Wrodzony brak śledziony to stan, w którym śledziona nie istnieje lub nie funkcjonuje prawidłowo, zwiększając ryzyko ciężkich infekcji bakteryjnych. Dzięki odpowiednim szczepieniom, antybiotykom zapobiegawczym i edukacji pacjentów osoby z tym schorzeniem mogą prowadzić normalne życie.
Czym jest wrodzony brak śledziony
Wrodzony brak śledziony, znany również jako asplenia, to stan medyczny charakteryzujący się brakiem śledziony lub utratą jej prawidłowego funkcjonowania. Śledziona jest jednym z głównych narządów limfatycznych znajdujących się poza szpikiem kostnym i odgrywa kluczową rolę w układzie odpornościowym organizmu.
Stan ten może dotyczyć zarówno całkowitego anatomicznego braku narządu, jak i jego obecności przy jednoczesnym braku funkcjonalności. Osoby z tym schorzeniem są narażone na zwiększone ryzyko rozwinięcia ciężkich, potencjalnie zagrażających życiu infekcji bakteryjnych, szczególnie tych wywołanych przez bakterie otoczkowe.
Anatomia i funkcja śledziony
Śledziona znajduje się w lewej górnej części jamy brzusznej. W normalnych warunkach nie jest wyczuwalna podczas badania fizykalnego i ma średnio wymiary 10,65 na 5,16 cm. Rozmiar śledziony może się różnić w zależności od płci i rasy – u mężczyzn jest zwykle większa niż u kobiet, a osoby rasy białej mają średnio większe śledziony w porównaniu z osobami pochodzenia afrykańskiego.
Śledziona składa się z dwóch rodzajów tkanki: miazgi białej i miazgi czerwonej. Miazga biała wytwarza białe krwinki, które z kolei produkują przeciwciała – białka zwalczające infekcje. Miazga czerwona filtruje z krwi obce lub nieprawidłowe materiały, a także niszczy stare lub uszkodzone czerwone krwinki.
Jedną z głównych ról śledziony jest ochrona organizmu przed drobnoustrojami, takimi jak bakterie. Śledziona jest odpowiedzialna głównie za eliminację uszkodzonych czerwonych krwinek i odgrywa kluczową rolę w opsonizacji oraz usuwaniu bakterii otoczkowych z krwioobiegu.
Rodzaje braku śledziony
Istnieją dwa główne typy braku śledziony:
Asplenia anatomiczna oznacza, że nie masz śledziony. Może ona zostać chirurgicznie usunięta w operacji zwanej splenektomią, lub może być nieobecna od urodzenia. Anatomiczny brak śledziony najczęściej wynika z planowanej lub awaryjnej splenektomii.
Asplenia funkcjonalna oznacza, że masz śledzionę, ale nie działa ona prawidłowo. Funkcjonalny brak śledziony wynika ze stanów chorobowych, które prowadzą do utraty funkcji śledziony, takich jak liczne zawały w chorobie sierpowatokrwinkowej. Jest to często spowodowane schorzeniami, takimi jak choroba sierpowatokrwinkowa lub celiakia.
Przyczyny
Wrodzony brak śledziony to rzadkie schorzenie. Istnieją dwa odrębne typy zaburzeń genetycznych: zespół heterotaksji oraz izolowany wrodzony brak śledziony.
Niektóre osoby rodzą się bez śledziony. Może to być część stanu genetycznego, który również powoduje problemy z innymi narządami, zwykle z sercem. Czasami tylko śledziona jest nieobecna, a inne narządy funkcjonują prawidłowo. Może się to zdarzyć, jeśli na przykład tętnica prowadząca do śledziony nie rozwija się normalnie u płodu.
Nabyty brak śledziony występuje z kilku powodów:
Po splenektomii z powodu pęknięcia śledziony w wyniku urazu
Po splenektomii w celu leczenia chorób, takich jak samoistna plamica małopłytkowa, talasemia lub sferocytoza, w których normalna aktywność śledziony pogarsza przebieg choroby
Po splenektomii w celu zahamowania postępu nowotworów, takich jak przewlekła białaczka limfocytowa, choroba Hodgkina czy chłoniaki nieziarnicze
Z powodu chorób podstawowych niszczących śledzionę (autosplenektomia), na przykład choroby sierpowatokrwinkowej
Z powodu celiakii – o nieznanej patofizjologii. W badaniu z 1970 roku była to druga najczęstsza przyczyna nieprawidłowości czerwonych krwinek związanych z hiposplenizmem, po chirurgicznej splenektomii
Funkcjonalny brak śledziony może również wystąpić w wyniku zawału śledziony (zakrzepicy tętnicy śledzionowej) lub naciekania nowotworowego.
Objawy i ryzyko infekcji
Sam brak śledziony zwykle nie powoduje żadnych zauważalnych objawów. Ważniejsze jest zwracanie uwagi na oznaki infekcji, która może być niebezpieczna u osób z tym schorzeniem.
Wszyscy pacjenci z wrodzonym lub nabytym brakiem śledziony albo z dysfunkcją śledziony są narażeni na znaczne ryzyko błyskawicznej bakteriemii, szczególnie spowodowanej bakteriami otoczkowymi. Jeśli nie masz śledziony, Twój organizm ma trudności w zwalczaniu niektórych bakterii. Bakterie te mają zewnętrzne osłony ochronne, co czyni je opornymi na antybiotyki. Należą do nich:
Streptococcus pneumoniae (dwoinka zapalenia płuc)
Haemophilus influenzae (pałeczka grypy)
Neisseria meningitidis (meningokoki)
Te bakterie mogą powodować poważne infekcje i prowadzić do ciężkich powikłań u osób z brakiem śledziony. Ryzyko rozwinięcia zagrażającej życiu bakteryjnej infekcji jest wyższe u dzieci z asplenią niż u dorosłych.
Pacjenci z brakiem śledziony mają dożywotnie ryzyko błyskawicznych, zagrażających życiu infekcji. Sepsa u osób bez śledziony oraz przytłaczająca infekcja posplenektomijna (OPSI) mają bardzo złe rokowanie. OPSI to bakteryjna infekcja, która szybko przeradza się w przytłaczającą sepsę w sytuacji anatomicznego lub funkcjonalnego braku śledziony.
Normalnie patogeny otoczkowe są opsonizowane przeciwciałami, a następnie fagocytowane przez wyspecjalizowane makrofagi w śledzionie. Osoby z brakiem śledziony nie mają tych wyspecjalizowanych makrofagów, więc patogeny nie są usuwane.
Zwiększone ryzyko błyskawicznych i zagrażających życiu infekcji oraz sepsy może utrzymywać się do 30 lat lub dłużej po splenektomii.
Rozpoznanie
Najtrudniejszym i kluczowym aspektem braku śledziony jest ustalenie diagnozy. Chociaż zadanie to jest stosunkowo proste u pacjentów z towarzyszącymi anomaliami, szczególnie złożonymi siniczymi problemami kardiologicznymi, oraz u tych z wywiadem rodzinnym w kierunku tego schorzenia, pacjent z izolowanym brakiem śledziony lub hiposplenizmem może nie być łatwo zidentyfikowany. Diagnoza jest często stawiana podczas autopsji.
Często pierwszymi wskazówkami dotyczącymi funkcjonalnego braku śledziony u bezobjawowego pacjenta są nieprawidłowości w rozmazie krwi obwodowej. Początkowa ocena powinna rozpocząć się od przeglądu w celu identyfikacji ciałek Howella-Jolly'ego.
U pacjentów bez śledziony zwykle występują ciałka Howella-Jolly'ego w rozmazach krwi obwodowej, a także neutrofilia (zwiększona liczba neutrofili) i trombocytoza (zwiększona liczba płytek krwi). Brak ciałek Howella-Jolly'ego w rozmazie krwi obwodowej u pacjenta bez śledziony wskazuje na obecność śledziony dodatkowej.
Inne zmiany hematologiczne u pacjentów bez śledziony obejmują:
Komórki tarczowate
Limfocytoza (zwiększona liczba limfocytów)
Zmniejszona produkcja immunoglobulin (IgG, IgM): prowadzi do zmniejszonej aktywacji dopełniacza i opsonizacji C3b
Odczynowa trombocytoza: zwykle przez pierwsze tygodnie do miesięcy po splenektomii
Leczenie i zapobieganie
Po potwierdzeniu diagnozy anatomicznego lub funkcjonalnego braku śledziony, agresywne zarządzanie jest kluczem do zmniejszenia zachorowalności i śmiertelności związanych z tym stanem.
Możesz chronić siebie i swoich bliskich poprzez szczepienia i przyjmowanie antybiotyków zapobiegawczych. Opieka medyczna obejmuje cztery kluczowe elementy: profilaktykę antybiotykową, odpowiednie szczepienia, agresywne leczenie podejrzanej infekcji oraz edukację rodziców.
Profilaktyka antybiotykowa
Profilaktyka antybiotykowa powinna być rozpoczęta natychmiast po diagnozie braku śledziony, ponieważ pacjenci ci są narażeni na znaczne ryzyko infekcji pneumokokowych. Dla dzieci poniżej 2 roku życia można podawać penicylinę V doustnie dwa razy dziennie. Amoksycylina została również zalecona jako odpowiedni antybiotyk profilaktyczny. Erytromycyna jest alternatywnym wyborem u pacjentów uczulonych na penicylinę.
Ogólnie rzecz biorąc, profilaktykę przeciwdrobnoustrojową należy rozważyć u wszystkich dzieci z brakiem śledziony lub dysfunkcją śledziony do 5 roku życia i przez przynajmniej 1 rok po chirurgicznej splenektomii. Niektórzy eksperci zalecają kontynuowanie profilaktyki w wieku dorosłym, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka.
Szczepienia
Szczepienia są niezwykle ważne w ochronie osób bez śledziony. Środki zapobiegawcze, w tym immunizacja przeciwko bakteriom otoczkowym i wczesne empiryczne leczenie antybiotykowe przy gorączce, są niezbędne.
Jeśli nie otrzymałeś wszystkich potrzebnych szczepień przed operacją, upewnij się, że otrzymasz wszystkie szczepionki zalecane przez lekarza w tygodniach po operacji.
Szybka interwencja przy infekcjach
Każdy epizod gorączki lub oznaki infekcji powinny być niezwłocznie i agresywnie leczone. Możesz również potrzebować przyjmowania antybiotyków za każdym razem, gdy masz gorączkę. Może to być oznaką poważnej infekcji.
Edukacja pacjenta
Edukacja pacjenta jest kluczowym elementem zarządzania brakiem śledziony. Osoby z brakiem śledziony lub nieprawidłowo funkcjonującą śledzioną mają zwiększone ryzyko rozwoju ciężkich infekcji, takich jak zapalenie płuc, sepsa (zatrucie krwi) i zapalenie opon mózgowych.
Pacjenci powinni nosić przy sobie kartę informacyjną o swoim stanie przez cały czas, aby w przypadku nagłego zachorowania personel medyczny był świadomy zwiększonego ryzyka.
Rokowanie i życie bez śledziony
Nie potrzebujesz śledziony, aby żyć normalnym, zdrowym życiem. Jednak ponieważ śledziona wykonuje pewne ważne zadania, osoby, które jej nie mają, są zachęcane do podjęcia pewnych środków ostrożności.
Możesz nadal prowadzić normalne, zdrowe życie (z normalną długością życia) bez śledziony. W jej nieobecności Twoja wątroba i szpik kostny przejmują większość funkcji śledziony. Mimo to śledziona jest ważnym organem zwalczającym infekcje. Bez niej będziesz musiał podjąć dodatkowe środki ostrożności, takie jak regularne szczepienia, aby zapobiegać infekcjom.
Chociaż dorośli, którzy tracą śledzionę, radzą sobie lepiej niż dzieci urodzone bez niej, obie grupy wymagają ciągłej opieki medycznej i edukacji na temat rozpoznawania wczesnych oznak choroby. Ogólnie rzecz biorąc, chociaż brak śledziony stwarza wyzwania, przy odpowiednim zarządzaniu osoby mogą prowadzić zdrowe życie.
Śledziona
Jama brzuszna
Układ limfatyczny
Układ odpornościowy
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.