Ospałość dziecięca

Czym jest ospałość dziecięca

Ospałość dziecięca, zwana też sedacją pediatryczną, polega na podawaniu dziecku leków, które pomagają mu się zrelaksować lub zasnąć podczas zabiegu medycznego. Leki te mogą być wdychane w postaci gazu, podawane doustnie jako napój, wstrzykiwane do mięśnia lub żyły, albo podawane w formie sprayu do nosa1.

Podczas gdy większość badań obrazowych jest szybka i bezbolesna, dzieci czasami potrzebują uspokojenia, aby pozostać w bezruchu i wykonywać polecenia podczas całego badania2. Niektóre dzieci mogą odczuwać niepokój lub ból podczas określonych badań lub zabiegów. Sedacja jest podawana w celu zmniejszenia ich lęku i pomoże im pozostać nieruchomo1.

Sedacja umożliwia przeprowadzenie procedur z jak najmniejszym bólem lub stresem dla dziecka. Niektóre leki uspokajające sprawią, że dziecko zapomni o zabiegu (lub jego części) – jest to normalne1. Dzięki sedacji można zmniejszyć lęk, kontrolować ból i nadmierny ruch. Może być osiągnięta poprzez znieczulenie ogólne lub monitorowaną opiekę anestezjologiczną2.

Rodzaje ospałości

Istnieją trzy różne poziomy sedacji określone przez Amerykańską Akademię Pediatrii. Lekarz anestezjolog omówi poziom sedacji, który będzie wymagany w zależności od dziecka i wykonywanej procedury1.

Minimalna sedacja oznacza, że pacjent reaguje normalnie na polecenia słowne. Minimalna sedacja łagodzi niepokój pacjenta i jest typowym poziomem dla cystogramów i innych drobnych procedur1. Dziecko jest zrelaksowane, ale nadal może odpowiadać na pytania1.

Umiarkowana sedacja jest stosowana przy zaszywaniu ran lub innych drobnych procedurach w trybie nagłym. Lek uspokajający jest podawany w celu zmniejszenia dyskomfortu i lęku. Dziecko jest bardzo senne i może nie pamiętać zabiegu1.

Głęboka sedacja oznacza, że pacjent jest całkowicie śpiący i nie będzie pamiętać większości zabiegu lub wcale. W przeciwieństwie do znieczulenia ogólnego, podczas głębokiej sedacji dziecko oddycha samodzielnie1. Leki uspokajające są zwykle podawane przez żyłę poprzez cewnik dożylny. Głęboka sedacja może być podawana przez anestezjologa lub pielęgniarkę anestezjologiczną2.

W przypadku znieczulenia ogólnego pacjent jest nieświadomy i nie odczuwa bólu. Zmniejsza to zdolność pacjenta do oddychania bez pomocy i często wymaga użycia respiratora. Aby zapewnić znieczulenie ogólne i zmaksymalizować bezpieczeństwo pacjenta, może być potrzebna rurka dotchawicza lub inne urządzenie do dróg oddechowych2. Pacjent, który otrzymuje znieczulenie ogólne, zazwyczaj znajduje się pod opieką anestezjologa – lekarza, który ukończył cztery lata specjalistycznego szkolenia w dziedzinie anestezji po szkole medycznej2.

Leki uspokajające stosowane u dzieci

Nie wszystkie leki uspokajające są odpowiednie dla wszystkich dzieci. Pielęgniarka lub lekarz oceni dziecko i powie, który z tych leków może otrzymać1.

Podtlenek azotu jest stosowany w klinikach stomatologicznych, podczas porodów i na szpitalnych oddziałach ratunkowych od wielu lat. Jest czasami określany jako gaz rozweselający i jest bezpieczny w użyciu u dzieci1. Podtlenek azotu sprawia, że dziecko staje się senne i zapewnia ulgę w bólu. Jest to gaz, który dziecko wdycha przez maskę lub ustnik. Różne smaki można nałożyć na maskę, aby ukryć smak gazu. Gaz działa szybko i szybko przestaje działać. Dziecko może nie pamiętać zabiegu1.

Ketamina jest silnym środkiem uspokajającym i przeciwbólowym powszechnie stosowanym w australijskich szpitalach do sedacji i łagodzenia bólu u dzieci. Kiedy dziecko otrzymuje ketaminę do sedacji, staje się senne i nie pamięta, co się wydarzyło1. Jest podawana w postaci zastrzyku do mięśnia lub do żyły. Dziecko może mieć otwarte oczy, ale nie będzie świadome tego, co się dzieje. Dziecko nie będzie odczuwać bólu i nie będzie pamiętać zabiegu. Dziecko może się poruszać i potrzebować kogoś, kto je przytrzyma. Dziecko może ślinionić się. Czasami, gdy dziecko się budzi, może mieć złe sny1.

Midazolam to lek, który może być podawany doustnie, dożylnie, doodbytniczo lub przez błony śluzowe. Jest jednym z powszechnie stosowanych leków uspokajających u dzieci1.

Hydrat chloralowy i triklofos sodowy to leki podawane doustnie, które również mogą być stosowane do uspokojenia dzieci1.

Sewofluran to środek wziewny, który może być stosowany do sedacji przez wdychanie1.

Przygotowanie dziecka do zabiegu

Aby zapewnić bezpieczeństwo dziecka podczas sedacji, należy dokładnie przestrzegać instrukcji. Instrukcje dotyczące jedzenia i picia są po to, aby zapobiec mdłościom i wymiotom dziecka podczas zabiegu1.

Bardzo ważne jest przestrzeganie ścisłych instrukcji dotyczących jedzenia i picia przed zabiegiem lub badaniem. Należy przestać podawać dziecku jedzenie lub napoje w następujący sposób: 2 godziny przed wizytą w przypadku przezroczystych płynów, 4 godziny przed dla niektórych napojów mlecznych, i 6-8 godzin przed dla posiłków stałych1.

Przezroczyste płyny to woda, klarowne soki owocowe bez miąższu, napoje gazowane lub roztwory elektrolitowe. W przypadku niemowląt może to obejmować piersią lub butelkę1.

W pierwszych 2 godzinach po zabiegu podawaj dziecku tylko przezroczyste płyny (na przykład wodę lub sok jabłkowy). W przypadku niemowlęcia lekarz powie, czy należy cokolwiek zmienić w karmieniu1.

Przygotowanie dziecka do sedacji może pomóc sprawić, że proces będzie przebiegał płynniej i będzie bardziej komfortowy. Pomocne może być przyniesienie przedmiotów kojących – ulubionej zabawki, kocyka lub pluszaka, które mogą pomóc dziecku poczuć się bardziej swobodnie1.

Bezpieczeństwo i monitorowanie

Sedacja pediatryczna to procedura medyczna, która wymaga technik i leków w celu zmniejszenia lęku i bólu związanych z interwencjami medycznymi. Strategie fizyczne, psychologiczne i farmakologiczne pomagają kontrolować ból przy jednoczesnym zachowaniu komfortu i bezpieczeństwa pacjenta1.

Lekarz będzie uważnie obserwował dziecko podczas sedacji. Upewnią się, że dziecko otrzymuje odpowiednią dawkę środka uspokajającego. Dziecko będzie również uważnie obserwowane po zabiegu1.

Dostawca anestezji pozostaje z pacjentem i uważnie monitoruje jego tętno, elektrokardiogram (EKG), ciśnienie krwi i dostarczanie tlenu2. Lekarze i pielęgniarki upewnią się, że dziecko nie jest zbyt senne, aby wrócić do domu1.

Pracownicy służby zdrowia powinni zapewnić dostępność odpowiedniego sprzętu i przeprowadzić dokładną ocenę medyczną przed rozpoczęciem procedury, aby zmniejszyć ryzyko niepożądanych zdarzeń. Sedacja pediatryczna wymaga ustrukturyzowanego podejścia, przestrzegania protokołów bezpieczeństwa i przeszkolonego personelu w celu poprawy wyników i zmniejszenia powikłań1.

Opieka nad dzieckiem po zabiegu

Dziecko może być niestabilne po sedacji. Starsze dziecko może mieć problemy z chodzeniem. Niemowlę może być niestabilne podczas siedzenia lub raczkowania. Ustąpienie działania leku wymaga czasu (czasami kilku godzin)1.

Często zdarza się, że dziecko czuje się senne po sedacji. Niemowlę może spać więcej niż zwykle lub trudno je obudzić1. Dziecko może odczuwać dodatkową senność przez maksymalnie 24 godziny po zabiegu. Niemowlę może spać dłużej między karmieniami. Jeśli dziecko zaśnie, obudź je po 2 godzinach, aby sprawdzić, jak się czuje. Zrób to 2 razy, a następnie pozwól dziecku odpocząć, kiedy jest zmęczone1.

Dziecko może mieć koszmary lub problemy ze snem przez maksymalnie 24 godziny po sedacji. Siedzenie z dzieckiem w cichym, ciemnym pokoju może pomóc mu zasnąć1.

Wystarczająca ilość snu pomoże dziecku wyzdrowieć. Po zaśnięciu dziecka obudź je po 2 godzinach, aby sprawdzić, jak się czuje. Zrób to 2 razy, a następnie pozwól dziecku odpocząć, kiedy czuje się zmęczone1.

Opieka następcza jest kluczową częścią leczenia i bezpieczeństwa dziecka. Należy umówić się na wszystkie wizyty i do nich uczęszczać. Zadzwoń do lekarza lub linii porad pielęgniarskich, jeśli dziecko ma problemy. Dobrym pomysłem jest również poznanie wyników badań dziecka i prowadzenie listy leków, które dziecko przyjmuje1.