Faza III badanie u pacjentów z przerzutowym ruwowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca PD‑L1: rilvegostomig + chemioterapia vs pembrolizumab + chemioterapia
Badanie skuteczności rilvegostomigu lub pembrolizumabu w połączeniu z chemioterapią u pacjentów z przerzutowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca z ekspresją PD-L1
Nowotwór niedrobnokomórkowy płuca to najczęstszy typ raka płuc, stanowiący około 80-85% wszystkich przypadków. Mimo że rozwija się wolniej niż rak drobnokomórkowy, często jest diagnozowany dopiero po przerzutach do innych części organizmu, dlatego wczesne wykrycie i leczenie mają kluczowe znaczenie.
Czym jest nowotwór niedrobnokomórkowy płuca
Nowotwór niedrobnokomórkowy płuca (w skrócie NNDP lub NSCLC od angielskiej nazwy Non-Small Cell Lung Cancer) powstaje, gdy nieprawidłowe komórki w płucach zaczynają się niekontrolowanie rozmnażać i rozrastać. Jest to jeden z dwóch głównych typów raka płuc – drugim jest rak drobnokomórkowy płuca (SCLC).
Nazwa tego nowotworu pochodzi od wyglądu komórek rakowych pod mikroskopem. W przeciwieństwie do raka drobnokomórkowego, gdzie komórki są małe i okrągłe, komórki nowotworów niedrobnokomórkowych są większe. Zazwyczaj rozwijają się one wolniej niż w raku drobnokomórkowym.
Mimo że ten typ nowotworu rośnie wolniej, może nie powodować objawów we wczesnych stadiach. W związku z tym często jest rozpoznawany dopiero wtedy, gdy rak przerzutował, czyli rozprzestrzenił się do innych części ciała. Dlatego wczesne wykrycie i rozpoczęcie leczenia są tak ważne.
Rak płuca to obecnie najczęstsza przyczyna zgonów z powodu nowotworów – rocznie powoduje więcej zgonów niż rak piersi, jelita grubego, prostaty i mózgu razem wziąte. W Stanach Zjednoczonych diagnozę raka płuca otrzymuje rocznie około 230 tysięcy osób, a szacuje się, że choroba ta doprowadza do 135 tysięcy zgonów rocznie.
Rodzaje nowotworów niedrobnokomórkowych płuca
Istnieją trzy główne typy nowotworów niedrobnokomórkowych płuca, które różnią się lokalizacją w płucach:
Gruczolakorak (adenocarcinoma) – zwykle rozwija się w zewnętrznych częściach płuc
Rak wielkokomórkowy (large cell carcinoma) – może rozwinąć się w dowolnej części płuc
Rak płaskonabłonkowy (squamous cell carcinoma) – zazwyczaj zaczyna się w centralnej części płuc, w pobliżu oskrzeli
Istnieją również rzadsze rodzaje nowotworów niedrobnokomórkowych płuca, takie jak rak mięsakowaty i rak gruczołowo-płaskonabłonkowy, ale występują one znacznie rzadziej.
Objawy choroby
Nowotwór niedrobnokomórkowy płuca może powodować różne objawy, choć w niektórych przypadkach choroba przebiega bezobjawowo. Najczęstsze objawy to:
Ból w klatce piersiowej
Przewlekły kaszel, który nie ustępuje
Krwioplucie (wykrztuszanie krwi)
Chrypka
Utrata apetytu
Duszność
Uczucie zmęczenia
Świszczący oddech
Te objawy mogą nasilać się z czasem, utrudniając wykonywanie codziennych czynności. Oddychanie staje się coraz trudniejsze, przez co nawet proste zadania, takie jak wejście po schodach czy noszenie zakupów, mogą być wyczerpujące. Dla wielu osób nawet wstanie z łóżka może wydawać się męczące.
Przyczyny i czynniki ryzyka
Palenie tytoniu jest główną przyczyną nowotworów niedrobnokomórkowych płuca – odpowiada za około 80% wszystkich przypadków tej choroby. Ryzyko zachorowania zależy od liczby wypalanych papierosów dziennie oraz od tego, jak długo dana osoba paliła. Przebywanie w pobliżu dymu tytoniowego, czyli tak zwane bierne palenie, również zwiększa ryzyko rozwoju raka płuc.
Warto wiedzieć, że ryzyko zachorowania zmniejsza się z czasem po rzuceniu palenia. Nie ma dowodów na to, że palenie papierosów niskotarowych zmniejsza ryzyko. Niektóre osoby, które nigdy nie paliły, również zachorowują na raka płuca.
Inne czynniki ryzyka obejmują:
Długotrwałą ekspozycję na wysokie poziomy zanieczyszczeń powietrza
Picie wody zawierającej wysoki poziom arsenu
Historię napromieniowania klatki piersiowej
Pracę lub życie w pobliżu substancji chemicznych mogących powodować raka, takich jak: arsen, azbest, radon, beryl, nikiel, chrom, produkty węglowe, gaz musztardowy, chlorek winylu, benzyna i olej napędowy, różne stopy metali, farby i konserwanty
Rak płuca częściej występuje u osób starszych. Jest rzadki u osób poniżej 45. roku życia.
Rozpoznanie
Do rozpoznania nowotworów niedrobnokomórkowych płuca używa się badań, które dokładnie obrazują płuca. Proces diagnostyczny zazwyczaj obejmuje kilka etapów.
Jeśli lekarz podejrzewa raka płuca, przeprowadzi biopsję, czyli pobranie próbki tkanki do badania. Biopsja to zabieg, który pomaga lekarzowi postawić ostateczną diagnozę poprzez dokładne zbadanie komórek pod mikroskopem.
Po potwierdzeniu diagnozy nowotworów niedrobnokomórkowych płuca przeprowadza się dodatkowe badania, aby sprawdzić, czy komórki rakowe rozprzestrzeniły się w obrębie klatki piersiowej lub do innych części ciała. Ten proces nazywa się określaniem stadium zaawansowania choroby.
Niektóre osoby decydują się na uzyskanie drugiej opinii medycznej. Jest to normalna praktyka i może pomóc pacjentowi poczuć się pewniej co do diagnozy i planu leczenia.
Leczenie
Leczenie nowotworów niedrobnokomórkowych płuca zależy od wielu czynników, w tym od stadium choroby, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz osobistych preferencji.
Główne metody leczenia obejmują:
Leczenie chirurgiczne – operacja usunięcia guza jest metodą z wyboru w przypadku wczesnych stadiów choroby (od I do IIIA)
Radioterapia – wykorzystanie promieniowania do niszczenia komórek nowotworowych
Immunoterapia – leczenie, które pomaga układowi odpornościowemu walczyć z rakiem
Terapia celowana – leczenie skierowane na specyficzne zmiany genetyczne w komórkach nowotworowych
W ostatnich pięciu latach standardy leczenia raka płuc bardzo się zmieniły dzięki postępom w badaniach klinicznych, w których uczestniczyli pacjenci. Obecnie istnieje rzeczywista nadzieja, że można poprawić i przedłużyć życie pacjentów.
Po zakończeniu leczenia pacjenci wymagają regularnego monitorowania. Osoby, u których wykonano operację, są narażone na wysokie ryzyko nawrotu choroby i dlatego często otrzymują dodatkową chemioterapię po zabiegu.
Rokowanie
Rokowanie w nowotworach niedrobnokomórkowych płuca zależy od kilku czynników, przede wszystkim od stadium choroby w momencie rozpoznania oraz od ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Wczesne wykrycie znacząco poprawia szanse na powodzenie leczenia.
Ponieważ nowotwór niedrobnokomórkowy często jest rozpoznawany dopiero po przerzutach do innych części ciała, wczesne badania przesiewowe i wykrycie są niezwykle ważne. Osoby z grup ryzyka, szczególnie palacze i byli palacze, powinni rozważyć regularne badania kontrolne.
Postępy w leczeniu, zwłaszcza w zakresie terapii celowanej i immunoterapii, dają pacjentom coraz większe możliwości i nadzieję na dłuższe i lepsze życie z tą chorobą.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Francja
