W skrócie
Ten artykuł opisuje badania kliniczne, w których analizowano lysine hydrochloride jako część różnych terapii. Próby oceniają głównie bezpieczeństwo, skuteczność i dawki w określonych grupach pacjentów, takich jak dzieci z neuroblastomą, dorośli z nowotworami neuroendokrynnymi oraz chorzy na drobnokomórkowego raka płuca.
Najważniejsze informacje
- Badania kliniczne z udziałem lysine hydrochloride dotyczyły głównie terapii skojarzonych w chorobach nowotworowych i jednego badania u osób hemodializowanych. Wśród badanych populacji były dzieci z nawrotową lub oporną neuroblastomą, dorośli z nowotworami neuroendokrynnymi oraz pacjenci z rozsianym drobnokomórkowym rakiem płuca. Próby obejmowały fazy 1, 2 i 3, więc część skupiała się na bezpieczeństwie i dawkowaniu, a część na skuteczności leczenia. Najważniejsze punkty końcowe to maksymalna tolerowana dawka, działania niepożądane, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji oraz wynik PET. Jedno badanie było zakończone, a pozostałe miały status autorizowane.
Przegląd badań klinicznych
W dostarczonych danych lysine hydrochloride pojawia się jako część kilku badań klinicznych dotyczących różnych terapii, głównie w onkologii. Badania obejmowały zarówno małe próby wczesnej fazy, jak i większe badania fazy 3.
W tych próbach analizowano przede wszystkim bezpieczeństwo, tolerancję leczenia i skuteczność w określonych grupach pacjentów. W części badań używano terapii radioizotopowej, czyli leczenia z wykorzystaniem substancji radioaktywnych skierowanych do komórek nowotworowych.
Badane populacje i choroby
Jedno badanie dotyczyło dzieci z nawrotową lub oporną neuroblastomą, czyli nowotworem układu nerwowego, który wrócił albo nie reagował na leczenie. Drugie obejmowało dorosłych z gastroenteropancreatic neuroendocrine tumours, czyli nowotworami neuroendokrynnymi przewodu pokarmowego i trzustki.
Kolejne badanie dotyczyło osób w przewlekłej hemodializie, u których oceniano wpływ leczenia na obrót białek mięśniowych. Ostatnie badanie obejmowało pacjentów z nowo rozpoznanym extensive stage small cell lung cancer, czyli rozsianym drobnokomórkowym rakiem płuca.
Fazy badań i główne cele
Badanie NCT03966651 było badaniem fazy 1 i miało ocenić bezpieczeństwo oraz ustalić maksymalną tolerowaną dawkę 177Lu-DOTATATE u dzieci z neuroblastomą. W tej fazie szczególnie ważne jest sprawdzenie, jak organizm znosi leczenie i jaka dawka jest jeszcze akceptowalna.
Badanie NCT04837885 było badaniem fazy 2 i sprawdzało wychwyt 68Ga-DOTA-peptydów w przerzutach do wątroby po podaniu do tętnicy wątrobowej radiomarkowanych analogów somatostatyny. Celem było porównanie wyniku PET po podaniu do tętnicy wątrobowej i po podaniu dożylnym.
Badanie 2025-522111-42-02 było badaniem fazy 3 i miało ocenić wpływ IDPN na syntezę białek mięśniowych u chorych w hemodializie oraz opisać jego wpływ hemodynamiczny, czyli na krążenie i ciśnienie krwi. W badaniu 2024-518325-15-00 faza 3 miała potwierdzić skuteczność [177Lu]Lu-DOTA-TATE w wydłużaniu czasu do progresji choroby lub zgonu u pacjentów z GEP-NET.
Badanie NCT05142696 miało dwa etapy: fazę Ib i fazę II. Faza Ib miała ustalić zalecaną dawkę [177Lu]Lu-DOTA-TATE w skojarzeniu z carboplatiną, etopozydem i atezolizumabem, a faza II miała ocenić przeżycie całkowite w porównaniu ze standardowym leczeniem.
Jakie wyniki mierzono
W badaniu dzieci z neuroblastomą głównym punktem końcowym było określenie MTD, czyli najwyższej dawki możliwej do podania bez nieakceptowalnej toksyczności. Okres oceny działań ograniczających dawkę trwał od pierwszego podania do 6 tygodni po pierwszym wlewie.
W badaniu z GEP-NET oceniano SUVmax w maksymalnie 5 zmianach wątroby na obrazie PET. SUVmax to najwyższa wartość wychwytu znacznika i pomaga ocenić, jak silnie zmiana pobiera radioznacznik.
W badaniu hemodializowanym głównym wynikiem była różnica w myofibrillar fractional synthetic rate, czyli tempie tworzenia białek mięśniowych, podczas tygodniowego leczenia IDPN w porównaniu z kontrolą. To pokazuje, czy leczenie wpływa na odbudowę lub utrzymanie mięśni.
W badaniu NETTER-3 głównym punktem końcowym było PFS, czyli czas do pierwszej progresji choroby lub zgonu. Progresję oceniano centralnie przez Blinded Independent Review Committee według kryteriów RECIST v1.1.
W badaniu ES-SCLC w fazie Ib oceniano częstość DLT, zdarzeń niepożądanych, poważnych zdarzeń niepożądanych oraz przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych. W fazie II głównym wynikiem było OS, czyli przeżycie całkowite.
Kto mógł uczestniczyć
Do badania NCT03966651 kwalifikowano dzieci z nawrotową lub oporną neuroblastomą, które miały ekspresję receptorów somatostatynowych. W badaniu uczestniczyło 18 osób.
W NCT04837885 uczestniczyli dorośli z GEP-NET i dominującymi przerzutami do wątroby. Badanie obejmowało 23 osoby.
Badanie 2025-522111-42-02 obejmowało osoby w przewlekłej hemodializie, a liczba uczestników wynosiła 20. W badaniu 2024-518325-15-00 uczestniczyli pacjenci z zaawansowanym GEP-NET stopnia 1 i 2, a planowana liczba uczestników wynosiła 241.
W NCT05142696 badano pacjentów z nowo rozpoznanym ES-SCLC, a liczba uczestników wynosiła 138. W tej próbie oceniano leczenie skojarzone z carboplatiną, etopozydem i atezolizumabem.
Co wynika z dostępnych danych
Dostępne dane pokazują, że lysine hydrochloride był używany w badaniach jako element szerszych schematów leczenia, a nie jako samodzielny temat badania. Najczęściej badano zastosowania onkologiczne, zwłaszcza w nowotworach neuroendokrynnych, neuroblastomie i drobnokomórkowym raku płuca.
Zakres faz od 1 do 3 pokazuje, że część badań była wczesna i nastawiona na bezpieczeństwo, a część miała już sprawdzać skuteczność w większych grupach. Jedno badanie było zakończone, a pozostałe miały status autorizowane.