Porównanie skuteczności piperacyliny z tazobaktamem i meropenemu w leczeniu zakażeń krwi wywołanych przez bakterie Enterobacteriaceae oporne na cefalosporyny
Bakteriemia to obecność bakterii we krwi, która w normalnych warunkach jest sterylna. U zdrowych osób organizm zwykle radzi sobie z tą infekcją samodzielnie, często bez żadnych objawów, ale w niektórych przypadkach może ona prowadzić do poważnych powikłań wymagających leczenia antybiotykami.
Czym jest bakteriemia?
Bakteriemia to stan, w którym bakterie przedostają się do krwiobiegu. Nasza krew w normalnych warunkach jest sterylna, co oznacza, że nie zawiera bakterii ani innych drobnoustrojów. Bakteriemia bywa też nazywana zakażeniem krwi lub zatruciem krwi.
W najściślejszym znaczeniu bakteriemia oznacza obecność żywych bakterii we krwi. Bezobjawowa bakteriemia może wystąpić podczas normalnych codziennych czynności, takich jak mycie zębów, a także po drobnych zabiegach medycznych. U zdrowej osoby te łagodne klinicznie zakażenia mają charakter przejściowy i nie powodują dalszych następstw.
Bakteriemia może być przejściowa i nie powodować żadnych konsekwencji, albo może mieć skutki systemowe lub prowadzić do zakażeń w innych miejscach organizmu. Może być przerywana, co sugeruje obecność niezdreniowanego ogniska zakażenia, lub uporczywa, jak w przypadku zapalenia wsierdzia lub innych zakażeń naczyń krwionośnych.
Przyczyny bakteriemii
Bakterie mogą przedostawać się do krwi na wiele różnych sposobów, ale najczęściej dzieje się to przez uszkodzenia skóry, takie jak skaleczenia, zadrapania lub oparzenia. Bakteriemia może wystąpić samoistnie, podczas niektórych zakażeń tkanek, przy używaniu cewników do układu moczowo-płciowego lub dożylnych, a także po zabiegach stomatologicznych, gastroenterologicznych, urologicznych, pielęgnacji ran i innych procedurach.
Wiele różnych rodzajów bakterii może wywołać bakteriemię. Przykłady obejmują:
Bacillus cereus (B. cereus)
Escherichia coli (E. coli)
Bakterie pneumokokowe
Salmonella
Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty), w tym gronkowiec oporny na metycylinę (MRSA)
Bakteriemia wywołana bakteriami Gram-ujemnymi zwykle pochodzi z układu moczowo-płciowego lub przewodu pokarmowego, albo ze skóry u pacjentów z odleżynami. Pacjenci przewlekle chorzy lub z obniżoną odpornością mają zwiększone ryzyko bakteriemii wywołanej bakteriami Gram-ujemnymi. Mogą oni również rozwinąć bakteriemię wywołaną przez ziarenkowce Gram-dodatnie i bakterie beztlenowe, a także są narażeni na grzybicę.
Bakteriemia gronkowcowa jest częsta u osób przyjmujących narkotyki dożylnie, pacjentów z cewnikami dożylnymi oraz u osób z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich. Bakteriemia wywołana przez Bacteroides może rozwinąć się u pacjentów z zakażeniami jamy brzusznej i miednicy, szczególnie żeńskiego układu rozrodczego.
Objawy bakteriemii
Kiedy układ odpornościowy rozpozna bakterie we krwi, zwykle usuwa je z organizmu, zazwyczaj bez żadnych objawów lub jedynie z łagodną gorączką. Przejściowa bakteriemia jest często bezobjawowa, ale może powodować gorączkę. Rozwój innych objawów zazwyczaj sugeruje poważniejsze zakażenie, takie jak posocznica (ciężka reakcja organizmu na zakażenie) lub wstrząs septyczny.
Jeśli jednak bakteriemia rozwinie się w posocznicę lub wstrząs septyczny, mogą pojawić się następujące objawy:
Dreszcze
Przyspieszone bicie serca (tachykardia)
Niskie ciśnienie krwi (hipotensja)
Ból brzucha
Nudności i wymioty
Biegunka
Przyspieszone oddychanie
Rozpoznanie bakteriemii
Bakteriemia jest rozpoznawana za pomocą posiewów bakteryjnych, czyli badań laboratoryjnych, w których próbki krwi są hodowane w celu wykrycia obecności bakterii. Lekarz pobiera próbkę krwi, którą następnie wysyła do laboratorium w celu wykonania posiewu i identyfikacji rodzaju bakterii wywołujących zakażenie.
Leczenie bakteriemii
Leczenie bakteriemii polega na podawaniu antybiotyków, czyli leków, które zwalczają bakterie. Rodzaj antybiotyku dobierany jest w zależności od tego, jaki typ bakterii został zidentyfikowany w posiewie krwi.
Podczas przyjmowania antybiotyków ważne jest przestrzeganie kilku zasad. Należy przyjmować lek dokładnie według zalecń lekarza, w tym z jedzeniem lub bez jedzenia, ponieważ niektóre pokarmy mogą wpływać na wchłanianie niektórych antybiotyków, zmniejszając ich skuteczność. Można zacząć czuć się lepiej wkrótce po pierwszych kilku dawkach, ale należy koniecznie dokończyć pełny przepisany kurs leczenia. Jeśli tego nie zrobimy, bakterie mogą nie zostać całkowicie wyeliminowane z organizmu.
Lek należy przyjmować o tej samej porze każdego dnia, aby utrzymać stały poziom w organizmie. Trzeba uważnie obserwować objawy uboczne, reakcje alergiczne i oznaki zakażenia grzybiczego. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy skontaktować się z lekarzem.
Czy bakteriemia jest niebezpieczna?
Bakteriemia może być poważnym schorzeniem, szczególnie u osób z osłabionym układem odpornościowym, które mogą nie być w stanie zwalczyć zakażenia. Bez leczenia bakteriemia może powodować inne zakażenia w organizmie.
Tak, bez leczenia bakteriemia może przejść w posocznicę. Posocznica może prowadzić do niewydolności narządów i śmierci. Powikłaniami ogólnoustrojowymi są posocznica (wcześniej nazywana zespołem ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej) oraz wstrząs septyczny.
Bakteriemia może również powodować zakażenia przerzutowe, w tym zapalenie wsierdzia, szczególnie u pacjentów z nieprawidłowościami zastawek serca. Jednakże większość epizodów utajonej bakteriemii ustępuje samoistnie, szczególnie te wywołane przez Streptococcus pneumoniae i Salmonella, a poważne następstwa są coraz rzadsze.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.
Włochy
