Badanie oceniające bezpieczeństwo i skuteczność leku BGB-16673 w połączeniu z innymi lekami u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie nowotworem złośliwym z komórek B
Badanie bezpieczeństwa i skuteczności zilovertamabu vedotinu oraz nemtabrutinibu u dorosłych pacjentów z chłoniakami lub przewlekłą białaczką limfocytową.
Zespół Richtera to rzadkie, ale poważne powikłanie przewlekłej białaczki limfocytowej, w którym choroba szybko przekształca się w agresywną postać chłoniaka. Transformacja ta może nastąpić w dowolnym momencie trwania choroby i wymaga szybkiego rozpoznania oraz intensywnego leczenia.
Czym jest zespół Richtera
Zespół Richtera, nazywany także transformacją Richtera, może rozwinąć się u osób z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL), która jest rodzajem nowotworu wpływającego na białe krwinki. To rzadkie powikłanie CLL oznacza, że białaczka przekształca się (transformuje) w typ chłoniaka.
Najczęściej CLL przekształca się w rodzaj chłoniaka nieziarniczego (NHL) zwany rozlanym chłoniakiem z dużych komórek B. Jest to szybko rosnący (wysoko złośliwy) chłoniak. W około 90 na 100 przypadków (około 90%) zespół Richtera przekształca się właśnie w ten typ. Rzadziej CLL może przekształcić się w chłoniaka Hodgkina lub inne typy chłoniaka nieziarniczego.
Transformacja ta może nastąpić szybko i osoba może nagle poczuć się gorzej. Stan ten po raz pierwszy opisał Richter w 1928 roku, ale jako zespół Richtera został rozpoznany w 1964 roku. To w zasadzie choroba starszych osób, a mediana przeżycia przy konwencjonalnej chemioterapii wynosi mniej niż sześć miesięcy.
Układ limfatyczny i chłoniaki
Chłoniak jest rodzajem nowotworu krwi. Wpływa na białe krwinki zwane limfocytami. Jest również nazywany nowotworem układu limfatycznego, ponieważ rozpoczyna się w węzłach chłonnych lub innych częściach układu limfatycznego.
Układ limfatyczny to system cienkich rurek i węzłów chłonnych, które przebiegają przez całe ciało. Węzły chłonne są gruczołami w kształcie fasoli. Cienkie rurki nazywane są naczyniami limfatycznymi. Płyn tkankowy zwany limfą krąży po ciele w tych naczyniach i przepływa przez węzły chłonne.
Układ limfatyczny jest ważną częścią naszego układu odpornościowego. Odgrywa rolę w walce z bakteriami i innymi infekcjami. Stara się również niszczyć stare lub nieprawidłowe komórki, takie jak komórki nowotworowe.
Ponieważ układ limfatyczny to sieć naczyń, przewodów i węzłów przechodzących przez większość tkanek ciała, rak może szybko się rozprzestrzenić, jeśli dostanie się do tego układu.
Jak często występuje zespół Richtera
Zespół Richtera występuje u 2-10% wszystkich pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową i może pojawić się w dowolnym momencie w przebiegu choroby. Transformacja do zespołu Richtera następuje ze wskaźnikiem 0,5% do 1% rocznie.
Najczęściej transformacja Richtera pojawia się u kogoś z rozpoznaną CLL. Jednak lekarze mogą czasami zdiagnozować ją u osoby, która nie miała wcześniej rozpoznanej CLL.
Objawy zespołu Richtera
Najczęstszym objawem zespołu Richtera jest nagłe pojawienie się dużego węzła chłonnego w szyi, brzuchu, pod pachą lub w pachwinie. Zespół charakteryzuje się pogorszeniem objawów ogólnoustrojowych, szybkim wzrostem guza i/lub zajęciem narządów pozawęzłowych.
Inne objawy mogą obejmować:
obfite nocne poty
nasilające się gorączki lub dreszcze
niewyjaśnioną utratę masy ciała
Chociaż niektóre z tych objawów są związane z samą CLL, nagłe lub dramatyczne ich nasilenie może być sygnałem rozwoju zespołu Richtera.
Rozpoznanie zespołu Richtera
Pacjenci z tymi objawami powinni zostać ocenieni przez lekarza, ponieważ te same objawy mogą być spowodowane infekcją lub inną przyczyną. Jeśli podejrzewa się zespół Richtera, pacjent może przejść badanie PET (tomografia emisyjna pozytronów), które może wykryć chorobę i pomóc lekarzom określić, który węzeł chłonny powinien zostać poddany biopsji do badania przez patologa.
Badanie patologiczne może określić, czy CLL stała się bardziej agresywna lub przekształciła się w zespół Richtera. Biopsja wycinająca węzła chłonnego jest uważana za złoty standard diagnozy zespołu Richtera.
Około 80% przypadków rozlanego chłoniaka z dużych komórek B u pacjentów z CLL jest klonalnie powiązanych z leżącą u podstaw CLL, a mediana przeżycia dla tych pacjentów wynosi około pięciu miesięcy.
Przyczyny i czynniki ryzyka
Lekarze i naukowcy nie wiedzą, co powoduje przekształcenie CLL w zespół Richtera. Jednak pewne czynniki mogą zwiększać ryzyko pacjentów, takie jak:
wcześniejsze leczenie CLL
utrata fragmentu chromosomu 17p w komórkach nowotworowych
nieprawidłowe białko Notch w komórkach nowotworowych
Kombinacja cech genetycznych linii płciowej, cech klinicznych (np. zaawansowane stadium według Rai), biologicznych (ζ-związane białko-70+, CD38+, CD49d+) oraz somatycznych genetycznych (del17p13.1 lub del11q23.1) cech komórek B CLL oraz niektóre terapie CLL są związane z wyższym ryzykiem zespołu Richtera.
Ostatnie badania zidentyfikowały również kluczową rolę utraty CDKN2A, zaburzenia TP53, aktywacji C-MYC i mutacji NOTCH1 w transformacji z CLL do zespołu Richtera.
Leczenie zespołu Richtera
Celem leczenia zespołu Richtera jest osiągnięcie remisji, która uczyni pacjentów kwalifikującymi się do przeszczepu komórek macierzystych lub innej terapii konsolidacyjnej, która stwarza potencjał długoterminowego przeżycia.
Standardowym leczeniem pierwszego rzutu jest schemat chemioterapii znany jako R-CHOP (obejmujący leki: rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyny chlorowodorek, winkrystyny siarczan i prednizon).
W ostatnich latach badacze testowali podobny schemat chemioterapii w połączeniu z celowanym lekiem wenętokslaksem. Pacjenci z zespołem Richtera charakteryzującym się nieprawidłowym białkiem p53 mają tendencję do szybkiego wytwarzania oporności na środki chemioterapeutyczne; ma nadzieję się, że dodanie wenętokslaksu przywróci wrażliwość nowotworu na te leki.
W jednym badaniu klinicznym badacze odkryli, że połączenie schematu EPOCH-R (który obejmuje etopozyd, prednizon, winkrystynę, cyklofosfamid, doksorubicynę i rytuksymab) i wenętokslaksu dało obiecujący odsetek odpowiedzi.
Badacze prowadzą obecnie badania kliniczne dotyczące leczenia, które wykazują obietnicę poprawy wyników. Ostatnio zbadano liczne podejścia do leczenia transformacji Richtera, w tym: tradycyjną chemioimunoterapię.
Rokowanie
Zespół Richtera generalnie wiąże się z negatywnymi wskaźnikami przeżycia. Jednak leczenie może pomóc osobie osiągnąć krótkoterminową remisję.
Leczenie zależy od rodzaju chłoniaka, który się rozwinie. Poprawa wyników pacjentów z zespołem Richtera może być wspierana przez pełniejsze zrozumienie patogenezy zespołu Richtera. Terapia mogłaby być wtedy skierowana przeciwko specyficznym nieprawidłowościom.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Niemcy
