W skrócie
W tym artykule opisujemy badania kliniczne, w których sprawdzano loratadine. Z badań wynika, że lek był oceniany głównie pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności w różnych chorobach alergicznych oraz w wybranych innych schorzeniach. W badaniach uczestniczyli zarówno dorośli, jak i dzieci lub młodzież, zależnie od projektu.
Najważniejsze informacje
- Loratadine appears in several clinical trials, but not always as the main study drug. It was tested in allergic diseases such as allergic rhinitis, rhinoconjunctivitis, chronic spontaneous urticaria, and chronic itching of unknown cause. It also appears in trials for LAM, severe Crigler-Najjar syndrome, and large B-cell lymphoma, usually as a supporting or comparison treatment. The studies include phase 2, phase 3, and phase 4 designs, so they range from earlier testing to larger confirmatory research. The main outcomes often measured symptom scores, need for rescue medicine, safety, proteinuria, bilirubin levels, or response to treatment. Participants included adults, adolescents, and children, depending on the trial.
Przegląd badań z loratadine
W dostarczonych danych loratadine pojawia się w wielu badaniach klinicznych, ale nie zawsze jako główny badany lek. W części projektów było lekiem porównawczym, a w innych jednym z leków wspomagających lub przygotowujących do leczenia. Badania obejmowały różne fazy, od fazy 2 do fazy 4, i dotyczyły zarówno chorób alergicznych, jak i kilku innych schorzeń.
Jakie choroby i grupy pacjentów badano
Najwięcej badań z loratadine dotyczyło chorób alergicznych, takich jak alergiczny nieżyt nosa, zapalenie spojówek oraz przewlekła pokrzywka. W badaniach uczestniczyli dorośli, młodzież, a w niektórych projektach także dzieci i pacjenci pediatryczni. Część badań była skierowana do osób z alergią na pyłek brzozy, pyłek traw lub roztocza kurzu domowego, a inne do pacjentów z chorobami rzadkimi, takimi jak zespół Criglera-Najjara lub lymphangioleiomyomatosis (LAM).
W jednym badaniu chronic spontaneous urticaria, czyli przewlekła pokrzywka pojawiająca się bez znanej przyczyny, była głównym problemem zdrowotnym. W innym badaniu oceniano osoby z chronicznym świądem o nieznanej przyczynie, czyli uporczywym swędzeniem bez jasnego powodu. Są też badania u pacjentów z dużym chłoniakiem z komórek B, gdzie loratadine pojawiało się jako lek pomocniczy w schemacie leczenia.
Cele badań i punkty końcowe
W badaniach alergicznych głównym celem było zwykle sprawdzenie, czy leczenie zmniejsza objawy i potrzebę stosowania leków ratunkowych. Do oceny używano najczęściej CSMS, czyli łącznego wyniku objawów i użycia leków, oraz TCRS, czyli łącznego wyniku objawów nieżytu nosa. W badaniach pokrzywki oceniano zmianę UAS7, a w badaniu świądu zmianę skali WI-NRS.
W badaniu zespołu Criglera-Najjara głównym punktem końcowym był odsetek uczestników z określonym poziomem bilirubiny całkowitej po 48 tygodniach i bez fototerapii od 16. tygodnia. W badaniu LAM oceniano częstość działań niepożądanych związanych z leczeniem, w tym nudności, biegunkę, ból brzucha, wymioty, ból głowy i podwyższone enzymy wątrobowe. W badaniach chłoniaka oceniano odpowiedź na leczenie, na przykład ORR, czyli ogólny odsetek odpowiedzi, oraz PFS, czyli czas bez progresji choroby.
Fazy badań i sposób prowadzenia
W zestawie danych znajdują się badania fazy 2, fazy 3 i fazy 4. Badania fazy 2 zwykle sprawdzają wstępnie skuteczność i bezpieczeństwo, a faza 3 obejmuje większą liczbę uczestników i porównanie z placebo lub innym leczeniem. Badania fazy 4 służą ocenie leczenia w bardziej praktycznych warunkach i pomagają ustalić najlepszą dawkę lub najlepszy stosunek korzyści do ryzyka.
Większość badań była interwencyjna, czyli uczestnicy otrzymywali określone leczenie, placebo albo leczenie porównawcze. W badaniach alergicznych często porównywano aktywne leczenie z placebo podczas sezonu pylenia, na przykład w szczycie pylenia brzozy lub traw. W badaniach innych chorób, takich jak LAM czy chłoniak, loratadine było częścią złożonego schematu leczenia lub leczenia wspomagającego.
Najważniejsze badania z loratadine
Badanie w przewlekłej pokrzywce obejmowało 150 uczestników i było badaniem fazy 2 z planowaną oceną zmiany UAS7 po 12 tygodniach oraz bezpieczeństwa leczenia. Drugie badanie w tej samej chorobie było badaniem fazy 3 z 292 uczestnikami, a jego celem była ocena poprawy świądu po 12 lub 24 tygodniach oraz skuteczności dupilumabu w porównaniu z placebo, przy czym loratadine było jednym z leków porównawczych.
Badanie w LAM było randomizowane i fazy 2, z 62 uczestnikami, i oceniało bezpieczeństwo połączenia loratadine z rapamycyną po 48 tygodniach. Badanie w zespole Criglera-Najjara było fazy 2 i dotyczyło osób od 16. roku życia z ciężką postacią choroby oraz obecnymi przeciwciałami anty-AAV8; badano tam skuteczność jednorazowego podania GNT0003 po przygotowaniu imlifidase. W tych projektach loratadine miało rolę leku towarzyszącego, a nie głównej terapii badanej.
Badania alergii na pyłki były duże i obejmowały dzieci, młodzież oraz dorosłych, zależnie od projektu. W badaniach pyłku brzozy, pyłku traw i roztoczy kurzu domowego oceniano zmniejszenie objawów i zużycia leków podczas okresu największej ekspozycji na alergen. W tych badaniach loratadine pojawiało się jako lek ratunkowy lub porównawczy, a nie zawsze jako badana immunoterapia.
Co oznaczają użyte wyniki i skale
CSMS łączy nasilenie objawów z potrzebą stosowania leków, więc niższy wynik zwykle oznacza lepszą kontrolę choroby.[11] TCRS pokazuje, jak silne są objawy nieżytu nosa, a niższa wartość oznacza mniej dolegliwości. UAS7 jest używany w pokrzywce i pomaga ocenić, czy bąble i świąd zmniejszają się w czasie.
W badaniach nerkowych ważna była proteinuria, czyli obecność białka w moczu, ponieważ jej spadek może świadczyć o poprawie. W badaniu Criglera-Najjara oceniano bilirubinę całkowitą, bo jej obniżenie było wyznaczonym celem badania. W badaniach chłoniaka ORR oznaczał odsetek osób z odpowiedzią całkowitą lub częściową na leczenie, a PFS mówił, jak długo choroba nie postępowała.