W skrócie
W tym artykule opisano badania kliniczne, które sprawdzają ruxolitinib w różnych chorobach, takich jak zapalne choroby skóry, mielofibroza, choroby krwi i niektóre choroby u dzieci. Badania oceniają głównie skuteczność, bezpieczeństwo i odpowiedź na leczenie w określonych grupach pacjentów.
Najważniejsze informacje
- Badania kliniczne z ruxolitinib obejmują wiele różnych chorób, ale najwięcej danych dotyczy chorób skóry, mielofibrozy i niektórych chorób układu odpornościowego. W badaniach uczestniczą zarówno dzieci, jak i dorośli, zależnie od choroby i projektu badania. W danych są próby fazy 1, 2, 3 i 4, więc część badań sprawdza bezpieczeństwo, a część skuteczność w większych grupach. Najczęściej oceniane wyniki to odpowiedź na leczenie, poprawa objawów, zmniejszenie śledziony oraz liczba działań niepożądanych. Część badań jest już zakończona, a część nadal trwa lub ma status autoryzowany.
Przegląd badań klinicznych
W danych znajdują się badania kliniczne, które sprawdzają ruxolitinib w wielu różnych chorobach, a nie tylko w jednej grupie pacjentów. Są to badania interwencyjne, czyli takie, w których uczestnicy otrzymują badane leczenie lub leczenie porównawcze.
Wśród badań są próby fazy 1, 2, 3 i 4, co pokazuje, że ruxolitinib jest oceniany zarówno we wczesnych, jak i bardziej zaawansowanych etapach badań klinicznych. Statusy obejmują między innymi Authorised oraz Completed, więc część badań nadal trwa, a część została już zakończona.
Badania w chorobach skóry
Najwięcej badań dotyczy chorób skóry, takich jak hidradenitis suppurativa, atopic dermatitis, vitiligo, prurigo nodularis i chronic hand eczema. W tych badaniach ruxolitinib jest zwykle oceniany w postaci kremu nakładanego na skórę, a nie jako leczenie ogólne.
W badaniach TRuE-HS1 i TRuE-HS2 uczestniczą osoby z hidradenitis suppurativa, a celem jest sprawdzenie skuteczności kremu ruxolitinib 1,5% w porównaniu z kremem bez substancji aktywnej. Głównym wynikiem jest odpowiedź HiSCR75 po 16 tygodniach, czyli duża poprawa liczby zmian zapalnych bez wzrostu liczby ropni lub tuneli drenujących.
W badaniu u dzieci i młodzieży z umiarkowanym atopowym zapaleniem skóry oceniana jest skuteczność i bezpieczeństwo kremu ruxolitinib u osób w wieku od 6 do mniej niż 18 lat, które nie odpowiedziały dobrze na inne leczenie lub nie mogą go stosować. Głównym wynikiem jest EASI75 po 8 tygodniach, czyli co najmniej 75% poprawy w skali nasilenia egzemy.
W badaniu dotyczącym bielactwa u dzieci w wieku 6 do mniej niż 12 lat oceniana jest skuteczność kremu ruxolitinib w non-segmental vitiligo, czyli postaci bielactwa, która nie zajmuje jednego wyraźnego segmentu ciała. W innym badaniu u osób z bielactwem okolicy genitalnej sprawdzano, czy leczenie poprawia widoczność przebarwień po 48 tygodniach.
Dwa badania w prurigo nodularis oceniały, czy krem ruxolitinib zmniejsza świąd, czyli dokuczliwe swędzenie skóry. W tych próbach głównym wynikiem była poprawa w skali WI-NRS, która mierzy nasilenie świądu zgłaszane przez pacjenta.
W badaniu fazy 2 u dorosłych z przewlekłym wypryskiem rąk sprawdzano skuteczność kremu ruxolitinib w porównaniu z kremem placebo. Wynik oceniano po 16 tygodniach, używając wskaźnika IGA-CHE-TS.
Badania w chorobach krwi i szpiku
Ruxolitinib jest też badany w myelofibrosis, czyli chorobie szpiku kostnego, w której szpik nie pracuje prawidłowo i może dochodzić do powiększenia śledziony oraz objawów ogólnych. W danych są badania u osób wcześniej nieleczonych, u chorych z opornością na inhibitory JAK oraz w schematach łączonych z innymi lekami.
W badaniu NCT04562389 oceniano połączenie selinexoru z ruxolitinib u pacjentów z myelofibrosis bez wcześniejszego leczenia. Główne wyniki to zmniejszenie objętości śledziony o co najmniej 35% oraz zmiana całkowitego wyniku objawów po 24 tygodniach.
W badaniu HEMA-MED uczestniczą pacjenci z myelofibrosis, którzy nie odpowiadają na inhibitory JAK. To badanie fazy 1 skupia się przede wszystkim na bezpieczeństwie, a nie na ostatecznej skuteczności leczenia.
W innych badaniach w myelofibrosis oceniano połączenia ruxolitinib z navitoclax, KER-050, BMS-986158, RVU120 i elritercept. W tych próbach często mierzy się zmniejszenie śledziony, objawy choroby oraz działania niepożądane.
Ruxolitinib jest również badany w polycythemia vera i essential thrombocythemia, czyli chorobach mieloproliferacyjnych, w których organizm wytwarza zbyt dużo komórek krwi. W badaniach porównuje się go z innymi metodami leczenia, a wyniki obejmują między innymi przeżycie bez zdarzeń, odpowiedź kliniczno-hematologiczną i powikłania, takie jak zakrzepica lub krwawienie.
Badania w HLH i chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi
W danych są badania u dzieci i dorosłych z haemophagocytic lymphohistiocytosis (HLH), czyli ciężkim zespołem nadmiernej aktywacji układu odpornościowego. Jedno badanie ocenia przeżycie do czasu przeszczepu komórek macierzystych, a drugie sprawdza, czy ruxolitinib może poprawić wynik leczenia na oddziale intensywnej terapii.
Ruxolitinib jest też badany w graft-versus-host disease (GVHD), czyli chorobie, w której przeszczepione komórki atakują organizm biorcy. W danych są próby w postaci ostrej i przewlekłej, w tym u pacjentów opornych na steroidy, czyli leki przeciwzapalne.
W jednym badaniu fazy 2 oceniano ruxolitinib razem z axatilimabem u osób z nowo rozpoznaną przewlekłą GVHD. W innym badaniu sprawdzano ruxolitinib z extracorporeal photopheresis, czyli metodą leczenia, w której krew jest przetwarzana poza ciałem i ponownie podawana pacjentowi.
Inne badane populacje
W danych znajdują się także badania u pacjentów z classical Hodgkin lymphoma, ostrą białaczką limfoblastyczną, chłoniakiem limfoblastycznym oraz inclusion body myositis. Są to mniejsze lub bardziej wyspecjalizowane próby, często w fazie 1 lub 2.
W badaniu dotyczącym chłoniaka Hodgkina oceniano ruxolitinib w skojarzeniu z brentuximabem albo pembrolizumabem u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie. Głównym celem było uzyskanie pełnej odpowiedzi na leczenie podczas terapii lub po jej zakończeniu.
W badaniach pediatrycznych z białaczką i chłoniakiem oceniano bezpieczeństwo, tolerancję oraz najlepszą odpowiedź ogólną. W jednym z nich badano też maksymalną dawkę tolerowaną, czyli najwyższą dawkę, którą pacjenci mogą przyjąć bez zbyt dużych działań niepożądanych.
W inclusion body myositis badanie sprawdza, czy ruxolitinib może poprawić sprawność ruchową po roku leczenia, mierzoną dystansem w teście 6-minutowego marszu.
Jakie wyniki są mierzone
W badaniach klinicznych punkt końcowy to zaplanowany wynik, który pokazuje, czy leczenie działa i czy jest bezpieczne. W danych dotyczących ruxolitinib najczęściej pojawiają się wyniki związane z poprawą objawów, zmianą obrazu choroby w badaniach obrazowych oraz występowaniem działań niepożądanych.
W chorobach skóry mierzy się między innymi HiSCR75, EASI75, F-VASI75, WI-NRS4, IGA-CHE-TS oraz ocenę widoczności zmian. Te wskaźniki pomagają pokazać, czy skóra wygląda lepiej i czy objawy, takie jak świąd lub stan zapalny, są mniejsze.
W myelofibrosis często mierzy się SVR35 i TSS, czyli zmniejszenie śledziony i ogólnych objawów choroby. W niektórych badaniach oceniane są też przeżycie, odpowiedź kliniczna, czas do zdarzenia oraz bezpieczeństwo leczenia.
W badaniach dotyczących HLH i GVHD ważne są wskaźniki przeżycia, poprawa niewydolności narządów, odpowiedź na leczenie i potrzeba dodatkowej terapii. W badaniach wczesnych faz szczególną uwagę zwraca się na działania niepożądane, ciężkie działania niepożądane i dawkę, którą można bezpiecznie stosować.