W skrócie
Coramitug (znany również jako NNC6019-0001) to badane przeciwciało monoklonalne oceniane w kardiomiopatii amyloidowej transtyretynowej (ATTR-CM), chorobie serca spowodowanej nieprawidłowymi złogami białka. Substancję oceniano w dwóch badaniach fazy 2 — jednym zakończonym z udziałem 99 uczestników i jednym zatwierdzonym z udziałem 89 uczestników — a obecnie trwa badanie fazy 3 z udziałem 1280 uczestników.
Najważniejsze informacje
- Coramitug to humanizowane przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko nieprawidłowo sfałdowanemu białku transtyretyny.
- Jest badane w kardiomiopatii amyloidowej transtyretynowej (ATTR-CM), w tym w postaciach dziedzicznej i dzikiego typu.
- Zakończone badanie fazy 2 objęło 99 uczestników i porównywało dwa poziomy dawek z placebo.
- Badanie fazy 3 (CLEOPATTRA) jest zatwierdzone i ma na celu włączenie 1280 uczestników.
- W badaniu fazy 2 coramitug istotnie obniżył stężenie NT-proBNP w 52. tygodniu w porównaniu z placebo.
- Coramitug ma status leku sierocego i jest podawany w infuzji dożylnej.
Czym jest coramitug?
Coramitug to humanizowane przeciwciało monoklonalne — lek oparty na białku, zaprojektowany w laboratorium tak, aby rozpoznawać i wiązać się z określonym celem w organizmie. Znany jest również pod kodem rozwojowym NNC6019-0001, a wcześniej nosił nazwę PRX004. Coramitug jest substancją badaną: zapisy produktów w unijnym systemie informacji o badaniach klinicznych nie wykazują pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, co oznacza, że nie został jeszcze zatwierdzony jako lek. Firmą rozwijającą tę substancję jest Novo Nordisk A/S. Coramitug otrzymał status leku sierocego, przyznawany terapiom chorób rzadkich.
Jak działa coramitug?
Coramitug jest skierowany przeciwko nieprawidłowo sfałdowanej transtyretynie, białku, które może przyjmować nieprawidłową strukturę i odkładać się w sercu w postaci złogów amyloidu. Wiążąc się z tymi nieprawidłowymi formami białka, coramitug ma wspomagać ich usuwanie przez komórki odpornościowe organizmu — podejście to określa się jako terapię usuwającą amyloid. Celem jest usunięcie włókien amyloidowych, które uszkadzają mięsień sercowy w kardiomiopatii amyloidowej transtyretynowej.
W jakich schorzeniach coramitug jest stosowany lub badany?
- Kardiomiopatia amyloidowa transtyretynowa (ATTR-CM) — choroba serca, w której złogi amyloidu usztywniają mięsień sercowy, prowadząc do niewydolności serca. Badania obejmują zarówno postać dziedziczną (ATTRv-CM), jak i postać dzikiego typu (ATTRwt-CM).
Jak podaje się coramitug?
Coramitug jest podawany w postaci roztworu do infuzji drogą dożylną, co oznacza, że trafia bezpośrednio do żyły. W zakończonym badaniu fazy 2 oceniano dawkę 60 mg/kg.
Co wykazują badania kliniczne?
W unijnym systemie informacji o badaniach klinicznych zarejestrowano trzy badania kliniczne coramitugu. Zakończone badanie fazy 2 (2023-506824-96-00) objęło 99 uczestników z rozpoznaną ATTR-CM i porównywało dwa poziomy dawek coramitugu z placebo. Jego współpierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiana w teście 6-minutowego marszu (6MWT) — mierzącym, jak daleko dana osoba może przejść w ciągu sześciu minut — oraz zmiana stężenia NT-proBNP, markera obciążenia serca we krwi, od wartości wyjściowej do 52. tygodnia. W opublikowanym badaniu fazy 2 leczenie coramitugiem w dawce 60 mg/kg istotnie obniżyło stężenie NT-proBNP w 52. tygodniu w porównaniu z placebo, choć nie zaobserwowano zmiany w dystansie 6-minutowego marszu. Drugie zatwierdzone badanie fazy 2 (2022-502605-15-00) ocenia długoterminowe bezpieczeństwo i tolerancję przez 156 tygodni u 89 uczestników. Zatwierdzone badanie fazy 3 CLEOPATTRA (2024-518899-31-00) ma na celu włączenie 1280 uczestników i ocenia złożony punkt końcowy obejmujący zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz nawracające zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak hospitalizacje z przyczyn sercowo-naczyniowych i pilne wizyty z powodu niewydolności serca.
Jakie działania niepożądane są znane?
W badaniu fazy 2 coramitug był na ogół dobrze tolerowany. Badanie długoterminowego bezpieczeństwa mierzy konkretnie liczbę zdarzeń niepożądanych pojawiających się w trakcie leczenia od wartości wyjściowej do 156. tygodnia.