Inwazyjny rak piersi to najczęstszy typ nowotworu piersi, który dotyka kobiety na całym świecie. Choroba rozpoczyna się w przewodach mlecznych lub zrazikach piersi, a następnie może rozprzestrzeniać się na okoliczne tkanki.
Czym jest inwazyjny rak piersi
Inwazyjny rak piersi to schorzenie, w którym komórki rakowe rozwinęły się przez ścianę przewodów mlecznych lub zrazików i rozprzestrzeniły się na otaczającą tkankę piersi. Jest to najczęstszy typ raka piersi występujący u kobiet. W Stanach Zjednoczonych kobiety mają jeden do ośmiu szans na rozwinięcie inwazyjnej postaci raka piersi w ciągu swojego życia.
Termin „inwazyjny" oznacza, że komórki rakowe przedostały się z miejsc, w których pierwotnie się pojawiły, do okolicznych tkanek piersi. Ta forma raka ma potencjał rozprzestrzeniania się do innych części ciała przez układ krwionośny lub układ limfatyczny. Komórki rakowe mogą wędrować wcześnie w procesie choroby, gdy guz jest jeszcze mały, lub później, gdy guz już urósł.
Większość przypadków inwazyjnego raka piersi nie ma specjalnych cech charakterystycznych i jest klasyfikowana jako typ bez szczególnych cech (NST), znany również jako „nieokreślony inaczej". Między 70 a 80 procent wszystkich raków piersi należy do tej kategorii.
Ważne jest rozróżnienie między inwazyjnym rakiem piersi a rakiem przewodowym in situ (DCIS). W przypadku DCIS niektóre komórki zaczęły się przekształcać w komórki rakowe, ale pozostają one w całości wewnątrz przewodów mlecznych. Jeśli lekarz powiedział, że masz DCIS, nie masz inwazyjnego raka piersi.
Objawy choroby
Objawy inwazyjnego raka piersi mogą być różne, a niektóre osoby mogą w ogóle ich nie zauważyć. Wymienione tutaj objawy są częściej wywoływane przez inne schorzenia medyczne, ale jeśli je zauważysz, ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem.
Do najczęstszych objawów inwazyjnego raka piersi należą:
nowy guzek lub zgrubienie w piersi lub pod pachą
zmiana rozmiaru, kształtu lub wyglądu piersi
zmiany skórne na piersi, takie jak marszczenie, wgłębienia, wysypka lub zaczerwienienie skóry
wyciek płynu z brodawki sutkowej u kobiety, która nie jest w ciąży ani nie karmi piersią
zmiany w położeniu brodawki sutkowej
wciągnięcie brodawki sutkowej
Należy pamiętać, że objawy te mogą być spowodowane innymi problemami zdrowotnymi. Jednak zawsze warto skonsultować się z lekarzem, jeśli zauważysz którykolwiek z tych symptomów.
Główne typy inwazyjnego raka piersi
Istnieją dwa główne typy inwazyjnego raka piersi, które stanowią około 90 procent wszystkich przypadków tej choroby.
Inwazyjny rak przewodowy (IDC) to najczęstszy typ, który stanowi około 80 procent wszystkich przypadków. W tym typie raka komórki rakowe rozpoczynają się w przewodach mlecznych, przebijają się przez ściany przewodów i rozprzestrzeniają na okoliczną tkankę piersi. Według danych Centrów Kontroli i Prewencji Chorób w USA, około 70 do 80 procent raków piersi to inwazyjny rak przewodowy. Rak ten może pozostać zlokalizowany, co oznacza, że pozostaje w pobliżu miejsca, gdzie guz się rozpoczął, lub komórki rakowe mogą się rozprzestrzeniać dalej.
Rak zrazikowy piersi to drugi najczęstszy typ inwazyjnego raka piersi w Stanach Zjednoczonych. Ten rak rozpoczyna się w gruczołach wytwarzających mleko (zrazikach) w piersi i często rozprzestrzenia się na pobliską tkankę piersi.
Typy inwazyjnego raka przewodowego mogą być również klasyfikowane według statusu receptorów hormonalnych. Receptory to cząsteczki białkowe na powierzchni komórek lub wewnątrz nich, które mogą przyciągać lub przyłączać określone substancje w krwi, w tym hormony takie jak estrogen i progesteron, które pomagają guzom rakowym rosnąć. Znajomość statusu receptorów hormonalnych guza pomaga lekarzom zdecydować, które leczenie będzie najskuteczniejsze.
Najczęstsze typy inwazyjnego raka przewodowego to:
potrójnie ujemny rak piersi
rak piersi HER2-dodatni (HER2+)
rak piersi ER-dodatni (ER+)
rak piersi PR-dodatni (PR+)
Rozpoznanie choroby
Jeśli masz objawy, które mogą wskazywać na inwazyjnego raka piersi, twój lekarz pierwszego kontaktu może skierować cię do specjalistycznej kliniki piersi. Tam zostaniesz poddana szeregowi badań diagnostycznych.
Po postawieniu histologicznej diagnozy raka piersi wszystkie próbki patologiczne powinny być zbadane pod kątem obecności receptorów estrogenowych, progesteronowych lub receptora ERBB2, aby odpowiednio ukierunkować leczenie. Te informacje są kluczowe dla określenia najlepszej strategii terapeutycznej.
Standardowe badania diagnostyczne obejmują różnorodne testy obrazowe i procedury. Mammografia to podstawowe badanie przesiewowe piersi. W przypadku podejrzenia zmian może być wykonane badanie ultrasonograficzne piersi, które wykorzystuje fale dźwiękowe do tworzenia obrazów wnętrza piersi. Rezonans magnetyczny (MRI) piersi może być również wykorzystywany w wybranych przypadkach do dokładniejszej oceny.
Biopsja piersi jest niezbędna do potwierdzenia diagnozy raka. Podczas tego badania pobiera się próbkę tkanki z piersi, którą następnie bada się pod mikroskopem w celu określenia, czy komórki są rakotwórcze. Jeśli istnieje podejrzenie choroby węzłów chłonnych, wykonuje się biopsję węzła wartowniczego, która jest preferowana nad całkowitą dyssekcją węzłów chłonnych pachowych u pacjentek bez klinicznych dowodów choroby węzłowej.
Metody leczenia
Leczenie inwazyjnego raka piersi zależy od stadium choroby. Wczesne stadia inwazyjne oraz stadia zaawansowane miejscowo nie są przerzutowe i mają trzy fazy leczenia.
Faza przedoperacyjna wykorzystuje systemową terapię endokrynną lub immunoterapie, gdy guzy wykazują receptory estrogenowe, progesteronowe lub ERBB2. Chemioterapia przedoperacyjna może być również stosowana i jest jedyną opcją, gdy guzy nie mają żadnego z tych trzech receptorów.
W fazie chirurgicznej istnieją dwie opcje o podobnych wskaźnikach przeżycia: lumpektomia z napromienianiem, jeśli guz można całkowicie usunąć z dobrym efektem kosmetycznym, lub mastektomia. Lumpektomia to operacja polegająca na usunięciu guza i niewielkiej ilości otaczającej zdrowej tkanki. Mastektomia to operacja polegająca na całkowitym usunięciu piersi. Biopsja węzła wartowniczego jest również wykonywana, gdy istnieje podejrzenie choroby węzłowej.
Faza pooperacyjna obejmuje radioterapię, terapię endokrynną, immunoterapię i chemioterapię. Kobiety po menopauzie powinny również otrzymać pooperacyjne bisfosfonany. Pacjentki z zaawansowanym rakiem piersi i przerzutami do kości powinny otrzymać leczenie denosumabem lub bisfosfonianami, takimi jak kwas zoledronowy lub pamidronian.
Leczenie jest dostosowywane do indywidualnych potrzeb każdej pacjentki. Często lekarze mogą wyleczyć inwazyjnego raka piersi, jeśli testy wykryją guzy rakowe, zanim rozprzestrzenią się one na inne obszary ciała.
Życie z inwazyjnym rakiem piersi
Otrzymanie diagnozy inwazyjnego raka piersi może być przytłaczające. W pierwszych kilku tygodniach i miesiącach po diagnozie możesz być w szoku i mieć trudności z radzeniem sobie. Na początku nie jest niczym niezwykłym być pochłoniętym obawami o przyszłość, o to, jak twoja diagnoza wpłynie na twoich bliskich oraz czy objawy choroby i skutki uboczne leczenia będą wpływać na twoją zdolność do funkcjonowania.
Warto wiedzieć, że istnieje więcej źródeł wsparcia i większa społeczność osób żyjących z zaawansowanym stadium raka piersi niż kiedykolwiek wcześniej. Daj sobie dużo czasu na przetworzenie tego wszystkiego. Po prostu pozwól sobie odczuwać swoje emocje i nie wywieraj na siebie presji, aby od razu podejmować decyzje. Może minąć trochę czasu, zanim będziesz gotowa, aby edukować się na temat swojej diagnozy, i to jest w porządku.
Upewnij się, że czujesz się całkowicie komfortowo ze swoim zespołem medycznym. Znajdź wsparcie od innych osób z inwazyjnym rakiem piersi. Warto również skontaktować się z pracownikiem socjalnym. Kontynuuj aktywność fizyczną, jeśli jest to możliwe, i skup się na tym, co przynosi ci największe znaczenie i radość.
Dostosowanie się do diagnozy inwazyjnego raka piersi to ciągły proces, który wymaga czasu. Gdy rzeczy wydają się niepewne, dbanie o siebie fizycznie i emocjonalnie może pomóc zachować poczucie kontroli i dobrego samopoczucia.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.