Przewlekła białaczka limfocytowa to najczęstsza postać białaczki u dorosłych, która zwykle rozwija się powoli. Wielu pacjentów dowiaduje się o chorobie przypadkowo podczas rutynowych badań krwi, nie odczuwając wcześniej żadnych objawów.
Czym jest przewlekła białaczka limfocytowa
Przewlekła białaczka limfocytowa (nazywana też PBL lub CLL od angielskiej nazwy chronic lymphocytic leukemia) to rodzaj nowotworu krwi i szpiku kostnego. Szpik kostny to gąbczasta tkanka wewnątrz kości, w której produkowane są komórki krwi.
W przypadku przewlekłej białaczki limfocytowej szpik kostny produkuje zbyt wiele niedojrzałych białych krwinek zwanych limfocytami. Te nieprawidłowe komórki nie rozwijają się prawidłowo i zaczynają wypierać zdrowe białe krwinki, czerwone krwinki oraz płytki krwi. Mogą również rozprzestrzenić się do węzłów chłonnych, śledziony i wątroby.
Przewlekła białaczka limfocytowa jest najczęstszym rodzajem białaczki u dorosłych. Zwykle pojawia się u osób w wieku 65 lat i starszych, choć może wystąpić już po trzydziestce. Choroba ta częściej dotyka mężczyzn niż kobiety, szczególnie białych mężczyzn. Średni wiek w momencie rozpoznania to 70 lat.
Ta choroba zwykle rozwija się bardzo powoli. Wiele osób nie ma żadnych objawów w momencie diagnozy i dowiaduje się o chorobie przypadkowo podczas rutynowych badań krwi wykonywanych w ramach standardowych badań kontrolnych.
Typy białaczki limfocytowej
Białaczka limfocytowa może rozwijać się w komórkach B lub komórkach T, które są rodzajami białych krwinek zwanych limfocytami.
Limfocyty B (komórki B) wytwarzają przeciwciała. Przeciwciała to białka, które atakują wirusy, bakterie i komórki nowotworowe oraz innych obcych najeźdźców. Limfocyty T (komórki T) kontrolują odpowiedź układu odpornościowego organizmu. Komórki T bezpośrednio atakują i niszczą nieprawidłowe komórki, w tym komórki nowotworowe.
Niemal wszyscy pacjenci z przewlekłą białaczką limfocytową mają postać dotyczącą komórek B.
Jeśli nowotwór dotyczy głównie węzłów chłonnych zamiast krwi i szpiku kostnego, określa się go jako chłoniak limfocytowy (małokomórkowy). Chłoniak limfocytowy i przewlekła białaczka limfocytowa to zasadniczo ta sama choroba, ale występująca w różnych miejscach.
Objawy choroby
Wiele osób z przewlekłą białaczką limfocytową nie ma żadnych objawów przez długi czas. Choroba może być na tyle powolna w rozwoju, że niektóre osoby nigdy nie potrzebują leczenia.
Gdy objawy się pojawiają, mogą obejmować powiększone węzły chłonne i uczucie zmęczenia. Inne objawy to utrata wagi oraz infekcje, które nie ustępują.
Rozpoznanie i badania
Do rozpoznania przewlekłej białaczki limfocytowej stosuje się badania krwi. Zwykle zaczyna się od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu, który może skierować do specjalisty i zlecić odpowiednie badania.
W diagnostyce wykorzystuje się różne testy laboratoryjne pozwalające na dokładną ocenę stanu pacjenta i charakterystyki komórek nowotworowych.
Leczenie
Obecnie lekarze nie mają rutynowych metod leczenia pozwalających na całkowite wyleczenie przewlekłej białaczki limfocytowej. Jednak w ciągu ostatnich dziesięciu lat opracowano terapie pozwalające wprowadzić chorobę w remisję. Remisja oznacza, że nie ma objawów ani oznak choroby. Te sposoby leczenia pomagają pacjentom żyć dłużej.
Jeśli choroba znajduje się we wczesnym stadium, pacjent może w ogóle nie potrzebować natychmiastowego leczenia. Kiedy rozpoczyna się leczenie, zależy od objawów, stadium choroby oraz ogólnego stanu zdrowia.
Badania naukowe pokazują, że rozpoczęcie leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej przed pojawieniem się pewnych oznak postępu choroby nie pomaga pacjentom żyć dłużej. Z tego powodu oraz z powodu możliwych działań niepożądanych terapii wiele osób z diagnozą PBL rozpoczyna od aktywnej obserwacji.
Podczas aktywnej obserwacji zespół medyczny wykorzystuje testy i badania kontrolne, aby sprawdzać, czy choroba postępuje lub stan pacjenta się pogarsza, co sugerowałoby odpowiedni moment na rozpoczęcie aktywnego leczenia. Zespół medyczny pomaga również pacjentom podejmować kroki, aby pozostać w dobrej kondycji zdrowotnej.
Główne metody leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej to terapie celowane oraz chemioterapia. Terapie celowane to leki, które powstrzymują wzrost nowotworu lub pomagają układowi odpornościowemu zwalczać raka. Można je stosować samodzielnie lub w połączeniu z chemioterapią.
Chemioterapia wykorzystuje leki do niszczenia komórek nowotworowych. Zwykle stosuje się ją razem z lekami celowanymi podawanymi w tym samym czasie.
W rzadkich przypadkach może być potrzebna radioterapia lub operacja usunięcia śledziony.
Życie z chorobą
Życie z przewlekłą białaczką limfocytową może być trudne, ale dostępne jest wsparcie i pomoc. Istnieją rzeczy, które można zrobić, ludzie, którzy mogą pomóc, oraz sposoby radzenia sobie z diagnozą.
Normalne jest odczuwanie niepokoju na początku. Jednak należy pamiętać, że przewlekła białaczka limfocytowa może rozwijać się tak wolno, że niektórzy ludzie nigdy nie potrzebują leczenia. Nawet dla osób, które wymagają leczenia, białaczka może być bardzo dobrze kontrolowana przez wiele lat.
Pacjenci mogą odczuwać różne emocje po otrzymaniu diagnozy, takie jak szok, smutek, niepewność czy strach. Każdy reaguje na swój sposób. Ważne jest, aby robić to, co jest właściwe dla siebie samego, aby pomóc sobie w radzeniu sobie z sytuacją.
Uzyskanie informacji o swoim typie nowotworu i dostępnych metodach leczenia może pomóc w lepszym radzeniu sobie i podejmowaniu decyzji. Informacje pomagają wiedzieć, czego można się spodziewać. Dobrym pomysłem jest sporządzenie listy pytań przed wizytą u lekarza oraz zabranie kogoś na wizytę, kto może przypomnieć o pytaniach i pomóc zapamiętać uzyskane informacje.
Pacjenci będą mieli regularne wizyty kontrolne podczas i po leczeniu. Mogą również być wykonywane testy i badania obrazowe. Jeśli pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy lub działania niepożądane, należy porozmawiać ze specjalistami. Nie trzeba czekać na następną wizytę kontrolną.
info Ten poradnik ma pomóc Ci zrozumieć schorzenie. Nie zastąpi rozmowy z lekarzem, który najlepiej zna Twoją sytuację.