Porównanie standardowej i wysokodawkowej enoxaparyny w profilaktyce zakrzepowej u pacjentów intensywnej terapii – grupa enoxaparyna vs chlorek sodu

Badanie obejmuje pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii, u których istnieje wysokie ryzyko zakrzepicy – czyli tworzenia się niebezpiecznych skrzeplin w naczyniach krwionośnych. Zakrzepica może prowadzić do zablokowania przepływu krwi i uszkodzenia organów, dlatego ważne jest jej zapobieganie.

W ramach badania porównuje się dwa schematy podawania leku przeciwzakrzepowego enoxaparin – standardowej dawki i wysokiej dawki – z podaniem neutralnego roztworu sodium chloride w formie podskórnej injekcji. Enoxaparin jest lekiem, który zmniejsza zdolność krwi do tworzenia skrzeplin, natomiast podany roztwór nie zawiera substancji czynnej. Celem jest ocena, który schemat lepiej chroni przed zakrzepami przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa.

Uczestnicy są losowo przydzielani do jednej z grup i otrzymują wybraną iniekcję codziennie przez okres do 28 dni, przy czym zarówno pacjenci, jak i personel nie wiedzą, którą wersję leku otrzymują. W trakcie badania monitoruje się wystąpienie deep venous thrombosis (zakrzepicy żył głębokich), pulmonary embolism (zatoru płucnego), major bleeding (poważnego krwawienia) oraz ogólnej śmiertelności (mortality). Kontrole odbywają się w dniu 28 oraz po 180 dniach od rozpoczęcia leczenia, aby ocenić zarówno krótkoterminowe, jak i długoterminowe efekty terapii.