Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
1 badanie kliniczne w tym schorzeniu
Badanie TG4001 i avelumabu u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wywołanymi przez HPV-16
FrancjaW skrócie
Nowotwór pochwy to rzadki rodzaj raka, który rozwija się w komórkach wyścielających pochwę. Najczęściej występuje u kobiet po 60. roku życia i jest związany z zakażeniem wirusem HPV.
Nowotwór pochwy to choroba, w której komórki w pochwie zaczynają się niekontrolowanie rozmnażać. Pochwa to kanał łączący szyjkę macicy (dolną część macicy) z zewnętrzną częścią narządów płciowych. Podczas porodu dziecko przechodzi przez pochwę na zewnątrz ciała.
Jest to bardzo rzadki nowotwór. Nowotwory pochwy i sromów stanowią razem tylko około 7% wszystkich nowotworów ginekologicznych rozpoznawanych w Stanach Zjednoczonych. Rak pochwy stanowi około 2% nowotworów powstających w żeńskim układzie rozrodczym.
Ważne jest, aby odróżnić nowotwór pochwy od raków, które rozpoczęły się w innych częściach ciała, takich jak rak szyjki macicy czy rak macicy, a następnie rozprzestrzeniły się na pochwę. Znacznie rzadziej zdarza się, że rak rozpoczyna się bezpośrednio w pochwie.
Nowotwór pochwy jest najczęstszy u kobiet w wieku 75 lat i starszych. Osoby powyżej 60. roku życia mają wyższe ryzyko zachorowania.
Istnieją różne typy nowotworów pochwy, które są nazwane według komórek, w których rozpoczyna się proces nowotworowy.
Rak płaskonabłonkowy rozpoczyna się w płaskich komórkach wyścielających wnętrze pochwy, zwanych komórkami płaskonabłonkowymi. Rak płaskonabłonkowy jest najczęstszym typem nowotworów pochwy i stanowi prawie 90% wszystkich przypadków. Ten rodzaj raka rozprzestrzenia się powoli i zazwyczaj pozostaje w pobliżu pochwy, ale może się rozprzestrzenić do płuc, wątroby lub kości. Raki płaskonabłonkowe stanowią około 80% do 90% przypadków nowotworów pochwy.
Gruczolakorak rozpoczyna się w komórkach gruczołowych pochwy. Komórki gruczołowe w wyścieleniu pochwy wytwarzają i wydzielają płyny, takie jak śluz. Gruczolakorak ma większe prawdopodobieństwo rozprzestrzenienia się do płuc i węzłów chłonnych niż rak płaskonabłonkowy. Jest najczęstszy u osób powyżej 50. roku życia. Gruczolakoraki stanowią od 5% do 10% przypadków nowotworów pochwy.
Rzadki typ gruczolakoraka, zwany jasnokomórkowym gruczolakorakiem, jest związany z narażeniem przed urodzeniem na lek zwany dietylstilbestrolem (DES). Ten typ często dotyka osoby poniżej 50. roku życia, które były narażone na DES podczas rozwoju w macicy.
Czerniak rozpoczyna się w komórkach nadających pochwie kolor, zwanych melanocytami. Czerniaki pochwy są niezwykle rzadkie.
Mięsak rozpoczyna się w tkance łącznej i tkance mięśniowej, które tworzą ścianę pochwy. Podobnie jak czerniaki pochwy, mięsaki pochwy są niezwykle rzadkie. Istnieją różne typy mięsaków. Rabdomięsak jest najczęstszy i występuje głównie u dzieci. Leiomiomięsak występuje najczęściej u dorosłych.
Nowotwór pochwy nie zawsze powoduje objawy, dlatego dobrze jest regularnie wykonywać badania miednicy i wymazy cytologiczne, aby wykryć raka wcześnie.
Objawy nowotworów pochwy mogą obejmować ból lub nieprawidłowe krwawienie z pochwy.
Do diagnozy nowotworów pochwy stosuje się badania, które oceniają pochwę i inne narządy w miednicy. Często jest wykrywany i zapobiegany poprzez uczestniczenie w badaniach przesiewowych szyjki macicy, które mają na celu znalezienie i leczenie nieprawidłowości, zanim przekształcą się w raka.
Nowotwór pochwy zazwyczaj rośnie bardzo powoli, a jego powaga zależy od tego, jak duży jest guz, czy się rozprzestrzenił oraz ogólnego stanu zdrowia pacjentki.
Starszy wiek i zakażenie wirusem HPV są czynnikami ryzyka rozwoju nowotworów pochwy.
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) to bardzo częste zakażenie przenoszone drogą płciową. Nowotwór pochwy jest prawie zawsze spowodowany zakażeniem niektórymi typami HPV.
Czynnik ryzyka to wszystko, co może zwiększyć szansę na wystąpienie choroby. Dokładna przyczyna raka u konkretnej osoby może nie być znana, ale czynniki ryzyka mogą sprawić, że osoba ma większe prawdopodobieństwo zachorowania na raka.
Nowotwór pochwy często można leczyć. Leczenie zależy od wielkości i typu nowotworu, miejsca jego występowania w pochwie, stopnia rozprzestrzenienia i ogólnego stanu zdrowia pacjentki.
Główną metodą leczenia nowotworów pochwy jest radioterapia. Pacjentka może również przejść operację i chemioterapię. Leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od radioterapii i chemioterapii, ale operacja może być opcją w przypadku małych guzów.
Radioterapia wykorzystuje wiązki energii, takie jak promienie rentgenowskie lub protony, do niszczenia komórek nowotworowych. Może być podawana na dwa sposoby: napromienianie zewnętrzne, gdy wiązki promieniowania są kierowane na komórki nowotworowe z zewnątrz ciała, oraz napromienianie wewnętrzne, zwane również brachyterapią, gdy radioaktywne urządzenia są umieszczane wewnątrz pochwy lub w jej pobliżu, aby leczyć komórki rakowe. Radioterapia jest często łączona z chemioterapią w małych dawkach, aby zwiększyć jej skuteczność. Radioterapia może być również stosowana po operacji, aby wyeliminować wszelkie pozostałe komórki rakowe.
Chemioterapia wykorzystuje silne leki do niszczenia komórek nowotworowych, zmniejszania guzów i zapobiegania rozprzestrzenianiu się raka. Leki te atakują szybko rosnące komórki, co obejmuje zarówno komórki rakowe, jak i niektóre prawidłowe komórki, co prowadzi do potencjalnych działań niepożądanych. Nie jest często stosowana samodzielnie do leczenia nowotworów pochwy. Pacjentka może otrzymać chemioterapię wraz z radioterapią.
Operacja jest zazwyczaj stosowana tylko w przypadku nowotworów pochwy wykrytych we wczesnym stadium. Jest również stosowana, gdy radioterapia nie zadziałała. Istnieje kilka rodzajów operacji wykorzystywanych do leczenia nowotworów pochwy. Różne zabiegi operacyjne obejmują usunięcie części pochwy, całej pochwy, a czasem również węzłów chłonnych w miednicy, lub pochwy, szyjki macicy i macicy.
Jeśli pochwa musi zostać usunięta, pacjentka może zapytać chirurga o rekonstrukcję pochwy. Rekonstrukcja pochwy wykorzystuje skórę i mięśnie z innych części ciała do stworzenia nowej pochwy.
Terapia hormonalna działa poprzez blokowanie hormonów, których komórki rakowe potrzebują do wzrostu. Niektóre hormony, takie jak estrogen, progesteron i testosteron, mogą pobudzać wzrost niektórych nowotworów. Terapia hormonalna albo blokuje produkcję lub działanie tych hormonów, aby spowolnić lub zatrzymać wzrost raka.
Immunoterapia to leczenie, które pomaga układowi odpornościowemu organizmu w walce z rakiem.
Leczenie może wpłynąć na płodność. Leczenie raka, takie jak chemioterapia, radioterapia i operacja, może wpłynąć na zdolność do posiadania dzieci. Jeśli zachowanie płodności jest ważne, należy omówić opcje, takie jak zamrożenie jajeczek lub zarodków, z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia.
Radzenie sobie z rakiem może być trudne. Pomoc i wsparcie są dostępne.
Po diagnozie raka można odczuwać wiele różnych emocji. Na początku można odczuwać szereg silnych emocji, takich jak szok, zdenerwowanie i trudności w przyswojeniu tego, co jest mówione. Inne emocje to uczucie: odrętwienia, strachu i niepewności, zdezorientowania, złości i urazy, winy oraz smutku. Można mieć niektóre lub wszystkie te uczucia, lub odczuwać coś zupełnie innego. Można je odczuwać po kilka naraz lub wszystkie razem, co prowadzi do wyczerpania.
Każdy reaguje na swój sposób. Czasami trudno jest w ogóle przyjąć do wiadomości, że ma się raka. Trzeba robić to, co jest właściwe dla siebie, aby pomóc sobie poradzić.
Można być bardziej zdolnym do radzenia sobie i podejmowania decyzji, jeśli ma się informacje o swoim typie raka i jego leczeniu. Informacje pomagają wiedzieć, czego się spodziewać. Przyswojenie informacji może być trudne, zwłaszcza gdy właśnie zostało się zdiagnozowanym lub otrzymało wiadomość o rokowaniach. Warto sporządzić listę pytań przed wizytą u lekarza i zabrać kogoś ze sobą, kto pomoże przypomnieć sobie, o co chcemy zapytać. Mogą również pomóc w zapamiętaniu przekazanych informacji.
Otrzymanie wielu nowych informacji może być przytłaczające. Należy poprosić lekarzy i pielęgniarki o ponowne wyjaśnienie rzeczy, jeśli jest to potrzebne. Można również odczuwać, że nie chce się wiedzieć zbyt wielu informacji od razu. Należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Zawsze będzie można poprosić o więcej informacji, gdy będzie się gotowym.
Można również robić praktyczne rzeczy, takie jak: sporządzanie list, aby pomóc sobie, posiadanie kalendarza ze wszystkimi wizytami, wyznaczanie celów, planowanie przyjemnych rzeczy w tygodniach, które mogą być emocjonalnie trudne.
Członek zespołu specjalistycznego będzie w stanie powiedzieć, jak często będą potrzebne kontrole po zakończeniu leczenia.
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
