W skrócie
Ten artykuł opisuje badania kliniczne, w których analizowano lorazepam. Próby te oceniają głównie skuteczność i wyniki leczenia u osób z pobudzeniem, otępieniem, stanem padaczkowym po zatrzymaniu krążenia oraz zdrowych ochotników. Pokazują też, w jakich fazach prowadzi się te badania i jakie punkty końcowe są mierzone.
Najważniejsze informacje
- Badania kliniczne z lorazepam obejmują kilka różnych grup: osoby z ostrym pobudzeniem, pacjentów z otępieniem i pobudzeniem, osoby w śpiączce po zatrzymaniu krążenia oraz zdrowych ochotników. W danych są badania fazy 1, 3 i 4, więc obejmują zarówno wczesne testy, jak i większe badania skuteczności. W jednym badaniu lorazepam porównywano z innymi lekami uspokajającymi, w innym z placebo i innymi lekami stosowanymi przy pobudzeniu. Mierzono m.in. zmianę pobudzenia, wynik w skali CMAI, wynik eGOS po 6 miesiącach oraz odpowiedź układu nerwowego w badaniu TMS. Łącznie te próby mają pokazać, jak lorazepam wypada w różnych sytuacjach klinicznych i u różnych grup uczestników.
Zakres badań z lorazepam
W dostępnych danych lorazepam był badany w czterech interwencyjnych próbach klinicznych, które dotyczyły bardzo różnych sytuacji medycznych: ostrego pobudzenia, pobudzonego zachowania w otępieniu, stanu padaczkowego po zatrzymaniu krążenia oraz oceny działania na układ nerwowy u zdrowych ochotników.
Badania miały status Authorised albo Completed, a ich fazy obejmowały fazę 1, fazę 3 i fazę 4.
W części prób lorazepam porównywano z placebo lub z innymi lekami, aby sprawdzić, jak wypada w praktyce badawczej na tle innych opcji leczenia.
Ostre pobudzenie w psychiatrii ratunkowej
Jedno badanie fazy 4 dotyczyło ostrego pobudzenia w psychiatrii ratunkowej i obejmowało 132 uczestników.
Celem było porównanie pojedynczej dawki podjęzykowej dexmedetomidyny z doustnym lorazepam oraz pojedynczej dawki buccal midazolamu z doustnym lorazepam w celu szybkiego uspokojenia pacjentów.
Główny wynik oceniano po 60 minutach od podania leku i był to wynik PANSS Excited Component (PEC), czyli część skali opisującej nasilenie pobudzenia.
To badanie było ważne dla osób, które trafiają do pilnej pomocy psychiatrycznej z silnym pobudzeniem i potrzebują szybkiej oceny skuteczności leczenia.
Pobudzone zachowanie w otępieniu
Drugie badanie, w fazie 3, obejmowało 100 uczestników z otępieniem i pobudzonym zachowaniem.
Badanie miało sprawdzić skuteczność leków psychotropowych, które nie są zalecane przez wytyczne, u osób z pobudzeniem związanym z otępieniem.
W tym projekcie porównywano lorazepam, quetiapinę i olanzapinę z placebo w podejściu typu N-of-1, czyli zindywidualizowanym planie, w którym odpowiedź jednej osoby może być oceniana w kilku etapach leczenia.
Głównym wynikiem była zmiana pobudzenia w czasie mierzona skalą Cohen Mansfield Agitation Inventory (CMAI) podczas leczenia tymi lekami w porównaniu z placebo.
Dla pacjentów i opiekunów oznacza to, że badacze chcieli sprawdzić, czy takie leczenie może zmniejszyć trudne zachowania, które utrudniają codzienną opiekę.
Stan padaczkowy po zatrzymaniu krążenia
Trzecie badanie, także fazy 3, obejmowało 150 pacjentów po zatrzymaniu krążenia, którzy byli w śpiączce i mieli stan padaczkowy widoczny w ciągłym EEG.
W badaniu oceniano leczenie krok po kroku lekami przeciwdrgawkowymi, a wśród interwencji znajdował się lorazepam podawany dożylnie.
Celem było sprawdzenie, czy tłumienie napadów drgawkowych poprawia wynik leczenia w porównaniu z brakiem takiego leczenia przeciwdrgawkowego.
Główny punkt końcowy był odległy w czasie: functional recovery oceniano jako wynik w rozszerzonej skali Glasgow Outcome Scale (eGOS) po 6 miesiącach od zatrzymania krążenia.
Wynik eGOS uzyskiwano w standardowym wywiadzie telefonicznym prowadzonym przez niezależnego badacza, który nie wiedział, jakie leczenie otrzymał pacjent.
Badanie u zdrowych ochotników
Czwarte badanie było badaniem fazy 1 i obejmowało 24 zdrowych mężczyzn.
To badanie miało ocenić odpowiedź ośrodkowego układu nerwowego na brexanolone, a lorazepam służył jako punkt porównania z placebo.
Główny punkt końcowy dotyczył zmiany amplitudy TMS-MEPs od wartości wyjściowej, mierzonej za pomocą przezczaszkowej stymulacji magnetycznej i elektromiografii.
Choć celem głównym nie było leczenie choroby, badanie pokazywało, jak lorazepam może być używany jako lek porównawczy w ocenie działania na układ nerwowy u zdrowych uczestników.
Najważniejsze punkty końcowe i porównania
W badaniach z lorazepam najczęściej oceniano zmianę objawów w czasie, a nie tylko sam fakt podania leku.
W ostrym pobudzeniu patrzono na wynik PEC po 60 minutach, w otępieniu na CMAI, a po zatrzymaniu krążenia na eGOS po 6 miesiącach.
W badaniu fazy 1 u zdrowych ochotników oceniano zmianę w odpowiedzi TMS-MEPs, czyli laboratoryjny wskaźnik działania na układ nerwowy.
Porównania obejmowały placebo, inne leki uspokajające i inne leki przeciwdrgawkowe, dzięki czemu badacze mogli sprawdzić miejsce lorazepam w różnych sytuacjach klinicznych.