Badanie nad zastosowaniem pembrolizumabu z chemioterapią u pacjentów z mięśniowo-inwazyjnym rakiem pęcherza moczowego kwalifikujących się do leczenia cisplatyną
Nowotwór pęcherza stadium II to zaawansowana forma raka, w której komórki nowotworowe przerosły przez tkankę łączną do warstwy mięśniowej pęcherza, ale nie rozprzestrzeniły się na węzły chłonne ani odległe narządy.
Co oznacza stadium II nowotworu pęcherza
W stadium II nowotworu pęcherza komórki rakowe rozprzestrzeniły się poza pierwotne miejsce guza, ale pozostają w obrębie lokalnego regionu. Guz przeszedł przez tkankę łączną wyścielającą pęcherz i wniknął do wewnętrznej warstwy mięśnia pęcherza.
Rak nie dotknął okolicznych węzłów chłonnych ani odległych miejsc w organizmie. Stadium II nazywane jest również rakiem inwazyjnym mięśnia, ponieważ nowotwór wnika w warstwę mięśniową ściany pęcherza.
W systemie klasyfikacji TNM stadium II dzieli się na dwa podstadia. Stadium T2a oznacza, że rak wrósł w powierzchniową warstwę mięśnia, podczas gdy stadium T2b wskazuje, że rak przeniknął do głębszej warstwy mięśnia.
Objawy stadium II nowotworu pęcherza
Krew w moczu, zwana krwiomoczem, jest najczęstszym objawem raka pęcherza. Może pojawiać się jako smugi krwi w moczu lub mocz może wyglądać na brązowy.
Inne objawy mogą obejmować bóle podczas oddawania moczu, częste oddawanie moczu lub uczucie pilnej potrzeby oddania moczu. Niektórzy pacjenci mogą również doświadczać bólu w dolnej części pleców lub w okolicy miednicy.
Należy pamiętać, że te objawy nie są charakterystyczne tylko dla raka pęcherza i mogą występować również przy innych schorzeniach układu moczowego. Dlatego ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich symptomów.
Rozpoznanie
Proces diagnostyczny nowotworu pęcherza obejmuje kilka badań i procedur. Lekarz zazwyczaj rozpoczyna od wywiad medycznego i badania fizykalnego, w tym badania przez odbyt (badania per rectum).
Podstawowym badaniem jest cystoskopia, podczas której lekarz wprowadza cienką rurkę z kamerą przez cewkę moczową do pęcherza, aby obejrzeć jego wnętrze. Jeśli zostaną znalezione podejrzane zmiany, pobiera się próbkę tkanki do badania mikroskopowego.
Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI), pomagają określić stopień zaawansowania nowotworu i sprawdzić, czy nie rozprzestrzenił się on na inne tkanki lub narządy.
Dokładne określenie stadium choroby jest kluczowe dla zaplanowania najlepszego sposobu leczenia. System TNM pomaga lekarzom ocenić wielkość guza, zajęcie węzłów chłonnych oraz obecność przerzutów do odległych narządów.
Metody leczenia
Leczenie stadium II i III nowotworu pęcherza wymaga kompleksowego podejścia. Najczęściej cały pęcherz musi zostać usunięty, chociaż czasami możliwe jest zachowanie pęcherza przy zastosowaniu specjalnego podejścia terapeutycznego.
Chemioterapia jest prawie zawsze oferowana pacjentom ze stadium II i III nowotworu pęcherza. Często podaje się ją przed zabiegiem usunięcia pęcherza, ale może być również zastosowana po operacji, jeśli nie była wcześniej używana. Chemioterapię można również stosować samodzielnie, jeśli operacja nie jest możliwa.
Chemioterapia jest podawana jako terapia ogólnoustrojowa przez igłę do żyły. Standardowym leczeniem stadium II i III nowotworu pęcherza jest kombinacja leków chemioterapeutycznych zawierająca cisplatynę.
Zabieg chirurgiczny jest główną metodą leczenia stadium II nowotworu pęcherza. Pierwszym krokiem jest zazwyczaj procedura zwana przezcewkową resekcją guza pęcherza (TURBT), podczas której usuwa się guz przez cewkę moczową.
W przypadku podejścia zachowującego pęcherz chemioterapia jest najczęściej stosowana jako część chemioradioterapii. Może obejmować cisplatynę lub 5-fluorouracyl (5-FU) z mitomycyną. Chemioradioterapię podaje się po zabiegu TURBT, aby nie trzeba było usuwać pęcherza.
Kolejność podawania poszczególnych metod leczenia zależy od tego, czy pacjentowi oferuje się podejście zachowujące pęcherz, czy nie. W przypadku braku możliwości zachowania pęcherza, wykonuje się radykalną cystektomię, czyli całkowite usunięcie pęcherza wraz z okolicznymi tkankami.
Rokowanie i życie po leczeniu
Po zakończeniu leczenia i osiągnięciu remisji nowotworu pęcherza życie pacjenta może wyglądać inaczej niż przed chorobą. Rak nie kończy się po zakończeniu leczenia, a pacjenci często mają obawy związane z możliwością nawrotu choroby.
Badania sugerują, że nieinwazyjne nowotwory pęcherza mają wysoki wskaźnik nawrotów – do 70% w ciągu dwóch lat od leczenia. Z tego powodu regularne kontrole medyczne są niezwykle ważne.
Pacjenci mogą podejmować kroki, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu. Rzucenie palenia jest szczególnie istotne, ponieważ palenie tytoniu jest przyczyną około połowy wszystkich przypadków raka pęcherza. Utrzymywanie odpowiedniego nawodnienia organizmu poprzez picie dużej ilości płynów, szczególnie wody, może również obniżyć ryzyko rozwoju raka pęcherza.
Normalne jest odczuwanie strachu przed nawrotem choroby, a przystosowanie się do życia po raku wymaga czasu. Rozmowa z bliskimi, przyjaciółmi lub dołączenie do grupy wsparcia dla osób z rakiem może pomóc pacjentom w radzeniu sobie z emocjami i obawami.
Pacjenci mogą odczuwać różne emocje po otrzymaniu diagnozy raka – od szoku i smutku po złość lub poczucie winy. Wszystkie te uczucia są naturalną częścią procesu przystosowania się do choroby. Czasem trudno jest w ogóle przyjąć do wiadomości fakt zachorowania na raka.
Posiadanie informacji o swoim typie raka i jego leczeniu może pomóc pacjentom w lepszym radzeniu sobie i podejmowaniu decyzji. Warto sporządzać listy pytań przed wizytą u lekarza i zabierać na wizyty osobę towarzyszącą, która pomoże zapamiętać ważne informacje.
Regularne wizyty kontrolne są kluczowe dla monitorowania stanu zdrowia po leczeniu raka pęcherza. Lekarz ustali harmonogram badań kontrolnych dostosowany do indywidualnej sytuacji pacjenta.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Belgia
