanej VA-ECMO (pozaustrojowe utlenowanie żylno-tętnicze), która pomaga sercu i płucom w funkcjonowaniu.
Kryteria włączenia: Do badania mogą przystąpić osoby dorosłe w wieku 18 lat lub starsze, które cierpią na ostrą niewydolność serca spowodowaną zawałem, przechodzą zabieg PCI (przezskórna interwencja wieńcowa) i wymagają wsparcia VA-ECMO. Pacjenci powinni otrzymać przedszpitalną dożylną dawkę nasycającą aspiryny lub nie przyjmować wcześniej żadnych leków przeciwzakrzepowych.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć osoby, które nie są dorosłe, nie są leczone VA-ECMO z powodu wstrząsu kardiogennego lub zatrzymania krążenia związanego z sercem, nie przechodzą zabiegu PCI, nie otrzymują biwalurudyny i kangrelorui oraz osoby należące do grup szczególnie wrażliwych.
Cel badania: Badanie ocenia, jak skutecznie kombinacja dwóch leków – kangrelorui i biwalurudyny – zapobiega powstawaniu zakrzepów krwi i zmniejsza ryzyko krwawienia u pacjentów poddawanych zabiegowi PCI podczas wsparcia VA-ECMO. Kangrelor jest podawany w postaci infuzji i zapobiega krzepnięciu krwi, podobnie jak biwalurudyna. Dawki leków są dostosowywane na podstawie testów oceniających krzepliwość krwi.
Badane leki: Kangrelor i biwalurudyna to leki przeciwzakrzepowe mające na celu zapobieganie tworzeniu się zakrzepów przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka krwawienia u pacjentów wymagających zaawansowanego wsparcia serca.
Badanie nad chlorowodorkiem esmololu, dobutaminą i milrinonem u pacjentów z wstrząsem kardiogennym wspieranych przez V-A ECMO
Badanie prowadzone w: Holandia
Badanie koncentruje się na pacjentach ze wstrząsem kardiogennym, którzy są wspierani przez urządzenie VA-ECMO. Bada ono wpływ trzech leków: dobutaminy, milrinonu (które stymulują serce) oraz chlorowodorku esmololu (który spowalnia rytm serca).
Kryteria włączenia: Uczestnikami mogą być osoby w wieku 18 lat lub starsze, które otrzymały wsparcie VA-ECMO z powodu ciężkiej niewydolności krążenia spowodowanej niewydolnością serca, są na VA-ECMO krócej niż 16 godzin, otrzymują dobutaminę w dawce co najmniej 2 mcg/kg/min, noradrenalinę w dawce nie większej niż 0,4 mcg/kg/min oraz mają częstość akcji serca co najmniej 80 uderzeń na minutę.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci doświadczający wstrząsu kardiogennego, którzy nie spełniają określonych kryteriów klinicznych.
Cel badania: Badanie porównuje skutki kontynuowania stymulacji serca dobutaminą i milrinonem z zastosowaniem esmololu spowalniającego rytm serca. Celem jest określenie, które podejście jest bezpieczniejsze i bardziej skuteczne. Uczestnicy są losowo przydzielani do grup otrzymujących leki stymulujące serce lub lek spowalniający. Badanie monitoruje zmiany rytmu serca i innych funkcji serca przez maksymalnie 14 dni.
Badane leki: Beta-bloker (esmolol) podawany dożylnie w celu zmniejszenia stymulacji receptorów beta i obserwacji jego wpływu na rytm serca w porównaniu ze standardową opieką polegającą na kontynuowaniu stymulacji receptorów beta.
Badanie nad wczesnym zastosowaniem lewosimendanu w porównaniu z placebo u pacjentów z wstrząsem kardiogennym
Badanie prowadzone w: Francja
To badanie ocenia wpływ wczesnego zastosowania lewosimendanu u pacjentów doświadczających wstrząsu kardiogennego. Lewosimendan to lek, który pomaga sercu pompować krew bardziej efektywnie.
Kryteria włączenia: Do udziału mogą przystąpić osoby dorosłe w wieku 18 lat lub starsze z wstrząsem kardiogennym, które mają odpowiednią objętość płynów w naczyniach krwionośnych, otrzymują noradrenalinę przez co najmniej 3 godziny, ale krócej niż 24 godziny (w określonych dawkach) lub otrzymują dobutaminę przez co najmniej 3 godziny w dawce minimum 5 mcg/kg/min. Pacjenci muszą wykazywać oznaki niedostatecznego ukrwienia tkanek (np. podwyższony poziom mleczanu, plamiste zabarwienie skóry, zmniejszone wydalanie moczu) i być objęci ubezpieczeniem społecznym.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć osoby poniżej 18 roku życia, powyżej 65 roku życia oraz te nienależące do określonej grupy badania klinicznego lub uznane za szczególnie wrażliwe.
Cel badania: Badanie ma na celu ustalenie, czy wczesne zastosowanie lewosimendanu, oprócz standardowego leczenia, może zmniejszyć śmiertelność w ciągu 30 dni lub potrzebę dodatkowego wsparcia, takiego jak dializa lub pozaustrojowe wsparcie życia. Uczestnicy otrzymują lewosimendan lub placebo przez infuzję dożylną i są monitorowani przez 30 dni, a następnie podczas wizyt kontrolnych w 90., 180. dniu i po 12 miesiącach.
Badane leki: Lewosimendan (ZIMINO 2,5 mg/ml) – lek zwiększający siłę skurczów serca i pomagający sercu pompować krew bardziej efektywnie poprzez zwiększenie wrażliwości mięśnia sercowego na wapń.
Badanie nad wpływem empagliflozyny u pacjentów z wstrząsem kardiogennym
Badanie prowadzone w: Francja
To badanie koncentruje się na ocenie, czy empagliflozyna – lek z grupy inhibitorów SGLT2, powszechnie stosowany w leczeniu cukrzycy – może poprawić wyniki leczenia u pacjentów z wstrząsem kardiogennym.
Kryteria włączenia: Uczestnikami mogą być osoby dorosłe w wieku 18 lat lub starsze, hospitalizowane na oddziale intensywnej opieki kardiologicznej z powodu wstrząsu kardiogennego, które otrzymują katecholaminy przez ponad 12 godzin i są objęte systemem ubezpieczeń społecznych.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci z wstrząsem kardiogennym niespełniający określonych kryteriów badania.
Cel badania: Badanie porównuje wpływ wczesnego rozpoczęcia stosowania empagliflozyny wraz ze standardowym leczeniem w porównaniu z samym standardowym leczeniem. Trwa około trzech miesięcy i monitoruje wskaźniki przeżycia, konieczność rehospitalizacji, funkcję serca oraz funkcję nerek. Uczestnicy są losowo przydzielani do grupy otrzymującej empagliflozynę lub tylko standardową opiekę.
Badane leki: Empagliflozyna (Jardiance 10 mg) – lek podawany doustnie w postaci tabletek, oceniany pod kątem poprawy śmiertelności, zapobiegania rehospitalizacji oraz poprawy funkcji serca i nerek u pacjentów z wstrząsem kardiogennym.
Badanie nad wpływem lewosimendanu u pacjentów z wstrząsem kardiogennym odłączanych od ECMO
Badanie prowadzone w: Austria
Badanie ocenia działanie lewosimendanu u pacjentów ze wstrząsem kardiogennym, którzy są stopniowo odłączani od urządzenia ECMO (pozaustrojowe utlenowanie żylno-tętnicze).
Kryteria włączenia: Mogą uczestniczyć osoby w wieku 18 lat lub starsze, obecnie leczone ECMO z powodu wstrząsu kardiogennego lub opornego zatrzymania krążenia.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci ze wstrząsem kardiogennym spoza określonego przedziału wiekowego, nieodpowiadający określonym grupom badania klinicznego lub należący do populacji szczególnie wrażliwej.
Cel badania: Badanie sprawdza, czy lewosimendan może poprawić funkcję serca i przepływ krwi, ułatwiając odłączanie pacjentów od wsparcia ECMO. Lek jest podawany przez infuzję, a jego działanie porównywane z placebo. Badacze monitorują zmiany funkcji serca za pomocą echokardiografii dopplerowskiej (rodzaj ultrasonografii pokazującej przepływ krwi przez serce), ciśnienia krwi i wskaźników przeżycia.
Badane leki: Lewosimendan (roztwór do infuzji 2,5 mg/ml) – lek zwiększający siłę skurczów serca i poprawiający przepływ krwi, mający ułatwić proces odłączania pacjentów od ECMO.
Badanie porównujące noradrenalinę i dobutaminę u pacjentów z wstrząsem kardiogennym
Badanie prowadzone w: Włochy
To badanie porównuje wpływ dwóch leków – noradrenaliny i dobutaminy – u pacjentów ze wstrząsem kardiogennym, koncentrując się na zmianach poziomu mleczanu we krwi, który może wskazywać, jak dobrze organizm reaguje na leczenie.
Kryteria włączenia: Mogą uczestniczyć osoby powyżej 18 roku życia z wstrząsem kardiogennym i niskim ciśnieniem krwi (skurczowe ciśnienie tętnicze poniżej 90 mmHg lub średnie ciśnienie tętnicze poniżej 60 mmHg przez co najmniej 30 minut), wymagające wsparcia farmakologicznego, zgłoszone do badania w ciągu 3 godzin od ostrego zdarzenia, które udzieliły świadomej zgody pisemnej i mają wynik SOFA poniżej 2.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci doświadczający wstrząsu kardiogennego niespełniający kryteriów badania.
Cel badania: Badanie monitoruje zmiany poziomu mleczanu we krwi przez 72 godziny, aby określić, które leczenie jest bardziej skuteczne. Uczestnicy otrzymują albo samą noradrenalinę, albo kombinację noradrenaliny i dobutaminy przez infuzję. Oceniane są także inne wyniki, takie jak potrzeba dodatkowego wsparcia medycznego i zmiany w skali SOFA (oceniającej ciężkość stanu pacjenta).
Badane leki: Noradrenalina – zwiększa ciśnienie krwi i poprawia przepływ krwi poprzez zwężenie naczyń krwionośnych. Dobutamina – pomaga sercu pompować bardziej efektywnie, stymulując mięsień sercowy i zwiększając siłę skurczów serca.
Badanie nad izofluranem, propofolem i chlorowodorkiem dobutaminy do sedacji u dorosłych z ciężkim wstrząsem kardiogennym na ECMO
Badanie prowadzone w: Francja
Badanie dotyczy pacjentów z ciężkim wstrząsem kardiogennym wspieranych przez urządzenie VA-ECMO i koncentruje się na sedacji za pomocą wziewnego izofluranui.
Kryteria włączenia: Mogą uczestniczyć dorośli pacjenci z ciężkim wstrząsem kardiogennym na wsparciu VA-ECMO przez mniej niż 24 godziny, na inwazyjnej wentylacji mechanicznej przez mniej niż 48 godzin, otrzymujący propofol i/lub midazolam, u których przewiduje się potrzebę wentylacji i sedacji przez co najmniej 24 godziny z docelowym wynikiem w skali Richmond w zakresie od -1 do -4, zarejestrowanych w systemie zabezpieczenia społecznego.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci na wsparciu VA-ECMO przez ponad 24 godziny, osoby niebędące dorosłymi, osoby niecierpące na ciężki wstrząs kardiogenny, osoby niemogące stosować badanego leku wziewnego oraz osoby z grup szczególnie wrażliwych.
Cel badania: Badanie ocenia, czy wziewny izofluran może poprawić wskaźniki przeżycia i zmniejszyć liczbę dni, w których pacjenci wymagają respiratora, w ciągu 28 dni od rozpoczęcia wsparcia ECMO. Izofluran pomaga pacjentom się zrelaksować i pozostać spokojnymi podczas wentylacji mechanicznej. Badanie śledzi pacjentów przez 28 dni, monitorując różne wyniki, w tym przeżycie, potrzebę przeszczepu serca lub dodatkowych urządzeń wspomagających oraz użycie innych leków sedatywnych.
Badane leki: Izofluran – lek wziewny podawany przez specjalne urządzenie oszczędzające anestetyk, mający pomóc pacjentom z problemami sercowymi pozostać spokojnymi i wypoczętymi podczas wsparcia ECMO.
Badanie nad istaroksymem u pacjentów z wstrząsem kardiogennym w stadium C
Badanie prowadzone w: Polska, Czechy, Włochy
Badanie ocenia wpływ istaroksymu – leku mającego na celu zwiększenie ciśnienia krwi – u pacjentów z wstrząsem kardiogennym.
Kryteria włączenia: Mogą uczestniczyć osoby, które podpisały formularz świadomej zgody, mają stan kliniczny odpowiadający wstrząsowi kardiogennemu w stadium SCAI C spowodowanemu ostrą zdekompensowaną niewydolnością serca, zostały przyjęte na oddział intensywnej terapii w ciągu ostatnich 36 godzin z objawami zastoju w płucach (potwierdzonymi RTG klatki piersiowej lub USG płuc) oraz określonymi wynikami badań krwi (BNP ≥ 400 pg/ml lub NT-proBNP ≥ 1400 pg/ml), są w wieku 18-85 lat, mają w wywiadzie frakcję wyrzutową lewej komory ≤ 40%, mają utrzymujące się niskie ciśnienie krwi (skurczowe ciśnienie krwi 70-90 mmHg) z objawami słabego przepływu krwi oraz echokardiogram potwierdzający frakcję wyrzutową ≤ 40%.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci, którzy otrzymali digoksynę od czasu przyjęcia do szpitala lub korzystają z mechanicznego wsparcia serca, płuc lub nerek.
Cel badania: Badanie ocenia, czy istaroksym może bezpiecznie i skutecznie podnieść skurczowe ciśnienie krwi u pacjentów z wstrząsem kardiogennym. Lek jest podawany dożylnie i porównywany z placebo. Uczestnicy są losowo przydzielani do jednej z grup. Badanie monitoruje ciśnienie krwi i inne funkcje serca oraz ocenia inne wyniki, takie jak potrzeba dodatkowych leków wspomagających funkcję serca i liczbę dni, w których pacjenci są żywi i poza szpitalem w ciągu miesiąca od rozpoczęcia leczenia.
Badane leki: Istaroksym – lek podawany dożylnie, zwiększający zdolność serca do skurczu i pomagający mięśniowi sercowemu się rozluźnić, co poprawia przepływ krwi. Klasyfikowany farmakologicznie jako środek kardiotoniczny.
Badanie nad wpływem CDR132L u pacjentów z obniżoną funkcją serca po zawale serca
Badanie prowadzone w: Węgry, Holandia, Hiszpania, Grecja, Niemcy, Czechy, Polska
To badanie ocenia bezpieczeństwo i skuteczność nowego leczenia o nazwie CDR132L u pacjentów, którzy przeżyli zawał serca i mają obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF), co oznacza, że lewa strona serca nie pompuje krwi tak dobrze, jak powinna.
Kryteria włączenia: Mogą uczestniczyć kobiety i mężczyźni w wieku 30-80 lat w momencie podpisywania zgody, którzy przebyli spontaniczny ostry zawał mięśnia sercowego i są randomizowani w ciągu 14 dni od diagnozy, mają LVEF 45% lub mniej (mierzone echokardiografią po zawale), mają masę ciała 120 kg lub mniej, mają poziom NT-proBNP między 125 pg/ml a 8000 pg/ml podczas badania przesiewowego oraz przeszli zabieg przezskórnej interwencji wieńcowej z powodu zawału STEMI lub NSTEMI.
Kryteria wykluczenia: Nie mogą uczestniczyć pacjenci, którzy niedawno przebyli zawał serca lub doświadczają ostrej niewydolności serca lewej strony serca, mają obniżoną LVEF 45% lub mniej po zawale, nie otrzymują standardowego leczenia lub należą do grup szczególnie wrażliwych.
Cel badania: Badanie obejmuje trzy grupy uczestników – jedna otrzymuje niską dawkę CDR132L, druga wyższą dawkę, a trzecia placebo. Leczenie jest podawane przez infuzję dożylną. Uczestnicy otrzymują trzy dawki, każdą w odstępie 28 dni. Badanie monitoruje zmiany funkcji serca i ogólnego stanu zdrowia, w tym badania obrazowe serca i badania krwi, aby ustalić, czy CDR132L może poprawić funkcję serca i zmniejszyć objawy niewydolności serca po zawale.
Badane leki: CDR132L – eksperymentalny lek podawany dożylnie, mający na celu poprawę zdolności serca do pompowania krwi poprzez oddziaływanie na specyficzne cząsteczki w organizmie wpływające na funkcję serca.
Podsumowanie
Przegląd 9 badań klinicznych dotyczących wstrząsu kardiogennego pokazuje zróżnicowane podejścia terapeutyczne w tej poważnej kondycji medycznej. Badania prowadzone są w różnych krajach europejskich, z koncentracją w krajach takich jak Włochy, Francja, Holandia oraz Czechy i Polska.
Zauważalna jest różnorodność strategii leczenia – od leków przeciwzakrzepowych stosowanych podczas mechanicznego wsparcia serca (kangrelor, biwalurudyna), przez modulację rytmu serca (esmolol, dobutamina), po nowe molekuły mające poprawić funkcję serca (lewosimendan, empagliflozyna, istaroksym, CDR132L). Część badań koncentruje się na pacjentach wymagających zaawansowanego wsparcia mechanicznego w postaci VA-ECMO, co wskazuje na szczególnie ciężkie przypadki choroby.
Badania te mają kluczowe znaczenie dla poszerzenia wiedzy na temat optymalnego postępowania z pacjentami w wstrząsie kardiogennym i mogą przyczynić się do poprawy wskaźników przeżycia oraz jakości życia w tej trudnej do leczenia grupie pacjentów.
Francja
