Badanie skuteczności dapagliflozyny w zapobieganiu powikłaniom kardiologicznym podczas leczenia chłoniaka u pacjentów otrzymujących chemioterapię pierwszej linii
Badanie nad terapią CD19-CAR_Lenti, fludarabiną i cyklofosfamidem u dzieci z nawrotową/oporną ostrą białaczką limfoblastyczną lub agresywnym chłoniakiem B-komórkowym
Pierwotny chłoniak śródpiersia z dużych komórek B to rzadki nowotwór, który dotyka głównie młodych dorosłych, zwłaszcza kobiety, tworząc guz w przestrzeni między płucami. Choć diagnoza może być trudna, nowoczesne metody leczenia pozwalają wyleczyć ponad 80% pacjentów.
Czym jest pierwotny chłoniak śródpiersia z dużych komórek B
Pierwotny chłoniak śródpiersia z dużych komórek B, w skrócie PMBCL, to nowotwór powstający z komórek układu odpornościowego zwanych limfocytami B lub komórkami B. Komórki te normalnie pomagają organizmowi walczyć z infekcjami, ale w przypadku PMBCL zaczynają się niekontrolowanie rozmnażać.
PMBCL jest jednym z rodzajów chłoniaka nieziarniczego, który stanowi jedną z dwóch głównych kategorii chłoniaków. Jest to stosunkowo rzadki nowotwór, stanowiący tylko od 2 do 4 procent wszystkich chłoniaków nieziarniczych.
Światowa Organizacja Zdrowia uznała PMBCL za odrębną jednostkę chorobową w 2001 roku, kiedy potwierdzono, że różni się ona od innych rodzajów chłoniaków z dużych komórek B. Badania wykazały, że PMBCL ma unikalne cechy molekularne i pod pewnymi względami przypomina raczej klasycznego chłoniaka Hodgkina niż inne chłoniaki nieziarnicze.
PMBCL powoduje powstanie guza w przestrzeni między płucami, zwanej śródpiersiem. Większość pacjentów z PMBCL ma guz o średnicy większej niż 10 centymetrów – określany jako choroba masywna. U większości osób diagnoza jest stawiana we wczesnych stadiach choroby, kiedy nowotwór jest jeszcze zlokalizowany w jednym miejscu.
Kogo dotyka ta choroba
PMBCL dotyka głównie młodych dorosłych w trzeciej lub czwartej dekadzie życia, co oznacza osoby w wieku od 20 do 40 lat. Średni wiek w momencie rozpoznania wynosi około 37 lat.
Choroba ta występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Badania pokazują niewielką przewagę zachorowań wśród płci żeńskiej. Chociaż PMBCL występuje głównie u młodych dorosłych, może również dotknąć dzieci i młodzież.
Ze względu na specyficzny rozkład wiekowy, PMBCL stanowi znacznie wyższy odsetek przypadków wymagających przeszczepu macierzystych komórek krwiotwórczych w leczeniu chłoniaków, niż by to wynikało z jego częstości występowania w populacji ogólnej.
Objawy i symptomy
Większość objawów PMBCL wynika z ucisku, jaki rozrastający się guz w śródpiersiu wywiera na pobliskie narządy. Guz często rośnie szybko, co powoduje pojawienie się dolegliwości związanych z kompresją sąsiednich struktur.
Do najczęstszych objawów PMBCL należą:
Trudności w połykaniu, zwane dysfagią
Przyspieszone oddychanie
Kaszel
Chrypka
Ból lub uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej
Duszność
W niektórych przypadkach może wystąpić zespół żyły głównej górnej, który powstaje, gdy guz uciska główną żyłę odprowadzającą krew z górnej części ciała do serca. Jest to poważny stan wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
U części pacjentów mogą również wystąpić ogólne objawy nazywane objawami B, które obejmują gorączkę, utratę masy ciała oraz nocne poty.
Powiększenie węzłów chłonnych wokół płuc i za mostkiem jest charakterystyczne dla tej choroby. Gdy te węzły chłonne powiększają się, mogą powodować kaszel lub ból w klatce piersiowej.
Biologia i cechy molekularne choroby
PMBCL rozwija się w grasicy lub w węzłach chłonnych znajdujących się w środkowej części klatki piersiowej. Grasica to narząd układu odpornościowego, który odgrywa ważną rolę w rozwoju komórek T, innego rodzaju limfocytów.
Chociaż PMBCL jest formą chłoniaka nieziarniczego, komórki nowotworowe tej choroby przy oglądaniu pod mikroskopem przypominają te występujące w klasycznym chłoniaku Hodgkina. PMBCL dzieli również wiele cech z rozsianym chłoniakiem z dużych komórek B (DLBCL) i może być uważany za podtyp DLBCL.
Badania ekspresji genów potwierdziły, że PMBCL jest molekularnie odmienny od DLBCL i może przypominać chłoniaka Hodgkina. Około jednej trzeciej genów PMBCL jest wspólnych z klasycznym chłoniakiem Hodgkina.
PMBCL ma unikalny profil ucieczki immunologicznej. Badania wykazały obecność zmian molekularnych w genach JAK2 oraz ligandach programowanej śmierci komórki, co odróżnia tę chorobę od innych typów chłoniaków z komórek B.
Te podobieństwa molekularne z chłoniakiem Hodgkina mają istotne znaczenie dla opracowywania nowych strategii leczenia. Zrozumienie mechanizmów molekularnych patogenezy PMBCL pomogło zidentyfikować nowe cele terapeutyczne.
Metody leczenia
Ponieważ PMBCL jest rzadką chorobą, istnieje niewiele prospektywnych badań klinicznych, które mogłyby wyznaczyć jednolity standard leczenia. W rezultacie nie ma jednego uzgodnionego standardu postępowania terapeutycznego.
Chemioterapia jest główną metodą leczenia PMBCL. Wykorzystuje ona leki, które niszczą komórki nowotworowe. Chemioterapia jest łączona z lekiem terapii celowanej o nazwie rytuksymab, który jest przeciwciałem monoklonalnym skierowanym przeciwko komórkom B.
Najczęściej stosowane schematy leczenia chemioterapią dla PMBCL obejmują:
R-CHOP – rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna i prednizon
DA-EPOCH-R – etopozyd, prednizon, winkrystyna, cyklofosfamid, doksorubicyna z dostosowaną dawką oraz rytuksymab
Badania wykazały, że intensywniejsze schematy chemioterapii mogą dawać lepsze wyniki leczenia. Metaanaliza obejmująca 4068 pacjentów z PMBCL wykazała, że intensywna chemioterapia dawała 8-procentową korzyść w zakresie całkowitego przeżycia w porównaniu ze standardowym leczeniem.
Radioterapia, która wykorzystuje promienie wysokiej energii do niszczenia komórek nowotworowych, jest czasami stosowana jako leczenie uzupełniające. Jednak jej rola w leczeniu PMBCL nie jest w pełni wyjaśniona. Trwające badania mają na celu lepsze określenie, które grupy pacjentów najbardziej skorzystają na radioterapii.
Dane wskazują, że tylko 22 procent pacjentów leczonych intensywną chemioterapią otrzymywało następnie radioterapię, w porównaniu z 55 procentami pacjentów leczonych standardową chemioterapią. To sugeruje, że intensywniejsze leczenie chemioterapią może zmniejszać potrzebę radioterapii uzupełniającej.
Dodanie rytuksymabu do chemioterapii opartej na antracyklinach poprawiło wskaźniki odpowiedzi i przeżycia pacjentów z PMBCL.
Rokowanie i szanse na wyleczenie
Jedną z charakterystycznych cech PMBCL jest wyjątkowo dobre rokowanie u pacjentów leczonych z zamiarem wyleczenia. Nowoczesne protokoły leczenia pozwalają osiągnąć wskaźnik przeżycia przekraczający 80 procent po pięciu latach.
Większość pacjentów z PMBCL jest wyleczana dzięki współczesnym metodom leczenia. Intensywne schematy chemioterapii dają szczególnie dobre rezultaty.
Całkowite przeżycie dla pacjentów leczonych intensywną chemioterapią wynosi 88 procent, w porównaniu z 80 procentami dla tych leczonych standardową chemioterapią. Gdy analizowano tylko schematy zawierające rytuksymab, przeżycie wynosiło 91 procent dla intensywnej chemioterapii w porównaniu z 86 procentami dla standardowego schematu R-CHOP.
Ze względu na młody wiek większości pacjentów z PMBCL i ich długą oczekiwaną długość życia po wyleczeniu, podejście terapeutyczne musi równoważyć maksymalizację szans na wyleczenie z minimalizacją długoterminowej toksyczności leczenia.
Trwające badania oraz najnowsze odkrycia dotyczące mechanizmów molekularnych PMBCL pomogą lepiej identyfikować grupy ryzyka i stosować skuteczne strategie leczenia dostosowane do poziomu ryzyka.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Dania
