W skrócie
Ten artykuł opisuje badania kliniczne, w których oceniany jest sarilumab. Sprawdzają one głównie bezpieczeństwo, skuteczność i odpowiedź organizmu na leczenie u dzieci, młodzieży i dorosłych z wybranymi chorobami, zwłaszcza reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów o typie układowym.
Najważniejsze informacje
- Badania kliniczne z sarilumab obejmują głównie reumatoidalne zapalenie stawów oraz układowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów. W danych są zarówno badania fazy 2, jak i większe badania fazy 3, a także badania wczesne fazy 1/2. U dzieci i młodzieży oceniano przede wszystkim parametry farmakokinetyczne, czyli to, jak organizm przetwarza lek. U dorosłych z reumatoidalnym zapaleniem stawów badano odpowiedź kliniczną, wyniki obrazowe i zmiany w tkance stawowej. W części prób sarilumab był używany w badaniach porównawczych lub jako element szerszych schematów leczenia. Najczęściej oceniane punkty końcowe to skuteczność, bezpieczeństwo i wskaźniki odpowiedzi na leczenie.
Zakres badań z sarilumab
W dostarczonych danych sarilumab pojawia się w kilku badaniach klinicznych prowadzonych u różnych grup pacjentów. Najwięcej informacji dotyczy reumatoidalnego zapalenia stawów oraz układowego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (sJIA), czyli choroby zapalnej stawów występującej u dzieci i młodzieży. W jednym badaniu sarilumab jest też używany w szerszym projekcie onkologicznym, gdzie ocenia się inne leki i kombinacje leczenia.
Badania różnią się etapem rozwoju, liczbą uczestników i celem.[1] Część z nich sprawdza, czy leczenie działa, a część skupia się na bezpieczeństwie, tolerancji oraz na tym, jak organizm przetwarza lek.[1]
Badanie u dzieci i młodzieży z sJIA
Jedno z badań dotyczy dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 17 lat z systemic juvenile idiopathic arthritis (sJIA), czyli układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów. To badanie jest w fazie 2 i obejmuje 82 uczestników. Jego główny cel to opisanie profilu farmakokinetycznego sarilumab, czyli sprawdzenie, jak lek zachowuje się w organizmie po podaniu.
W tym badaniu mierzono między innymi Cmax, AUC i Ctrough do 12. tygodnia. Są to wskaźniki pokazujące odpowiednio najwyższe stężenie leku we krwi, całkowitą ekspozycję organizmu na lek oraz najniższe stężenie przed kolejną dawką. Celem było znalezienie dawki i schematu leczenia odpowiedniego dla tej grupy wiekowej.
Badania u dorosłych z reumatoidalnym zapaleniem stawów
W kilku badaniach sarilumab oceniano u osób dorosłych z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RA).[3] Jedno z badań fazy 3 obejmowało 240 uczestników i sprawdzało, czy biomarkery w tkance maziowej mogą pomóc przewidzieć odpowiedź na leczenie biologiczne, w tym na terapię z sarilumab. Głównym punktem końcowym była odpowiedź ACR 50 po 12 tygodniach, czyli poprawa o co najmniej 50% według standardowej skali reumatologicznej.
Inne badanie fazy 3 obejmowało 30 pacjentów z RA, którzy nie odpowiadali na leczenie anty-TNF. W tym projekcie oceniano kliniczną odpowiedź na sarilumab, postęp w rezonansie magnetycznym, zapalenie błony maziowej oraz zmiany w profilu ekspresji genów. W punkcie końcowym uwzględniono odpowiedź ACR 20, ACR 50 i EULAR po 12 tygodniach.
W jednym badaniu o niskiej interwencji porównywano strategie leczenia u pacjentów z RA, którzy mieli niewystarczającą odpowiedź na metotreksat lub leflunomid. Sarilumab był jedną z wielu ocenianych terapii biologicznych lub celowanych. Główny wynik dotyczył niskiej aktywności choroby oraz małej dawki równoważnika prednizonu po co najmniej 11 miesiącach obserwacji.
Badania onkologiczne z udziałem sarilumab
W dwóch badaniach onkologicznych sarilumab pojawia się jako element szerszych schematów leczenia, ale głównym badanym lekiem nie jest sarilumab.[2] Jedno z badań fazy 1/2 obejmuje kobiety dorosłe z rakiem jajnika, rakiem otrzewnej pierwotnym oraz rakiem jajowodu i dotyczy bezpieczeństwa oraz skuteczności innych leków w połączeniu z sarilumab. W tym badaniu oceniano też częstość działań niepożądanych, ciężkich zdarzeń niepożądanych, zgonów i nieprawidłowości laboratoryjnych.
Drugie badanie onkologiczne fazy 1/2 obejmuje pacjentów z nawrotowym nowotworem jajnika oraz innymi nowotworami z ekspresją MUC16, w tym rakiem endometrium, jajnika, otrzewnej pierwotnej i jajowodu. Sarilumab był tam jednym z leków wymienionych w interwencjach, ale głównym celem badania była ocena ubamatamabu samodzielnie i w skojarzeniu z cemiplimabem. W fazie eskalacji dawki badano bezpieczeństwo, farmakokinetykę oraz dawkę maksymalnie tolerowaną lub zalecaną dawkę fazy 2.
Jakie punkty końcowe oceniano
W badaniach z sarilumab najczęściej oceniano trzy grupy wyników: bezpieczeństwo, skuteczność i parametry farmakokinetyczne. Bezpieczeństwo obejmowało między innymi działania niepożądane, ciężkie działania niepożądane, zgony oraz nieprawidłowości laboratoryjne.[2] Skuteczność oceniano przez odpowiedzi takie jak ACR 20, ACR 50, odpowiedź EULAR oraz obiektywny odsetek odpowiedzi guza (ORR) w badaniach onkologicznych.[4][5][2]
W badaniu pediatrycznym szczególnie ważne były wskaźniki PK, ponieważ miały pomóc dobrać odpowiednią dawkę dla dzieci i młodzieży. W badaniach u dorosłych z RA dodatkowo analizowano obrazowanie metodą MRI, biopsje błony maziowej oraz profile ekspresji genów, czyli sposób, w jaki komórki włączają i wyłączają różne geny. Takie dane mają pomóc lepiej zrozumieć, kto może najlepiej odpowiedzieć na leczenie.[4]
Kto może brać udział i czego dotyczy udział
Udział w badaniach zależy od choroby, wieku i wcześniejszego leczenia. W badaniu dziecięcym uczestnicy mieli od 1 do 17 lat i chorowali na sJIA. W badaniach reumatologicznych byli to dorośli z RA, w tym osoby, które nie odpowiedziały wystarczająco na metotreksat, leflunomid lub leczenie anty-TNF.[3]
W badaniach onkologicznych udział dotyczył dorosłych kobiet z określonymi typami nowotworów, przede wszystkim raka jajnika i nowotworów pokrewnych.[2] W tych projektach sarilumab był częścią większego schematu badawczego, a nie jedynym badanym lekiem.[2]
Najważniejsze cechy badań
Łącznie dane pokazują, że sarilumab jest badany w różnych grupach pacjentów i na różnych etapach rozwoju klinicznego. W części badań najważniejsze było ustalenie odpowiedniej dawki i zachowania leku w organizmie, a w innych sprawdzenie, czy leczenie poprawia objawy choroby lub wyniki badań obrazowych.[1] Są to badania interwencyjne, czyli takie, w których uczestnicy otrzymują zaplanowane leczenie i są następnie obserwowani pod kątem wyników.[1]