Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
3 badania kliniczne w tym schorzeniu
Badanie skuteczności i bezpieczeństwa roztworu klaskoteronu w leczeniu łysienia androgenowego u mężczyzn.
NiemcyBadanie bio dostępności minoxidilu 1 mg doustnie w porównaniu z minoxidilem w roztworze miejscowym u zdrowych ochotników – przygotowanie do leczenia łysienia androgenowego
HiszpaniaBadanie skuteczności i bezpieczeństwa minoksydylu w tabletkach u kobiet z łysieniem androgenowym
NiemcyW skrócie
Łysienie androgeniczne to najczęstsza forma utraty włosów, która dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. U mężczyzn może rozpocząć się już w wieku nastoletnim, prowadząc do charakterystycznego cofania się linii włosów i łysienia na czubku głowy, podczas gdy u kobiet przerzedzenie jest bardziej rozproszone i rzadko prowadzi do całkowitej utraty włosów.
Łysienie androgeniczne to genetycznie uwarunkowane zaburzenie, które charakteryzuje się stopniowym przekształcaniem się normalnych, grubych włosów w coraz cieńsze, krótsze, aż w końcu w bardzo delikatne włosy. Jest to wyjątkowo częste schorzenie, które dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety w różnym wieku.
U mężczyzn łysienie androgeniczne jest znane również jako łysienie męskie, natomiast u kobiet jako żeńska utrata włosów. Proces ten rozpoczyna się zwykle po okresie dojrzewania i może postępować przez całe życie.
W procesie łysienia androgeniczego dochodzi do zjawiska zwanego miniaturyzacją – włosy produkowane przez dotknięte chorobą mieszki włosowe stopniowo stają się coraz cieńsze i jaśniejsze, aż w końcu mieszki włosowe całkowicie się kurczą i przestają produkować włosy.
Łysienie androgeniczne dotyka szacunkowo 50 milionów mężczyzn i 30 milionów kobiet w Stanach Zjednoczonych. Może rozpocząć się już w wieku nastoletnim, a ryzyko wzrasta wraz z wiekiem. Ponad 50 procent mężczyzn w wieku powyżej 50 lat ma pewien stopień utraty włosów.
Badania pokazują, że łysienie androgeniczne może dotknąć nawet 50 procent mężczyzn do 50. roku życia i aż 80 procent do 80. roku życia. Około 21 procent mężczyzn w wieku dwudziestu lat zgłasza pierwsze objawy łysienia androgenicznego, a liczba ta rośnie wraz z wiekiem.
U kobiet utrata włosów jest najbardziej prawdopodobna po menopauzie. Około jedna trzecia kobiet doświadcza utraty włosów w pewnym momencie swojego życia, a wśród kobiet po menopauzie nawet dwie trzecie może cierpieć z powodu przerzedzenia włosów lub łysych plam.
Częstość występowania łysienia androgenicznego różni się w zależności od pochodzenia etnicznego. Osoby rasy kaukaskiej są najbardziej dotknięte, podczas gdy schorzenie jest mniej powszechne wśród osób pochodzenia azjatyckiego i afrykańskiego.
Wiele czynników genetycznych i środowiskowych prawdopodobnie odgrywa rolę w powstawaniu łysienia androgenicznego. Chociaż naukowcy badają czynniki ryzyka, które mogą przyczyniać się do tego stanu, większość z nich pozostaje nieznana.
Naukowcy ustalili, że ta forma utraty włosów, szczególnie u mężczyzn, jest związana z hormonami zwanymi androgenami, które pełnią wiele funkcji, w tym regulację wzrostu włosów. Główną hormonalną przyczyną utraty włosów u mężczyzn jest obecność dihydrotestosteronu (DHT), który powstaje z testosteronu. DHT oddziałuje na wrażliwe mieszki włosowe na skórze głowy, zazwyczaj w okolicy czołowej, ciemieniowej i czasami boków głowy w bardziej zaawansowanych przypadkach.
Łysienie androgeniczne jest wyraźnie dziedziczone genetycznie, chociaż dokładny wzorzec dziedziczenia nie jest dobrze określony i uważa się, że jest poligeniczny, co oznacza, że pochodzi z wielu lokalizacji genetycznych. W rzeczywistości zidentyfikowano już ponad 190 genów, które mogą przyczyniać się do łysienia androgenicznego.
Tylko jeden gen, który koduje receptor androgenowy, został wyraźnie powiązany z łysieniem androgenicznym. Pomimo że historia rodzinna może być pomocna, ekspresja utraty włosów jest tak zmienna, że nie zawsze jest predykcyjna. Na przykład, ojciec może mieć pełne włosy, podczas gdy syn może szybko łysieć. Ponieważ istnieją wpływy epigenetyczne, czyli środowiskowe, które mogą opóźniać lub przyspieszać utratę włosów, nawet bliźnięta jednojajowe mogą manifestować różne stopnie utraty włosów.
U mężczyzn łysienie androgeniczne zostało powiązane z kilkoma innymi schorzeniami medycznymi, w tym chorobą wieńcową i powiększeniem prostaty. Dodatkowo rak prostaty, zaburzenia insulinooporności (takie jak cukrzyca i otyłość) oraz wysokie ciśnienie krwi były związane z łysieniem androgenicznym.
U kobiet ta forma utraty włosów jest związana ze zwiększonym ryzykiem zespołu policystycznych jajników (PCOS). PCOS charakteryzuje się nierównowagą hormonalną, która może prowadzić do nieregularnych miesiączek, trądziku, nadmiaru włosów na innych częściach ciała oraz przyrostu masy ciała.
U mężczyzn włosy są tracone w dobrze określonym wzorze, rozpoczynając się powyżej obu skroni. Z czasem linia włosów cofa się tworząc charakterystyczny kształt litery „M". Włosy również przerzedzają się na czubku głowy, często prowadząc do częściowego lub całkowitego łysienia.
Według skali Hamilton-Norwood istnieje siedem etapów łysienia męskiego:
Wzór utraty włosów u kobiet różni się od łysienia męskiego. U kobiet włosy stają się cieńsze na czubku głowy, a przedział pośrodku się rozszerza. Linia włosów zazwyczaj nie cofa się. Łysienie androgeniczne u kobiet rzadko prowadzi do całkowitej łysiny.
U kobiet łysienie androgeniczne rozpoczyna się stopniowym przerzedzaniem przy linii przedziału, a następnie postępuje rozproszona utrata włosów promieniująca od czubka głowy. Linia włosów u kobiet rzadko się cofa, a kobiety rzadko stają się całkowicie łyse.
Mężczyźni mogą zauważyć stopniowe cofanie się linii włosów na przedzie głowy wcześnie w procesie. Zazwyczaj występuje stopniowe przerzedzenie w okolicach skroni, prowadzące do przekształcenia przedniej części linii włosów.
U większości osób nie występują żadne objawy na skórze głowy, chociaż niektórzy mężczyźni opisują uczucie swędzenia skóry głowy. Skóra na głowie wygląda normalnie podczas badania.
Rozpoznanie łysienia androgenicznego zwykle opiera się na historii utraty włosów na skórze głowy w przedniej części lub na czubku głowy lub cofającej się linii włosów, wzorze utraty włosów oraz historii rodzinnej podobnej utraty włosów. Skóra na głowie wygląda normalnie podczas badania.
Jeśli zauważysz nietypową utratę włosów jakiegokolwiek rodzaju, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej lub dermatologiem w celu ustalenia przyczyny i odpowiedniego leczenia.
Istnieje wiele potencjalnych przyczyn utraty włosów u kobiet, w tym schorzenia medyczne, leki oraz stres fizyczny lub emocjonalny. Dlatego ważna jest dokładna diagnostyka, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny.
Obecnie tylko dwa leki mają zatwierdzenie amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków (FDA) do leczenia łysienia androgenicznego: minoksydil i finasteryd.
Minoksydil jest dostępny jako roztwór 2-procentowy lub 5-procentowy, przy czym roztwór 5-procentowy jest nieco bardziej skuteczny. Chociaż mechanizm działania nie jest w pełni poznany, minoksydyl wydaje się wydłużać fazę wzrostu włosa i może zwiększać dopływ krwi do mieszka włosowego. Odrost jest bardziej wyraźny na czubku głowy niż w okolicach czołowych i nie jest zauważalny wcześniej niż po 4 miesiącach. Kontynuowanie miejscowego leczenia tym lekiem jest konieczne bezterminowo, ponieważ zaprzestanie leczenia powoduje szybki powrót do wzoru łysienia sprzed leczenia.
Pacjenci, którzy najlepiej reagują na ten lek, to ci, którzy niedawno zaczęli doświadczać łysienia androgenicznego i mają niewielkie obszary utraty włosów. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety reagują lepiej na minoksydyl niż mężczyźni. Wzrost skuteczności 5-procentowego roztworu nie był widoczny u kobiet w badaniach kontrolowanych przez FDA, chociaż późniejsze badania wykazały co najwyżej niewielką przewagę wyższego stężenia u kobiet.
Finasteryd to lek dostępny tylko na receptę w formie tabletek doustnych, który blokuje produkcję męskiego hormonu związanego z łysieniem. Pierwotnie był opracowany do leczenia powiększonej prostaty, ale w niższych dawkach jest również skuteczny w leczeniu łysienia męskiego. Finasteryd spowalnia utratę włosów u większości mężczyzn, a u wielu może pobudzić odrost włosów.
U kobiet lekarze są niechętni do stosowania leczenia systemowego (tabletki lub innej formy leczenia wewnętrznego wpływającego na cały organizm), chyba że wiedzą, że utrata włosów jest spowodowana nadmiarem androgenu w organizmie lub nadwrażliwą odpowiedzią na tak zwane „normalne" ilości androgenu w organizmie.
Inne opcje leczenia obejmują:
Przeszczep włosów jest skuteczny, ponieważ mieszki włosowe pobrane z tyłu głowy są naturalnie odporne na DHT i zachowują tę cechę po przeszczepie do innych obszarów skóry głowy.
Najlepsze rezultaty z leczenia uzyskuje się wtedy, gdy rozpoczyna się je jak najszybciej po rozpoczęciu utraty włosów, ponieważ długotrwałe łysienie androgeniczne może zniszczyć wiele mieszków włosowych. Stosowanie antyandrogentów po długotrwałej utracie włosów przynajmniej pomoże zapobiec dalszej utracie włosów i zachęci do pewnego odrostu z tych mieszków, które były uśpione, ale wciąż są żywotne.
Zaprzestanie leczenia spowoduje wznowienie utraty włosów, jeśli androgeny nie będą kontrolowane w inny sposób. Utrzymywanie odpowiedniego poziomu witamin i minerałów pomaga podczas stosowania leków antyandrogentowych.
Utrata włosów u kobiet często ma większy wpływ niż utrata włosów u mężczyzn, ponieważ jest mniej społecznie akceptowalna. Łysienie może poważnie wpłynąć na dobrostan emocjonalny kobiety i jakość życia.
Utrata włosów może mieć znaczący wpływ psychologiczny na dotknięte nią osoby. Może prowadzić do obniżonej samooceny i obaw związanych z wizerunkiem ciała. Ważne jest, aby poruszać kwestie dobrostanu emocjonalnego z pracownikiem służby zdrowia, który może zapewnić odpowiednie wsparcie i opcje leczenia.
Możesz również poprosić swojego lekarza o skierowanie do terapeuty lub grupy wsparcia, aby poradzić sobie z trudnościami emocjonalnymi związanymi z utratą włosów.
Szybkie rozpoznanie i leczenie łysienia androgenicznego może pomóc powstrzymać jego postęp i zachować jak najwięcej włosów. Wczesne rozpoczęcie leczenia może również poprawić samoocenę i ogólną jakość życia osób dotkniętych tym schorzeniem.
łysienie androgenowe, łysienie męskie, żeńska utrata włosów, łysienie dziedziczne, androgenowa alopecja
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
