Skuteczność dożylnej infuzji lidokainy w zapobieganiu przewlekłemu bólowi pooperacyjnemu u pacjentów poddawanych pilnym operacjom jamy brzusznej

Dołączenie do badania

Po uzyskaniu zgody na udział w badaniu pacjent wypełnia formularze informacyjne oraz zostaje losowo przydzielony do jednej z dwóch grup – grupa otrzymująca lidokainę lub grupa otrzymująca roztwór soli fizjologicznej (placebo). przydział jest podwójnie zaślepiony, co oznacza, że pacjent i personel medyczny nie wiedzą, którą substancję otrzymuje.

Następnie pacjent zostaje wprowadzony do planu operacyjnego, a wszystkie niezbędne dane medyczne są zapisane w systemie badania.

Przygotowanie do operacji

Przed zabiegiem pacjent zostaje przyjęty na oddział, gdzie przeprowadzane jest przygotowanie do znieczulenia ogólnego. W tym czasie zakłada się dostęp do żyły, przez który będzie podawana infuzja.

Personel medyczny sprawdza, czy wszystkie urządzenia pomiarowe i pompy infuzyjne działają prawidłowo.

Rozpoczęcie infuzji

Po rozpoczęciu znieczulenia podłączana jest pompa infuzyjna. W zależności od przydziału pacjent otrzymuje:

Lidokainę w dawce 120 mg na godzinę, podawaną w postaci roztworu 20 mg/ml, infuzję dożylną przez cały czas trwania operacji;

Lub roztwór soli fizjologicznej (chlorek sodu 0,9 %) w dawce 0,18 g, podawaną w ten sam sposób jako kontrola.

Operacja chirurgiczna

Pacjent przechodzi nagłą operację brzuszną, podczas której monitorowane są parametry życiowe, a podana infuzja utrzymywana jest nieprzerwanie.

Personel obserwuje ewentualne objawy toksyczności miejscowego znieczulenia, takie jak niepokój, drgawki czy zmiany ciśnienia krwi.

Zakończenie infuzji

Po zakończeniu zabiegu pompa infuzyjna zostaje wyłączona, a dostęp do żyły usuwany. Pacjent pozostaje pod obserwacją w sali pooperacyjnej, gdzie kontrolowane są podstawowe funkcje życiowe.

Pobyt w szpitalu pooperacyjny

W ciągu kilku dni po operacji personel ocenia natężenie bólu przy pomocy skali numerycznej od 0 (brak bólu) do 10 (najsilniejszy ból).

W razie potrzeby podawane są leki przeciwbólowe, a ich stosowanie jest zapisywane w dokumentacji badania.

Wypis ze szpitala

Przed wyjściem pacjent otrzymuje instrukcje dotyczące samodzielnego monitorowania bólu, przyjmowania przepisanych leków oraz zapisania ewentualnych zmian w intensywności bólu w domowym dzienniczku.

Ocena po 3 miesiącach

Po upływie trzech miesięcy pacjent jest proszony o wypełnienie kilku kwestionariuszy, w tym Brief Pain Inventory (prosty kwestionariusz oceny bólu), PROMIS‑29 (ocena jakości życia) oraz HADS (skala oceniająca lęk i depresję).

Dodatkowo rejestrowane są informacje o przyjmowanych lekach przeciwbólowych, takich jak paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, tramadol czy morfina.

Ocena po 6 miesiącach

Po sześciu miesiącach powtarzana jest ta sama seria ocen. Głównym kryterium jest średnia intensywność bólu w brzuchu oceniona skalą numeryczną; wynik ≥ 4 / 10 wskazuje na utrzymujący się ból, co jest istotnym wynikiem badania.

Wszystkie wyniki są wprowadzane do bazy danych badania w celu dalszej analizy.