W skrócie
Dysplazja odbytu i narządów płciowych to zmiana komórek w okolicach narządów płciowych lub odbytu, która nie jest rakiem, ale wymaga obserwacji, ponieważ czasami może się przekształcić w nowotwór.
Czym jest dysplazja odbytu i narządów płciowych?
Dysplazja odbytu i narządów płciowych to stan, w którym niektóre komórki w okolicy odbytu lub narządów płciowych (szyjki macicy, pochwy, sromu, prącia lub mosznę) ulegają zmianom i stają się nieprawidłowe. Słowo dysplazja oznacza nieprawidłowy wzrost lub rozwój komórek.
Te zmienione komórki nie są rakiem. Większość przypadków dysplazji odbytu i narządów płciowych ustępuje samoistnie. Jednak czasami dysplazja może przekształcić się w raka, dlatego ważne jest monitorowanie tego stanu.
W przypadku dysplazji odbytu nieprawidłowe komórki rozwijają się w błonie śluzowej, czyli wilgotnej wewnętrznej wyściółce kanału odbytu. Kanał odbytu rozciąga się od odbytu do odbytnicy. Te nieprawidłowe komórki zazwyczaj rozwijają się w miejscu, gdzie kanał odbytniczy łączy się z odbytnicą, ale mogą również pojawić się w skórze tuż na zewnątrz odbytu.
Z czasem te nieprawidłowe komórki mogą zacząć się namnażać, tworząc guzy. Te guzy mogą rozprzestrzenić się na inne obszary ciała.
Przyczyny i czynniki ryzyka
Naukowcy uważają, że warianty wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) powodują niemal wszystkie przypadki dysplazji odbytu. Wiele przypadków dysplazji odbytu i narządów płciowych oraz niektóre inne choroby narządów płciowych są związane z zakażeniem HPV.
Większość dorosłych w pewnym momencie życia zaraża się HPV. Ludzie z HPV często nie wiedzą, że mają tego wirusa. Bezpośredni kontakt seksualny przenosi wirusa. Kontakt dłoni w okolicach narządów płciowych i odbytu lub używanie zabawek erotycznych może przenosić wirusa poprzez kontakt skóry ze skórą.
Naukowcy zidentyfikowali kilka czynników, które zwiększają ryzyko rozwoju dysplazji odbytu:
- Zakażenie wirusem HIV (ludzki wirus niedoboru odporności)
- Mężczyźni współżyjący z mężczyznami
- Kobiety transpłciowe
- Kobiety z historią dysplazji szyjki macicy, pochwy lub sromu, lub kobiety z historią raka szyjki macicy, pochwy lub sromu
- Pacjenci po przeszczepie narządów miąższowych (np. wątroby lub nerki)
- Pacjenci z historią znanego zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV)
- Pacjenci przyjmujący przewlekle leki immunosupresyjne lub steroidy
Osoby z osłabionym układem odpornościowym, w tym te otrzymujące leki immunosupresyjne i osoby z zakażeniem HIV, częściej nabywają zakażenie HPV i rozwijają choroby związane z zakażeniem HPV.
Objawy
Dysplazja odbytu często nie powoduje żadnych objawów. W większości przypadków nie występują objawy dysplazji odbytu.
Kiedy jednak objawy występują, mogą obejmować:
- Bardzo swędzący odbyt
- Wyczuwalny guzek lub wybrzuszenie, jeśli włoży się palec do odbytu
- Kłykciny (brodawki) w okolicy odbytu
Czasami ludzie mają następujące objawy:
- Krwawienie z odbytu
- Wydzielina z odbytu
- Swędzenie w okolicy odbytu
- Ból w okolicy odbytu
Badania diagnostyczne
Dysplazja odbytu jest wykrywana za pomocą badań przesiewowych i diagnostycznych. Osoby z podwyższonym ryzykiem rozwoju chorób związanych z HPV wymagają monitorowania i badań w kierunku dysplazji odbytu, aby zapobiec lub zidentyfikować rozwój raka odbytu.
Monitorowanie i badania mogą przybierać różne formy, ale najbardziej kompleksową oceną jest anoskopia wysokiej rozdzielczości (HRA).
Wymaz cytologiczny z odbytu (Anal Pap)
Dysplazja odbytu jest wykrywana za pomocą badania przesiewowego zwanego „wymazem cytologicznym z odbytu". Mały wacik jest używany do pobrania części komórek powierzchniowych z kanału odbytu. Te komórki są wysyłane do laboratorium cytologicznego w celu oceny.
Anoskopia wysokiej rozdzielczości (HRA)
HRA to krótka procedura, która jest wykonywana w gabinecie, a nie na sali operacyjnej. Cienka, pusta rurka zwana anoskopem jest pokryta żelem znieczulającym i wprowadzana na około 3 cale (około 7-8 cm) do kanału odbytu.
Specjalny mikroskop zwany kolposkopem (który nie jest wprowadzany do kanału odbytu) jest używany przez lekarza do powiększenia i zbadania tkanki w poszukiwaniu nieprawidłowych komórek. Płynne barwniki są również używane do pomocy w identyfikacji nieprawidłowych komórek.
Biopsja odbytu
Jeśli jest to konieczne, maleńka (2 mm) próbka tkanki jest pobierana podczas badania z obszarów nieprawidłowych komórek, które mogły zostać znalezione. Próbka biopsyjna jest wysyłana do laboratorium patologii w celu oceny.
Po biopsji może wystąpić sporadyczne krwawienie lub dyskomfort przez 1-2 dni, zwykle podczas wypróżnień. Pisemne instrukcje dotyczące opieki po biopsji są dostarczone pacjentom.
Leczenie
Zespół medyczny ocenia stan pacjenta, słucha jego preferencji i oferuje spersonalizowane plany leczenia.
Jeśli nie występują żadne objawy, leczenie może nie być konieczne. W ośrodku UCSF Anal Neoplasia Clinic dysplazja odbytu może być leczona na kilka sposobów:
Metody leczenia
Istnieje kilka sposobów leczenia tego schorzenia:
- Leki miejscowe: obejmują kwas trójchlorooctowy, fluorouracyl i imikwimod
- Procedury niszczące nieprawidłowe komórki: ablacja/hyfrekacja, koagulacja podczerwienią (używa światła podczerwonego o wysokiej temperaturze), elektrokoagulacja (używa elektryczności niskonapięciowej), ablacja radiofrekwencyjna (używa fal radiowych)
- Chirurgia pod kontrolą anoskopii wysokiej rozdzielczości (HRA)
Leczenie kłykcin odbytniczych, zmian niskostopniowych lub wysokostopniowych może zająć dużo czasu i może wymagać wielu wizyt przez kilka miesięcy. Będzie również wymagało długoterminowej obserwacji, aby upewnić się, że choroba nie powróciła i ocenić wszelkie nowe zmiany.
Po leczeniu wysokostopniowej dysplazji kanału odbytu konieczne będą regularne wymazy cytologiczne z odbytu i HRA w celu monitorowania nawrotów.
Często zdarza się, szczególnie u osób z obniżoną odpornością, że mają trwające zakażenie HPV i rozwijają wysokostopniowe zmiany w ciągu kilku lat od rozwoju zmian niskostopniowych lub kłykcin. Ważne jest, aby pacjenci współpracowali ze swoimi lekarzami w opracowywaniu zarówno planu leczenia, jak i obserwacji.
Nie wszyscy będą reagować na każdy rodzaj leczenia i może być potrzebnych kilka rodzajów leczenia, zanim w końcu nastąpi reakcja. Może to potrwać wiele miesięcy. W niektórych przypadkach zmiany nigdy nie zostaną całkowicie wyeliminowane. Jednak to, co zostanie wyleczone, zostanie usunięte i ta zmiana nie może rozwinąć się w raka. Tak więc nawet leczenie, które nie jest w 100% skuteczne, może nadal pomóc zapobiec progresji do raka.
Innym podejściem do leczenia jest badanie okolicy co 6 miesięcy w poszukiwaniu zmian. Lekarz usunie komórki, jeśli zostaną zauważone zmiany.
Zapobieganie
Ludzie mogą zmniejszyć ryzyko rozwoju dysplazji odbytu poprzez szczepienie przeciwko HPV i zmniejszenie ryzyka zakażenia HPV.
Szczepienie przeciwko HPV
Jeśli masz 26 lat lub mniej, możesz otrzymać serię szczepień przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV). Chroni ona przed typami HPV, które mogą powodować dysplazję odbytu. Jeśli masz od 27 do 45 lat i nie byłeś zaszczepiony przeciwko HPV, zapytaj swojego lekarza, czy szczepionka jest dla Ciebie odpowiednia.
Bezpieczne praktyki seksualne
Używaj lateksowych prezerwatyw za każdym razem, gdy uprawiasz seks analny. Używaj ich od początku do końca kontaktu seksualnego. Pomoże to zapobiec zakażeniu HPV.
Ogranicz liczbę partnerów seksualnych. Seks z jednym partnerem, który współżyje tylko z tobą, może zmniejszyć ryzyko zakażenia HPV.