W skrócie
Nilotinib hydrochloride to celowany lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML). Należy do grupy leków zwanych inhibitorami kinazy tyrozynowej i blokuje białko BCR-ABL, które napędza wzrost komórek białaczkowych. Jedno zarejestrowane badanie (2022-501325-20-00) dotyczyło porównawczej biodostępności kapsułek twardych nilotynibu 200 mg u 20 zdrowych ochotników. Było to badanie fazy 1, które zostało zakończone.
Najważniejsze informacje
- Nilotinib hydrochloride to inhibitor kinazy tyrozynowej dopuszczony do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+ CML).
- Zarejestrowane badanie było badaniem fazy 1 dotyczącym biodostępności, porównującym kapsułki twarde nilotynibu 200 mg z produktem referencyjnym Tasigna.
- W badaniu wzięło udział 20 zdrowych ochotników, a badanie zostało zakończone.
- Pierwszorzędowy punkt końcowy obejmował parametry farmakokinetyczne, w tym Cmax, tmax, AUC0-t, AUC0-∞ i okres półtrwania (t1/2).
- Nilotynib jest podawany w postaci kapsułek twardych do stosowania doustnego, zwykle dwa razy na dobę na czczo.
- Długoterminowe dane z badania ENESTnd wykazały, że nilotynib po 5 latach zapewniał wyższe wskaźniki odpowiedzi molekularnej niż imatynib.
Czym jest nilotinib hydrochloride?
Nilotinib hydrochloride to celowany lek przeciwnowotworowy należący do grupy leków zwanych inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI). Znany jest również pod nazwą handlową Tasigna i jest klasyfikowany jako inhibitor kinazy. Substancja ta jest syntetyzowaną chemicznie małą cząsteczką i jest dopuszczona do obrotu jako lek w Unii Europejskiej. Nilotynib po raz pierwszy zatwierdzono w Stanach Zjednoczonych w 2007 roku.
Jak działa nilotinib hydrochloride?
Nilotynib blokuje białko kinazy tyrozynowej o nazwie BCR-ABL. Białko to jest wytwarzane przez komórki białaczkowe, które mają nieprawidłowy chromosom zwany chromosomem Philadelphia. Blokując BCR-ABL, nilotynib powstrzymuje wzrost komórek białaczkowych z chromosomem Philadelphia. Większość osób z CML ma chromosom Philadelphia.
W jakich chorobach nilotinib hydrochloride jest stosowany lub badany?
- Nowo rozpoznana przewlekła białaczka szpikowa z chromosomem Philadelphia (Ph+ CML) w fazie przewlekłej — nilotynib jest dopuszczony do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku życia z tą chorobą.
- Ph+ CML w fazie przewlekłej i akceleracji oporna na wcześniejsze leczenie lub z nietolerancją takiego leczenia — nilotynib jest wskazany u dorosłych pacjentów, u których choroba przestała odpowiadać na inne leczenie lub leczenie to nie może być kontynuowane.
- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) ogólnie — nilotynib może być stosowany jako leczenie pierwszego rzutu w fazie przewlekłej CML, gdy imatynib nie może być przyjmowany lub gdy inne metody leczenia, takie jak imatynib, nie działają, przestają działać lub powodują trudne do zniesienia działania niepożądane.
Jak podaje się nilotinib hydrochloride?
Nilotinib hydrochloride jest podawany w postaci kapsułek twardych do stosowania doustnego. Kapsułki połyka się w całości, popijając wodą, na czczo, co najmniej 2 godziny przed posiłkiem i nie jedząc przez 1 godzinę po przyjęciu dawki. Lek przyjmuje się zwykle dwa razy na dobę, w odstępie około 12 godzin. Jeśli pacjent nie może połknąć kapsułek, proszek z kapsułki można wymieszać z łyżeczką musu jabłkowego i natychmiast połknąć.
Co wykazały badania kliniczne?
Jedno zarejestrowane badanie dotyczyło nilotynibu hydrochloride. Badanie (2022-501325-20-00) było badaniem fazy 1 porównującym biodostępność kapsułek twardych nilotynibu 200 mg z produktem referencyjnym Tasigna w kapsułkach twardych 200 mg u 20 zdrowych ochotników. Badanie zostało zakończone.
Co mierzono w tym badaniu?
Pierwszorzędowy punkt końcowy obejmował parametry farmakokinetyczne, które opisują, w jaki sposób lek jest wchłaniany, rozprowadzany i eliminowany z organizmu. Obejmowały one Cmax (maksymalne stężenie leku we krwi), tmax (czas do osiągnięcia tego maksymalnego stężenia), AUC0-t i AUC0-∞ (całkowitą ekspozycję na lek w czasie) oraz t1/2 (okres półtrwania, czyli czas, w którym połowa leku opuszcza organizm). Celem było sprawdzenie, czy produkt badany i produkt referencyjny wchłaniają się w organizmie w podobnym stopniu.
Kto mógł wziąć udział w tym badaniu?
W badaniu biodostępności uczestniczyli zdrowi ochotnicy, a nie pacjenci z CML. Badania biodostępności u zdrowych ochotników są zwykle stosowane do porównania, jak dwie formulacje tego samego leku zachowują się w organizmie bez wpływu choroby.
Jakie działania niepożądane są znane?
Nilotynib może wydłużać odstęp QT, który jest miarą aktywności elektrycznej serca. Zgłaszano przypadki nagłych zgonów u pacjentów otrzymujących nilotynib. Pacjenci nie powinni otrzymywać nilotynibu, jeśli mają niskie stężenie potasu we krwi (hipokaliemię), niskie stężenie magnezu we krwi (hipomagnezemię) lub zespół długiego QT. W długoterminowym badaniu ENESTnd u pacjentów otrzymujących nilotynib wystąpiło liczbowo więcej zdarzeń sercowo-naczyniowych niż u pacjentów otrzymujących imatynib, a podwyższone stężenie cholesterolu i glukozy we krwi również występowało częściej w przypadku nilotynibu. Jednak niewiele zgonów w którejkolwiek grupie leczenia było związanych ze zdarzeniami sercowo-naczyniowymi, zakażeniami lub chorobami płuc.