Choroby rzadkie
Badane cząsteczki
Lokalizacje
Badania z rekrutacją w toku są na początku listy
1 badanie kliniczne w tym schorzeniu
Badanie skuteczności mepakryny i metronidazolu w leczeniu opornej giardiozy u dzieci
HiszpaniaW skrócie
Giardioza to częsta choroba pasożytnicza jelit, która może powodować biegunkę i bóle brzucha. Pasożyt wywołujący tę chorobę przenosi się przez skażoną wodę, żywność i kontakt z zakażonymi osobami lub zwierzętami.
Giardioza to zakażenie jelit wywołane przez mikroskopijnego pasożyta (drobnoustrój żyjący kosztem innego organizmu) o nazwie Giardia duodenalis, znanego również jako Giardia lamblia lub Giardia intestinalis. Ten pasożyt występuje na całym świecie, szczególnie w zbiornikach wodnych. Gdy przypadkowo połkniemy go, osiedla się w naszym jelicie cienkim i zaczyna się namnażać, żywiąc się składnikami odżywczymi znajdującymi się tam.
Giardioza jest najczęstszą chorobą pasożytniczą jelit w Stanach Zjednoczonych. Co roku ponad milion osób zapada na tę chorobę w USA. W krajach rozwiniętych choroba dotyka około 10% populacji, podczas gdy w krajach rozwijających się odsetek ten wzrasta do jednej trzeciej mieszkańców.
Pasożyt Giardia może powodować różne objawy - od łagodnych do ciężkich. Niektóre osoby w ogóle nie mają objawów mimo zakażenia. Zakażenie zazwyczaj ustępuje samo po kilku tygodniach, jednak osoby z osłabionym układem odpornościowym mogą mieć trudności z pozbyciu się pasożyta.
Objawy giardiozy zwykle pojawiają się od 1 do 2 tygodni po zarażeniu pasożytem. Głównym objawem jest biegunka, która występuje od 2 do 5 razy dziennie, przy czym pacjent czuje się coraz bardziej zmęczony.
Krótkotrwałe objawy zakażenia obejmują:
Objawy zazwyczaj utrzymują się od 2 do 6 tygodni. Czasami ludzie mają długotrwałe objawy, które mogą trwać miesiącami, a nawet latami. Mniej częste objawy to wysypka skórna, pokrzywka i obrzękistawów.
U niektórych osób choroba może powodować utratę wagi z powodu zespołu złego wchłaniania (zaburzenia wchłaniania składników odżywczych w jelitach). Dzieci zakażone Giardia mogą nie rosnąć ani nie przybierać na wadze w normalnym tempie.
Pasożyt Giardia żyje w jelitach zakażonych ludzi i zwierząt i wydostaje się z organizmu wraz z kałem. Giardia może przetrwać przez tygodnie, a nawet miesiące poza organizmem, na przykład w glebie czy wodzie.
Pasożyt występuje w dwóch formach: trofozoity (forma aktywna żyjąca w jelitach) oraz cysty (forma przetrwalnikowa chroniona zewnętrzną osłonką, która jest wydalana z kałem). Cysty są bardzo odporne i mogą przetrwać w środowisku przez miesiące. Są one natychmiast zakaźne, a wystarczy połknięcie zaledwie kilku cyst, aby doszło do zakażenia.
Można zarazić się Giardia poprzez:
Pasożyt Giardia może być obecny w zimnej, chlorowanej wodzie przez ponad dwa miesiące. Znaleziono go w nawet 80% próbek surowej wody z jezior, strumieni i stawów oraz w aż 15% próbek przefiltrowanej wody.
Giardioza zazwyczaj jest zoonozą (chorobą przenoszoną między zwierzętami a ludźmi). Pasożyt Giardia został wyizolowany z kału bobrów, psów, kotów i naczelnych. Bobry mogą być ważnym rezerwuarem Giardia, stąd potoczna nazwa choroby "gorączka bobrów".
Każdy może zarazić się Giardia, jednak dzieci częściej chorują niż dorośli. Szczególnie narażone są dzieci poniżej 4. roku życia.
Większe ryzyko zachorowania mają osoby, które:
W Stanach Zjednoczonych żłobki i przedszkola są częstym źródłem epidemii giardiozy. Zachorowania osiągają szczyt pod koniec lata, z wyjątkiem ośrodków opieki dziennej, gdzie nie obserwuje się sezonowych wzorców.
Rozpoznanie giardiozy zwykle potwierdza się poprzez wykrycie cyst pasożyta lub, rzadziej, trofozoitów w próbkach kału zabarwionych specjalnymi barwnikami. Czułość tego badania można zwiększyć, powtarzając badanie stolca raz lub dwa razy na kolejnych próbkach.
Antygeny Giardia (substancje wywołujące reakcję układu odpornościowego) można wykryć w próbkach kału za pomocą przeciwciał monoklonalnych lub testów immunofluorescencyjnych. Te badania należy rozważyć, jeśli wyniki rutynowych badań kału nie są diagnostyczne.
U pacjentów z uporczywymi objawami, u których standardowe badania nie przynoszą rozpoznania, może być przydatny test sznurkowy. W tym badaniu pacjent połyka kapsułkę przymocowaną do sznurka, która wędruje do jelita cienkiego, gdzie żyją trofozoity.
Badania serologiczne (wykrywające przeciwciała we krwi) nie są przydatne, ponieważ obecne testy przeciwciał nie potrafią odróżnić zakażenia obecnego od przebytego.
Lekarz może przepisać leki do leczenia zakażenia Giardia. Historia choroby pacjenta, odżywienie i stan układu odpornościowego wpływają na to, jak dobrze leki będą działać. Dlatego ważne jest omówienie opcji leczenia z lekarzem.
Standardowe leczenie giardiozy polega na zastosowaniu antybiotyków (leków zwalczających zakażenia bakteryjne) lub leków przeciwpasożytniczych. Najczęściej przepisywanym lekiem jest metronidazol, zwykle w dawce 250 mg trzy razy dziennie przez 5-7 dni u dorosłych. Jednak stosowanie metronidazolu wiąże się ze wskaźnikiem niepowodzeń sięgającym do 40% w eliminacji pasożytów z jelit.
Towarzystwo Chorób Zakaźnych Ameryki zaleca rozważenie tinidazolu (pojedyncza dawka 2 g u dorosłych lub 50 mg/kg do maksymalnie 2000 mg u dzieci powyżej 3 lat) lub terapię nitazoksanidem (500 mg dwa razy dziennie przez 3 dni u dorosłych, z dostosowaniem dawki do wieku u dzieci powyżej 1 roku życia).
Wiele leków na receptę jest dostępnych do leczenia zakażeń Giardia. Jeśli nie masz objawów, możesz nie potrzebować leków. Jeśli zaczniesz mieć objawy, nawet jeśli nie obejmują one biegunki, porozmawiaj z lekarzem, czy zaleca leczenie.
Podczas choroby ważne jest unikanie odwodnienia. Jeśli masz biegunkę, pij dużo wody lub innych płynów, aby uniknąć odwodnienia. Niemowlęta i kobiety w ciąży mogą być bardziej narażone na odwodnienie z powodu biegunki wywołanej zakażeniem Giardia. Odwodnienie może być zagrażające życiu dla niemowląt.
Można podjąć kroki, aby uniknąć zarażenia się lub rozprzestrzeniania Giardia. Kluczowe działania obejmują mycie rąk, unikanie niebezpiecznej wody lub jedzenia i nieunikanie kontaktu z kałem zwierząt.
Mycie rąk jest najważniejsze. Należy myć ręce wodą z mydłem w kluczowych momentach, gdy jest większe prawdopodobieństwo zarażenia się lub rozprzestrzeniania zarazków. Kluczowe momenty to:
Pasożyty Giardia mogą znajdować się w glebie, dlatego należy myć ręce po takich czynnościach jak ogrodnictwo, nawet jeśli nosiło się rękawiczki.
Bezpieczna woda i żywność:
Na basenach, w jeziorach i innych miejscach do pływania należy nie wchodzić do wody, jeśli ma się biegunkę. Przed wejściem do wody należy wziąć prysznic. Nie połykaj wody podczas pływania.
W kontakcie ze zwierzętami unikaj dotykania kału zwierząt, szczególnie młodych zwierząt. Nie dotykaj twarzy ani ust po przebywaniu w pobliżu zwierząt. Myj ręce po dotknięciu zwierząt lub miejsc, w których żyją.
Jeśli osoba lub zwierzę domowe w twoim domu ma zakażenie Giardia, czyść i dezynfekuj obszary, gdzie niedawno miały biegunkę. Używaj roztworu wybielacza (1 część wybielacza na 9 części wody) do dezynfekcji powierzchni.
Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Opowiedz nam o swoim schorzeniu – przeszukamy wszystkie badania w Europie i skontaktujemy Cię z właściwym ośrodkiem.
