Skuteczność i bezpieczeństwo pegcetacoplanu u pacjentów z C3 glomerulopatią lub pierwotnym immunokompleksowym zapaleniem nerek (IC‑MPGN) – badanie rzeczywiste
Badanie skuteczności i bezpieczeństwa pegcetacoplanu u pacjentów z kłębuszkowym zapaleniem nerek C3 lub immunokompleksowym błoniasto-rozplemowym kłębuszkowym zapaleniem nerek
Błoniasto-rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek to rzadka choroba, która powoduje zapalenie i uszkodzenie drobnych filtrów w nerkach, co może prowadzić do niewydolności nerek.
Czym jest błoniasto-rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek
Błoniasto-rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek, zwane w skrócie MPGN, to choroba nerek charakteryzująca się specyficznym wzorcem uszkodzenia kłębuszków nerkowych – drobnych struktur w nerkach, które filtrują krew i pomagają tworzyć mocz.
Choroba ta jest rzadką przyczyną przewlekłego zapalenia nerek i występuje głównie u dzieci i młodych dorosłych. U dzieci MPGN odpowiada za mniej niż 10% przypadków zespołu nerczycowego – stanu, w którym duże ilości białka przedostają się do moczu.
Choroba charakteryzuje się trzema charakterystycznymi cechami widocznymi pod mikroskopem: rozrostem komórek mezangialnych i śródbłonkowych oraz poszerzeniem macierzy mezangialnej, pogrubieniem ścian naczyń włosowatych kłębuszków oraz tworzeniem się podwójnych konturów w ścianie naczyń włosowatych, co nadaje im charakterystyczny wygląd „podwójnej szyny" lub „torów tramwajowych".
Przyczyny choroby
MPGN jest formą kłębuszkowego zapalenia nerek – czyli zapalenia kłębuszków nerkowych, które pomagają filtrować odpady i płyny z krwi, aby utworzyć mocz. Choroba jest spowodowana nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną organizmu.
Obecnie preferowany sposób klasyfikacji MPGN opiera się na procesach chorobowych i dzieli chorobę na trzy główne typy: MPGN związane z immunoglobulinami i kompleksami immunologicznymi, MPGN związane z układem dopełniacza oraz MPGN bez odkładania się immunoglobulin ani dopełniacza.
W większości przypadków MPGN ma przyczynę wtórną, czyli występuje jako powikłanie innej choroby. Przypadki pierwotne (idiopatyczne), bez wyraźnej przyczyny, są mniej częste i zazwyczaj obserwuje się je w typie związanym z immunoglobulinami.
MPGN związane z immunoglobulinami i kompleksami immunologicznymi występuje najczęściej wtórnie do jednej z następujących przyczyn:
Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zespół Sjögrena lub sarkoidoza
Przewlekłe zakażenia, takie jak zapalenie wsierdzia bakteryjnego, zakażenie HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C, ropień trzewny, zakażenie połączenia komorowo-przedsionkowego lub zakażenia pierwotniakami
Nowotwory, takie jak białaczka lub chłoniak
Gamapatie monoklonalne, takie jak gammapatia monoklonalna o nieokreślonym znaczeniu (MGUS) lub przewlekła białaczka limfocytowa
Istniały historycznie dwa główne typy MPGN: typ I i typ II. Większość osób ma typ I. MPGN typu II, znany również jako choroba gęstych złogów, jest znacznie rzadszy i zwykle pogarsza się szybciej niż typ I. Zgłaszane przypadki rodzinne niektórych typów sugerują, że czynniki genetyczne mogą odgrywać rolę w przynajmniej niektórych przypadkach.
Objawy i oznaki
Objawy MPGN mogą obejmować następujące dolegliwości:
Krew w moczu
Zmiany w stanie psychicznym, takie jak zmniejszona czujność lub zmniejszona koncentracja
Mętny mocz
Ciemny mocz (w kolorze dymu, coli lub herbaty)
Zmniejszenie objętości moczu
Obrzęk dowolnej części ciała
Podczas badania lekarz może stwierdzić oznaki nadmiaru płynu w organizmie, takie jak obrzęk, często w nogach, oraz nieprawidłowe dźwięki podczas słuchania serca i płuc stetoskopem. Pacjent może również mieć wysokie ciśnienie krwi.
Prezentacja kliniczna zwykle składa się z mieszanki cech nerkowych i nerczycowych. Pacjenci mogą przedstawiać się z zespołem nerczycowym, zespołem nefrytycznym lub bezobjawową chorobą nerek.
Badania diagnostyczne
Lekarz zbada pacjenta i zapyta o objawy. Następujące badania pomagają potwierdzić rozpoznanie:
Badanie stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny we krwi
Badanie poziomu dopełniacza we krwi
Badanie ogólne moczu
Badanie białka w moczu
Biopsja nerki (w celu potwierdzenia MPGN typu I lub II)
Rozpoznanie stawia się na podstawie biopsji nerki. Biopsja nerki to procedura, podczas której pobiera się małą próbkę tkanki nerkowej do badania pod mikroskopem, co pozwala na dokładną ocenę zmian w strukturze nerek.
Wszystkie trzy typy MPGN są związane z obniżonym poziomem dopełniacza we krwi (hipokomplementemią), ale wykazują nieco różne mechanizmy aktywacji dopełniacza. Typ II jest szczególnie związany z obecnością czynnika nefrytycznego C3.
Leczenie
Leczenie zależy od objawów. Cele leczenia to zmniejszenie objawów, zapobieganie powikłaniom i spowolnienie postępu choroby.
Leczenie jest ukierunkowane na chorobę podstawową, gdy jest ona obecna. U pacjentów z chorobą idiopatyczną (pierwotną) leczenie może być objawowe lub obejmować kortykosteroidy (leki przeciwzapalne) i inne leki immunosupresyjne (osłabiające układ odpornościowy).
Optymalne leczenie idiopatycznego MPGN nie jest jasno określone. Większość badań ogranicza się do MPGN typu I i ma stosunkowo krótki okres obserwacji. Ponadto z uwagi na niedawną reklasyfikację MPGN opartą na mechanizmach chorobowych, wyniki starszych badań nad leczeniem są trudne do interpretacji.
Specyficzne terapie powinny być zarezerwowane dla pacjentów z MPGN, którzy mają jedno lub więcej z następujących wskazań:
Białkomocz przekraczający 3 g na dobę
Aktywna choroba śródmiąższowa lub kłębuszkowa
Pogarszająca się czynność nerek
Długotrwałe leczenie sterydami wydaje się być skuteczne u dzieci z białkomoczem w zakresie nerczycowym. Rytuksymab, chimeryczne przeciwciało anty-CD20 powodujące deplecję limfocytów B, pojawił się w ostatniej dekadzie jako opcja terapeutyczna dla pacjentów z pierwotnymi chorobami kłębuszkowymi.
Leczenie farmakologiczne może obejmować:
Kontrolę nadciśnienia tętniczego i białkomoczu za pomocą inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) lub blokerów receptora angiotensyny (ARB)
Kontrolę hiperlipdemii za pomocą statyn
Terapie przeciwpłytkowe (aspiryna, dipirydamol)
Kortykosteroidy i inne leki immunosupresyjne
Ekulizumab w opornej glomerulopatii C3
Pacjent może potrzebować zmian w diecie, takich jak ograniczenie spożycia sodu (soli), płynów i białka.
Rokowanie i przebieg choroby
Ten typ kłębuszkowego zapalenia nerek często postępuje powoli do schyłkowej niewydolności nerek – stanu, w którym nerki prawie całkowicie przestają pracować. Choroba ma tendencję do nawracania po przeszczepie nerki, szczególnie w przypadku typu II.
Skuteczność różnych form leczenia pozostaje kontrowersyjna. Jednak poprawa wyników leczenia w dużej mierze zależy od oceny bardziej selektywnych leków.
Formy pierwotne dotyczą dzieci i młodych dorosłych w wieku od 8 do 30 lat i stanowią 10% przypadków zespołu nerczycowego u dzieci. Formy wtórne mają tendencję do dotykania dorosłych powyżej 30 roku życia. Mężczyźni i kobiety są dotknięci w równym stopniu.
Życie z chorobą nerek może powodować znaczny stres i niepokój, szczególnie w przypadku rzadkich form, takich jak MPGN. Jak wspomina jeden z pacjentów: „Z perspektywy czasu: jeśli jest coś, co zostaje najbardziej dotknięte, to jest to twoje zdrowie psychiczne. To kombinacja wszystkich czynników: napięcie finansowe, niekończące się wizyty w szpitalu i to, jak cała sytuacja wpływa na twoje otoczenie".
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Austria
