Przepuklina udowa to rzadki rodzaj przepukliny, która pojawia się w górnej części wewnętrznej strony uda, tuż powyżej zagięcia w pachwinie. Kobiety są znacznie bardziej narażone na ten typ przepukliny niż mężczyźni ze względu na budowę miednicy.
Czym jest przepuklina udowa?
Przepuklina udowa to rzadki typ przepukliny, który stanowi jedynie około 3% wszystkich przepuklin. Rozwija się w wewnętrznej górnej części uda, powyżej zagięcia w pachwinie.
Ta przepuklina powstaje, gdy tkanka tłuszczowa lub fragment jelit przedostaje się przez osłabione miejsce w ścianie brzucha do obszaru zwanego kanałem udowym (przestrzeń zawierająca tętnicę udową). Przepuklina udowa występuje znacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn, głównie ze względu na szerszą budowę kobiecej miednicy.
Przepukliny udowe występują częściej u dorosłych niż u dzieci. Gdy pojawiają się u dzieci, częściej wiążą się z zaburzeniami tkanki łącznej lub stanami zwiększającymi ciśnienie w jamie brzusznej. Siedemdziesiąt procent przypadków przepuklin udowych u dzieci występuje u niemowląt poniżej pierwszego roku życia.
Objawy przepukliny udowej
Możesz nie mieć żadnych objawów. Możesz dowiedzieć się o przepuklinie udowej podczas rutynowego badania lekarskiego. Jeśli jednak objawy wystąpią, mogą obejmować:
Wypukłość lub guzek w pachwinie lub wewnętrznej górnej części uda
Ból w dolnej części brzucha
Nudności i wymioty
Ból w pachwinie lub górnej części uda, który może być stały lub nagły i ostry
Możesz zauważyć, że objawy nasilają się, gdy długo stoisz, podnosisz ciężkie przedmioty lub męczysz się podczas wypróżniania lub oddawania moczu.
Guzek wywołany przepukliną udową czasami może być bolesny i pojawia się w wewnętrznej górnej części uda lub pachwinie. Często można go wepchnąć z powrotem lub znika, gdy się położysz. Kaszel lub wysiłek może spowodować pojawienie się guzka.
Przyczyny przepukliny udowej
Przepuklina udowa występuje, gdy tkanka lub fragment jelit przedostaje się przez osłabione mięśnie w dolnej części brzucha. Przepuklina przesuwa się do kanału udowego zawierającego tętnicę udową.
Możesz urodzić się z przepukliną udową. Przepuklina może się uformować podczas rozwoju płodu. Jednak większość przepuklin udowych powstaje, gdy coś wywiera nacisk na dolne mięśnie brzucha. Może się to zdarzyć, gdy podnoszisz lub pchasz ciężkie przedmioty.
Przepukliny udowe mogą czasami pojawić się nagle z powodu nadmiernego obciążenia brzucha, takiego jak:
Wysiłek podczas wypróżniania przy zaparciach
Dźwiganie i pchanie ciężkich ładunków
Poród
Przewlekły kaszel
Przepukliny udowe są również powiązane z otyłością i uporczywym, silnym kaszlem.
Rozpoznanie
Jeśli podejrzewasz, że masz przepuklinę, odwiedź swojego lekarza pierwszego kontaktu. Przeprowadzi on badanie fizyczne w celu zdiagnozowania twojego stanu. Może zlecić badanie CT, MRI lub USG, aby ustalić, jaki rodzaj przepukliny masz.
Leczenie przepukliny udowej
W przeciwieństwie do niektórych innych rodzajów przepuklin, leczenie przepuklin udowych jest prawie zawsze zalecane natychmiast, ponieważ istnieje większe ryzyko wystąpienia powikłań w tych przypadkach.
Twój lekarz może zalecić operację naprawy przepukliny. Przepukliny udowe można naprawić za pomocą zabiegu chirurgicznego, który polega na wepchnięciu wypukłości z powrotem na miejsce i wzmocnieniu osłabionej ściany brzucha.
Powikłania, które mogą rozwinąć się w wyniku przepukliny udowej, obejmują:
Niedrożność – gdy fragment jelita utyka w kanale udowym, powodując nudności, wymioty i ból brzucha, a także bolesny guzek w pachwinie
Uwięźnięcie – gdy fragment jelita zostaje uwięziony i zostaje odcięte jego zaopatrzenie w krew; wymaga to operacji w trybie pilnym w ciągu kilku godzin, aby uwolnić uwięzioną tkankę i przywrócić jej dopływ krwi, aby nie obumarła
Operacja usuwa przepuklinę i zapobiega poważnym powikłaniom, chociaż istnieje możliwość jej powrotu po zabiegu.
Rodzaje operacji
Istnieją dwa sposoby naprawy przepukliny udowej:
Operacja otwarta – gdy wykonuje się nacięcie, aby umożliwić chirurgowi wepchnięcie guzka z powrotem do brzucha
Laparoskopia (chirurgia małoinwazyjna) – mniej inwazyjna, ale trudniejsza technika, w której wykonuje się kilka mniejszych nacięć, umożliwiając chirurgowi użycie różnych narzędzi do naprawy przepukliny
Podczas operacji naprawy przepukliny wypukła tkanka jest wpychana z powrotem. Osłabiony obszar jest zaszywany lub wzmacniany. Często wszywany jest też fragment siatki, aby wzmocnić ścianę brzucha. To naprawia słabość w ścianie. Na końcu zabiegu nacięcia są zszywane, zaklejane zszywkami lub klejone.
Powrót do zdrowia po operacji
Powinieneś móc wrócić do domu w dniu operacji lub następnego dnia po niej. Poproś dorosłą osobę, aby zabrała cię do domu samochodem lub taksówką i postępuj zgodnie ze wskazówkami otrzymanymi od szpitala.
Po operacji pachwina będzie obolała i będziesz odczuwać dyskomfort. Otrzymasz środki przeciwbólowe, które pomogą złagodzić ten dyskomfort. Dorosła osoba musi pozostać z tobą przez pierwsze 24 godziny po operacji na wypadek wystąpienia jakichkolwiek problemów.
Jeśli nadal odczuwasz ból po powrocie do domu, kontynuuj przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniem szpitala. Delikatne naciskanie na ranę ręką lub małą poduszką może sprawić, że kaszel, kichanie i przechodzenie z pozycji siedzącej do stojącej będą bardziej komfortowe.
Upewnij się, że postępujesz zgodnie z instrukcjami otrzymanymi od pielęgniarki dotyczącymi pielęgnacji rany, higieny i kąpieli. Wysiłek w toalecie z powodu zaparć może powodować ból wokół rany. Możesz zmniejszyć ryzyko zaparć, pijąc dużo płynów i jedząc dużo warzyw, owoców i produktów bogatych w błonnik, takich jak brązowy ryż, razowy chleb i makaron.
Aktywność fizyczna
Z biegiem czasu możesz stopniowo wracać do normalnych czynności, jak tylko będziesz w stanie wykonywać je bez odczuwania bólu. Większość ludzi jest w stanie wykonywać lekkie czynności, takie jak zakupy, po 1 lub 2 tygodniach. Powinieneś również móc wrócić do pracy po 2 lub 3 tygodniach, chociaż możesz potrzebować więcej czasu wolnego, jeśli twoja praca wiąże się z pracą fizyczną.
Łagodne ćwiczenia, takie jak spacery, mogą pomóc w procesie gojenia, ale powinieneś unikać ciężkiego podnoszenia i wyczerpujących czynności przez około 6 tygodni. Nie powinieneś również uprawiać sportów takich jak piłka nożna przez co najmniej 8 tygodni, a rugby przez 12 tygodni.
Powrót do prowadzenia samochodu
Porozmawiaj z lekarzem prowadzącym twoją opiekę, aby uzyskać poradę, kiedy możesz prowadzić samochód. Zazwyczaj zaleca się unikanie prowadzenia, dopóki nie będziesz w stanie wykonać hamowania awaryjnego bez odczuwania bólu lub dyskomfortu. Możesz ćwiczyć to bez uruchamiania samochodu. Zazwyczaj osiągniesz ten punkt po 1 lub 2 tygodniach po operacji laparoskopowej, chociaż po operacji otwartej może to potrwać dłużej.
Zazwyczaj zaleca się skontaktowanie z firmą ubezpieczeniową samochodu przed ponownym rozpoczęciem jazdy.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Hiszpania