Padaczka petit mal

Czym są napady nieobecności

Napady nieobecności to krótkie napady padaczkowe, które pojawiają się bez ostrzeżenia i zazwyczaj trwają od trzech do piętnastu sekund12. W czasie napadu mózg nieoczekiwanie zmienia sposób, w jaki komórki nerwowe przekazują sobie sygnały elektryczne. Te sygnały stają się niezwykle intensywne i nieprawidłowe3.

Napady nieobecności należą do tzw. napadów uogólnionych, co oznacza, że obejmują cały mózg jednocześnie4. Osoba w trakcie napadu może być w środku jakiejś czynności, rozmowy lub słuchania kogoś, gdy nagle się zatrzymuje. Po kilku sekundach wraca do swojej aktywności, jakby nic się nie stało2.

Dla osoby nieznającej tego problemu może się wydawać, że dziecko lub dorosły po prostu marzy, jest rozkojarzony lub nie zwraca uwagi, podczas gdy w rzeczywistości w mózgu ma miejsce napad padaczkowy2.

Objawy

Głównym objawem napadów nieobecności jest nagłe wpatrywanie się w jeden punkt lub "pusty wzrok". Osoba dotknięta napadem przestaje mówić, przerywa interakcje z innymi i nagle zatrzymuje się w ruchu25. W czasie napadu nie reaguje na pytania ani na to, co dzieje się wokół3.

Czasami mogą wystąpić dodatkowe objawy. Dziecko może powtarzać ruchy palców, dłoni lub ust bez wyraźnego celu. Może także pojawiać się trzepotanie lub migotanie powiek5.

Napady trwają średnio od pięciu do piętnastu sekund5. Mogą być tak krótkie jak trzydzieści sekund lub mniej3. Po zakończeniu napadu osoba zwykle wraca do normalnej aktywności i może nie zdawać sobie sprawy z tego, że coś nienormalnego się wydarzyło35.

Bez leczenia napady mogą występować bardzo często, nawet do 50, 100 lub 200 razy dziennie35. Są bardziej prawdopodobne, gdy dziecko jest znudzone, zmęczone lub nieangażowane w aktywność. Stają się rzadsze, gdy dziecko się na czymś koncentruje5.

U kogo występują

Napady nieobecności są znacznie częstsze u dzieci niż u dorosłych. Szacuje się, że dotykają około 6 do 8 na 100 000 dzieci poniżej 15. roku życia każdego roku2. Napady nieobecności u dorosłych występują znacznie rzadziej2.

Napady mogą pojawić się po raz pierwszy u dzieci w wieku od trzech do jedenastu lat, ale najczęściej zaczynają się między czwartym a dziesiątym rokiem życia35. Nieznacznie częściej występują u dziewczynek niż u chłopców5.

Dziecko z powtarzającymi się napadami nieobecności jest diagnozowane jako mające dziecięcą padaczkę nieobecności. Padaczka to schorzenie mózgu powodujące nawracające napady, jeśli nie jest leczone3.

Przyczyny

W większości przypadków przyczyna napadów nieobecności nie jest znana. Uważa się, że główną rolę odgrywają czynniki genetyczne, czyli dziedziczne. Około jedno na troje dzieci z napadami nieobecności ma historię rodzinną podobnych napadów35.

Również urazy mózgu mogą odgrywać pewną rolę w powstawaniu napadów3.

Rozpoznanie

Rozpoznanie dziecięcej padaczki nieobecności można często uzyskać już podczas wizyty w gabinecie lekarskim. Lekarz dokładnie zbiera historię choroby, przeprowadza badanie fizykalne i może poprosić dziecko o długotrwałą hiperwentylację, czyli szybkie i głębokie oddychanie. Hiperwentylacja może wywołać napad nieobecności, co pomaga w postawieniu diagnozy6.

Podstawowym badaniem diagnostycznym jest elektroencefalogram (EEG), czyli badanie zapisujące aktywność elektryczną mózgu. Badanie to pozwala wykryć charakterystyczne nieprawidłowości w przebiegu sygnałów elektrycznych mózgu podczas napadu6.

Leczenie

Napady nieobecności są leczone za pomocą leków przeciwpadaczkowych27. Lekiem z wyboru w przypadku dziecięcej padaczki nieobecności, gdy występują wyłącznie napady nieobecności, jest etosuksymid6.

Również kwas walproinowy i lamotrigina są skutecznymi lekami dla wielu pacjentów. Jednak w porównaniu z etosuksymidem, kwas walproinowy ma więcej działań niepożądanych, a lamotrigina jest mniej skuteczna6.

Leczenie jest zazwyczaj skuteczne w kontrolowaniu napadów5. Dzięki odpowiednim lekom przeciwpadaczkowym można znacznie zmniejszyć częstość napadów lub całkowicie je wyeliminować7.

Rokowanie

Większość dzieci z napadami nieobecności przestaje doświadczać napadów do wieku młodzieńczego5. Oznacza to, że w wielu przypadkach dziecięca padaczka nieobecności ustępuje samoistnie wraz z wiekiem.

Jednak u niektórych dzieci napady mogą utrzymywać się w okresie młodzieńczym, a także mogą rozwinąć się inne rodzaje napadów, takie jak napady toniczno-kloniczne5.

Napady nieobecności zwykle nie wpływają na rozwój dziecka. Jednak dzieci, które doświadczają dużej liczby napadów, mogą mieć trudności w sytuacjach wymagających dłuższej koncentracji5.