Badanie oceniające skuteczność i bezpieczeństwo datopotamabu derukstekanu u pacjentów z nieoperacyjnym lub przerzutowym rakiem piersi z dodatnimi receptorami hormonalnymi i HER2 IHC 0, opornym na leczenie hormonalne
Terapia hormonalna to jedno z najskuteczniejszych zabiegów w leczeniu nowotworów piersi wrażliwych na estrogen, jednak większość guzów rozwija odporność na to leczenie w miarę postępu choroby. Zrozumienie mechanizmów tej oporności i poznanie dostępnych opcji terapeutycznych może pomóc pacjentom w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących dalszego leczenia.
Czym są hormony i receptory hormonalne w raku piersi
Hormony to substancje działające jako chemiczne posłańce w organizmie. Wpływają na funkcjonowanie komórek i tkanek w różnych miejscach ciała, często docierając do swoich celów przez krew. Estrogen i progesteron to hormony wytwarzane przez jajniki u kobiet przed menopauzą oraz przez niektóre inne tkanki, w tym tkankę tłuszczową i skórę, zarówno u kobiet przed i po menopauzie, jak i u mężczyzn.
Estrogen odpowiada za rozwój i utrzymanie żeńskich cech płciowych oraz wzrost długich kości. Progesteron odgrywa rolę w cyklu menstruacyjnym i ciąży. Te hormony mogą również wspierać wzrost niektórych nowotworów piersi, które nazywane są nowotworami hormonozależnymi lub wrażliwymi na hormony.
Komórki nowotworowe wrażliwe na hormony zawierają białka zwane receptorami hormonalnymi – receptory estrogenowe (ER) oraz receptory progesteronowe (PR), które stają się aktywne, gdy hormony się z nimi łączą. Aktywowane receptory powodują zmiany w ekspresji określonych genów, co może pobudzić wzrost komórek.
Aby ustalić, czy komórki nowotworowe zawierają receptory hormonalne, lekarze badają próbki tkanki guza pobrane podczas operacji. Jeśli komórki guza zawierają receptory estrogenowe, nowotwór nazywany jest pozytywnym pod względem receptora estrogenowego (ER-dodatni). Podobnie, jeśli komórki guza zawierają receptory progesteronowe, nowotwór nazywany jest pozytywnym pod względem receptora progesteronowego (PR-dodatni). Guzy piersi zawierające receptory estrogenowe i/lub progesteronowe są czasami nazywane dodatnimi pod względem receptorów hormonalnych (HR-dodatnie).
Około 70-80% przypadków nowotworów piersi jest napędzanych przez naturalne hormony organizmu – estrogen i progesteron, które mogą pobudzać wzrost nowotworu.
Jak działa terapia hormonalna
Terapia hormonalna, zwana również terapią endokrynną, to leki, które blokują lub zatrzymują działanie hormonów estrogenowych i progesteronowych na komórki nowotworowe piersi. Różne leki terapii hormonalnej działają w różny sposób.
Gdy guz jest dodatni pod względem receptorów hormonalnych (HR-dodatni), reaguje na leczenie, które blokuje aktywność lub produkcję tych hormonów. Terapia hormonalna jest zazwyczaj przepisywana, jeśli nowotwór piersi jest dodatni pod względem receptora estrogenowego (ER-dodatni).
Leczenie endokrynowe jest jedną z najskuteczniejszych terapii dla nowotworów piersi dodatnich pod względem receptora estrogenowego. Terapię hormonalną preferuje się nad chemioterapią ze względu na niższą toksyczność.
Czym jest oporność na leczenie hormonalne
Oporność na terapię hormonalną to sytuacja, w której komórki nowotworowe rozwijają zdolność do wzrostu i namnażania się niezależnie od sygnałów hormonalnych. Większość guzów rozwija odporność na terapię endokrynną w miarę postępu nowotworu.
Oporność na terapię hormonalną może występować zarówno w pierwotnym raku piersi – u nawet 30% kobiet z pierwotnym rakiem piersi przyjmujących tamoksyfen może rozwinąć się oporność – jak i u większości kobiet z przerzutowym rakiem piersi dodatnim pod względem receptorów hormonalnych.
Z czasem komórki nowotworowe mogą ewoluować i adaptować się, znajdując sposoby na wzrost i rozmnażanie się niezależnie od sygnałów hormonalnych. Aby rozwiązać problem tej oporności, lekarze mogą zalecić ponowną ocenę nowotworu, w tym dodatkowe badania w celu identyfikacji wszelkich zmian w biologii guza.
Mechanizmy powstawania oporności
Zidentyfikowano kilka molekularnych mechanizmów oporności endokrynnej, w tym zmiany w genie ESR1 lub w szlaku PIK3CA/mTOR.
Pokonanie pierwotnej lub nabytej oporności na leczenie endokrynne pozostaje głównym wyzwaniem. Ponieważ molekularne mechanizmy oporności endokrynnej są liczne, optymalne strategie kombinacji i sekwencjonowania leczenia są przedmiotem ciągłych badań.
Ponowne testowanie biomarkerów jest kluczowe, gdy progresja nowotworu odbiega od oczekiwanych wzorców. Pozwala to ocenić, jak komórki nowotworowe się zaadaptowały i jak należy je odpowiednio leczyć.
Strategie leczenia nowotworów opornych na terapię hormonalną
W międzyczasie inhibicja CDK4/6, mTOR i PI3K wykazała poprawę skuteczności leczenia endokrynnego, a nowe obiecujące podejścia są obecnie rozwijane.
Osoby z przerzutowym rakiem piersi dodatnim pod względem receptorów hormonalnych żyją dłużej dzięki nowym terapiom celowanym i terapiom endokrynnym, które można przepisać, gdy rozwinie się oporność na leczenie.
Gdy terapia hormonalna przestaje być skuteczna w przypadku przerzutowego raka piersi ER-dodatniego, HER2-ujemnego, zespoły medyczne powinny ocenić, jak komórki nowotworowe się zaadaptowały i jak należy je odpowiednio leczyć. Z biegiem czasu komórki nowotworowe mogą ewoluować i adaptować się, znajdując sposoby na wzrost i rozmnażanie się niezależnie od sygnałów hormonalnych.
Chociaż nowotwór piersi zdiagnozowany we wczesnym stadium jest wysoce uleczalny – pięcioletnie przeżycie względne dla miejscowo zaawansowanego lub wczesnego stadium raka piersi wynosi od 90% do prawie 100% – szacuje się, że u 20-40% osób zdiagnozowanych z rakiem piersi we wczesnym stadium może wystąpić nawrót.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Francja
